IV SA 463/03

Dnia 30 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz, Sędziowie: SWSA Izabela Ostrowska, As. WSA Grzegorz Czerwiński /spr./, Protokolant: Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2004 roku sprawy ze skargi W. i A. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...] i decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2000 roku, Nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3) zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. i A. O. 10 zł (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2000 roku, Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zakładowi E. w W. [...] S.A. [...] pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia w ulicy [...] we wsi [...] gmina [...] na odcinku od istniejącego słupa linii napowietrznej niskiego napięcia zlokalizowanego na działce o nr ew.[...] do istniejącego słupa linii niskiego napięcia zlokalizowanego na działce o nr ew. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna. Pismem z dnia [...] maja 2002 roku A.O. właściciel działki o nr ew.][...] złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2000 roku. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że został pominięty jako strona w postępowaniu w którym wydano tę decyzję. Nadto podniósł zarzut, że nie wyrażał zgody na przeprowadzenie linii energetycznej przez swoją działkę oraz, że słup energetyczny nie znajduje się na działce o nr ew. [...] tylko częściowo na działce o nr ew. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 roku. Nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności Starosty [...] z dnia [...] października 2000 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2000 roku. Nr [...]. Inwestor wykazał się przy ubieganiu o wydanie pozwolenia na budowę prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zakład E. przeprojektował linię z napowietrznej na kablową i przeprowadził ją przy krawędzi jezdni omijając tym samym działkę o nr ew.[...]. Odnośnie zarzutu, iż słup energetyczny umiejscowiony jest na działce o nr ew. [...] Wojewoda [...] stwierdził, że nastąpiło przesuniecie tego słupa co wykazała przeprowadzona inwentaryzacja. Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. O. podnosząc zarzuty analogiczne jak we wniosku o wznowienie postępowania. "Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 roku Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymaŁ w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2000 roku podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu tej decyzji. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli W. i A.O. podnosząc zarzut, że nie wyrażali zgody na realizację inwestycji na należącej do nich działce. Nadto podnieśli zarzut, naruszenia art.6 kpa, art.7 kpa, art.8 kpa, art.9 kpa. art.10 kpa, art.75 kpa. art.77§l kpa i art. 107§l kpa poprzez zaniechanie rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, nie dopuszczeniu dowodów z wizji lokalnej, która wykazałby, że słup stoi częściowo na działce o nr ew. [...]. Nadto zdaniem skarżących przeprowadzenie linii przy krawędzi jezdni nie legalizuje działań inwestora, gdyż ulica [...] nic posiada uregulowanego stanu prawnego. W ocenie skarżących także uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do podniesionych przez nich zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, stwierdził, że w dniu 20 stycznia 2003 roku do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo ze Starostwa Powiatu [...] z treści którego wynikało, że działka o nr ew. [...] objęta pozwoleniem na budowę stanowi współwłasność A.O. Wobec faktu, iż w aktach sprawy nie ma jego zgody na budowę linii energetycznej zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznać należy, że inwestor nie legitymował się prawem do dysponowania działką o nr ew. [...] na cele budowlane i w tej części decyzję Starosty Powiatu [...] uznać należy za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Nie istnieje jednak możliwość przychylenia się przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do skargi w trybie art.38 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, gdyż skarżący domagają się stwierdzenia nieważności tej decyzji w całości do czego z kolei brak jest podstaw, gdyż w pozostałej części decyzja ta nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zdaniem Sądu w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 roku, Nr [...] i decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2000 roku, Nr [...] Stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art.156 kpa. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156§ 1 pkt.2 kpa). W wyroku z dnia 11 maja 1994 roku, sygn. akt III SA 1705/93 (Wspólnota 1994/42/16) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności". Z kolei w wyroku z dnia z dnia 09 marca 1999 roku. sygn. akt V SA 1970/98 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że ..rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa". Odnosząc te wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego do oceny decyzji jakie zapadły w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że wydane zostały one z rażącym naruszeniem prawa. Wydanie decyzji z dnia [...] października 2000 roku, Nr [...] przez Starostę [...] nastąpiło w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2000 roku, Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta przewiduje budowę linii kablowych niskiego napięcia dla zasilenia w energię elektryczną działek budowlanych położonych we wsi [...] w Gminie [...] przy ul. [...]. Odnosi się ona jednak do rejonu działek o numerach ew.][...] i [...]. Tymczasem decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2000 roku dotyczy działek o numerach ew. od [...] do [...]. Dla tych z kolei działek wyżej wymieniona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewiduje budowę linii niskiego napięcia ale jest to projekt linii napowietrznej. W tej sytuacji zdaniem Sądu uznać należy, że wydanie pozwolenia na budowę linii kablowej niskiego napięcia na terenie działek o numerach ew. od [...] do [...] nie zostało poprzedzone wydaniem decyzji 0. warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowi to rażące naruszenie art.39 ust.l ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.415 ze zm.) z którego wynika, że zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na odbudowie, rozbudowie 1. nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowi to również rażące naruszenie art.32 ust.4 pkt.l ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz. 414 ze zm.). Z treści tego przepisu wynika, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji 0 warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym Odmowa stwierdzenia przez Wojewodę [...] oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2000 roku o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy nie została ona poprzedzona decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi w ocenie Sądu rażące naruszenie art. 156§ 1 pkt.2 kpa. Wobec zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej zbędne jest odnoszenie się Sądu do zarzutów podniesionych w skardze. Z powyższych względów na podstawie art. 135, art.l45§l pkt.2, art. 152 1 art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97§1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zmianami) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.