IV SA 464/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie sędzia NSA Halina Kuśmirek, sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Skargę oddala. # SWYROK Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1995 r., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę hali magazynowej na działce nr [...] i [...] w Z - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 1995 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazano, iż rozstrzygnięcie Wojewody [...] jest nieprawidłowe, gdyż w kontrolowanej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę na podstawie art. 156 § 1 kpa. Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego, a także posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Decyzja Wójta Gminy z dnia [...] listopada 1995 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie magazynu I etap rozbudowy na działkach nr [...] i [...], na którą następnie udzielono pozwolenia na budowę, zawierała wymóg aby projektowana wiata magazynowa zamknięta zlokalizowana została w odległości minimum 15m od gazociągu wysokoprężnego –o przekroju 250mm (wg przebiegu wyrysowanego na mapie sytuacyjno-wysokościowej). Przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu działki objętej inwestycją jest niezgodny z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ projektowany magazyn zlokalizowany jest niezgodnie z tym warunkiem. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik inwestora W. W. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego – art. 16 i 156 § 1 kpa. Organ nie wykazał, iż decyzja z dnia [...] grudnia 1995 r. udzielająca pozwolenia na budowę rażąco narusza prawo i na czym to rażące naruszenie prawa polega. Ogólne wskazanie przez organ niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niewystarczające do stwierdzenia nieważności tej decyzji, bowiem nie wskazano na czym ta niezgodność polega. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że sprzeczność projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Spójność projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi bowiem konieczny warunek wydania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oceniając w tym aspekcie zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa. W sprawie niesporne jest., że decyzja z dnia [...] listopada 1995 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie magazynu w ramach I etapu rozbudowy istniejącego zakładu, zawierała wymóg zlokalizowania tegoż magazynu w odległości min. 15m od gazociągu wysokoprężnego o przekroju 250mm. Podstawowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy odstępstwo od tego wymogu nastąpiło na etapie projektowania inwestycji, a zatem czy projekt budowlany stanowiący integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę był niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czy też odstępstwo nastąpiło na etapie wykonawstwa. Stosownie do treści art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 415 ze zm.) oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo budowlane, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (której podstawowym celem jest stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym) jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Wprawdzie organ ten, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt1 lit. a ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania działki lub terenu z planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże dokonuje tego jedynie aby sprawdzić czy ewentualnie plan nie uległ zmianie i w związku z tym decyzja nie wygasła (art. 35 ust. 1 ust. o zagospodarowaniu przestrzennym). W sprawie niniejszej organ architektoniczno-budowlany wbrew decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zatwierdzającej wymóg, iż projektowana wiata magazynowa zamknięta winna być zlokalizowana w odległości min. 15m od gazociągu wysokoprężnego o przekroju 250mm, wg przebiegu wyrysowanego na mapie sytuacyjno-wysokościowej, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę wiaty magazynowej zaprojektowanej w odległości mniejszej niż wymagane 15m. Nie budzi zatem wątpliwości, że w sprawie niniejszej wydano pozwolenie na budowę sprzecznie z ustalonymi dla tej inwestycji warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonymi w decyzji z dnia [...] listopada 1995 r. W związku z tym przypomnieć należy, że rażące naruszanie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Teza ta, wynikająca z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, stanowi podstawowe kryterium oceny, czy w konkretnym przypadku miało miejsce zwykłe naruszenie prawa, czy też przybrało ono postać kwalifikowanego naruszenia prawa, z którym ustawa wiąże skutek w postaci nieważności decyzji. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.09.2000 r., Lex nr 51249). Powyższe przesłanki zaistniały w niniejszej sprawie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje się postanowienie Zastepcy Wójta Gminy w [...] z dnia [...].11.1995 r. wydane na podstawie art. 50 ustawy Prawo budowlane, którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy realizacji fundamentów hali magazynowej na działkach nr [...] i [...] w Z. prowadzonych przez inwestora firmę "[...]" bez prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, co może wskazywać na bezprzedmiotowość wydanej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.