IV SA 4621/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie WSA Izabela Ostrowska, As. WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości skargę oddala Prezydent Miasta R. w dniu [...] września 2002r.na podstawie wniosku inwestorów M. i A. M. wszczął postępowanie w sprawie niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu otynkowania ściany zewnętrznej budynku mieszkalno - usługowego. Inwestorzy do wniosku dołączyli pismo kierowane do właścicielki sąsiedniej posesji M. N.o wyrażenie zgody na wykonanie robót. Wniosek inwestorzy uzasadniali brakiem odpowiedzi na ww. pismo oraz koniecznością dokonania prac tynkarskich na ścianie budynku. Decyzją z dnia [...] września 2002r. o nr [...] Prezydent Miasta R., działając w oparciu o art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2000r, Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) orzekł o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości położonej w R. przy ulicy [...] Nr ewid.[...], stanowiącej własność M. N., w celu otynkowania ściany budynku usytuowanego przy granicy nieruchomości. Termin wykonania robót ustalił od dnia 24 października do 7 listopada 2002r. Określił jednocześnie granice niezbędnej potrzeby korzystania z sąsiedniej nieruchomości - pas terenu szerokości 1,50m wzdłuż wschodniej ściany budynku oraz warunki wykonywania robót. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. N. Wniosła o cofnięcie zaskarżonej decyzji. Brak zgody na wejście inwestorów na jej posesję tłumaczyła ich zachowaniem podczas poprzednio realizowanej inwestycji i nie respektowaniem jej praw w tym okresie. Ponadto zarzuciła, iż zajęcie pasa 1,5 m terenu stanowiącego wjazd do jej posesji uniemożliwi dostęp do istniejących na jej posesji komórek przeznaczonych na węgiel niezbędny do opalania 6 mieszkań lokatorskich. Termin przewidziany w decyzji jako termin zajęcia 1,5 m wjazdu to okres, w którym lokatorzy zamieszkali na jej posesji kupują węgiel. Ponadto rusztowania zajmujące pół wjazdu będą utrudniały wejście do mieszkań oraz będą stanowiły zagrożenie bezpieczeństwa Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] października 2002r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ w uzasadnieniu stwierdził, iż odwołanie jest niezasadne, zaś decyzja organu I instancji znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów organ odwoławczy wskazał, iż w decyzji organu I instancji określono warunki zabezpieczenia robót, które dają możliwość swobodnego poruszania po działce bez stwarzania zagrożenia. Pozostałe zarzuty odwołania nie miały wpływu na rozstrzygnięcie. W skardze kierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję M. N. wniosła o jej cofnięcie. W uzasadnieniu strona podała, iż przyczyną braku zgody na udostępnienie posesji były szkody jakich doznała od inwestora przy prowadzeniu przez niego budowy. Inwestor mimo wcześniejszych zobowiązań nie usunął szkód jakie poczynił w nieruchomości skarżącej oraz nie przywrócił terenu budowy do stanu poprzedniego. Skarżąca wymieniła szkody jakich doznała w związku z zachowaniem A. M. i wniosła o przyznanie jej kwoty 3823zł z tytułu wyrządzonych szkód. W piśmie z dnia 19 kwietnia 2004r. dodatkowo wniosła o przyznanie jej kosztów poniesionych ww. sprawie. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Powtórzył argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. ( Dz.U.02.153.1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu( art 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn.,zm.), jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości,/.../ oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa wyżej, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Inwestor, po zakończeniu robót/.../jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. W niniejszej sprawie inwestorzy M. i A. M. pismem z dnia 14 sierpnia 2002r. / data nadania pisma listem poleconym/ zwrócili się do skarżącej o wyrażenie zgody na udostępnienie terenu. Skarżąca pismo odebrała w dniu 19 sierpnia 2002r., poświadczając ten fakt własnoręcznym podpisem na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma. W zakreślonym pismem terminie skarżąca nie odpowiedziała na pismo. W tej sytuacji należało uznać, iż nie doszło do uzgodnienia warunków wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Zasadnym było zatem wydanie przez organ administracji decyzji w tym zakresie. Podstawowe zarzuty skarżącej podniesione zarówno w odwołaniu , jak i w skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego nie dotyczyły w istocie wydanej decyzji, zaś jej roszczenia skierowane pod adresem inwestorów mogą być jedynie przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym. Sąd administracyjny nie może rozstrzygać w sprawach z zakresu prawa cywilnego. Niezasadne są również pozostałe zarzuty, w tym zarzut zagrożenia bezpieczeństwa związany z zajęciem części wjazdu do posesji. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, skarżąca ma dostęp do swojej nieruchomości, zaś organ w decyzji określił warunki zabezpieczenia robót gwarantujące skarżącej możliwość bezpiecznego korzystania z przejścia. Z tych też względów nie może się również ostać zarzut ograniczenia możliwości wjazdu na teren posesji. Jak wynika z decyzji organu I instancji , ograniczenie to ma charakter czasowy, zakres i rozmiar ograniczenia jest znany stronie. Skarżąca ma zatem możliwość zaplanowania swoich działań lub wykonania ich w okresie nie zakreślonym decyzją administracyjną. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.