IV SA 4657/03
WyrokWSA w Warszawie2004-07-06
Skład orzekający: Zofia Flasińska, Jakub Linkowski, Anna Szymańska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może zostać wydana, jeśli planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nawet jeśli plan ten wkrótce wygaśnie?Ratio decidendi
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli planowana inwestycja jest sprzeczna z tym planem, organ zasadnie odmawia jej ustalenia. Kontrola legalności decyzji administracyjnej odbywa się na dzień jej wydania, a wygaśnięcie planu po tej dacie nie wpływa na ocenę legalności wcześniejszej decyzji.Stan faktyczny
Prezydent odmówił S. S. ustalenia warunków zabudowy na budowę budynku mieszkalnego, ponieważ działka znajdowała się w obszarze przeznaczonym pod projektowaną ulicę zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego z 1992 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało tę decyzję w mocy. S. S. zaskarżył decyzję do sądu, zarzucając ograniczenie prawa własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.Rozstrzygnięcie
Skargę oddala.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.), asesor WSA Jakub Linkowski, asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2004 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -
Prezydent W. decyzją nr [...] z [...] marca 2003 r. odmówił S. S. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z szambem i parkingiem na działce nr [...] przy ul. [...] w W.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż działka ta położona jest w obszarze oznaczonym symbolem [...] o funkcji strefa możliwości urbanizacyjnych zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą nr [...] z [...].09.1992r. Rady W. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]).
Jak wskazuje organ plan zagospodarowania przestrzennego W. z lipca 2001 r. (uchwała nr [...] Rady W. ) z określeniem ustaleń wiążących przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego pełni funkcję studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. w rozumieniu przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym – art. 27 ust. 2 ustawy z 15.03.2002r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. nr 41 poz. 361 ze zm.) Rada Gminy W. z dniu [...].09.2001 r. podjęła uchwałę nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru oznaczonego w planie [...]. Wobec tego zgodnie z art. 67 ust. 1 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym plan z 1992 r. obowiązuje do końca 2003 r. dla terenu oznaczonego [...].
Ustalenia ogólne tego planu nr [...] ustalają przebieg i przeznaczenie terenu dla istniejących i projektowanych ulic a w pkt 58 ustala przebieg ulicy zbiorczej kl. [...]. na odcinku od ul. [...] do ul. [...].
Działka skarżącego znajduje się na terenie przeznaczonym pod komunikację tj. w liniach rozgraniczających projektowanej ulicy [...], która należy do kategorii dróg wojewódzkich.
Zatem zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] października 2003 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji i podtrzymało stanowisko oraz argumentację w niej zawartą.
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał na termin obowiązywania tego planu do końca 2003 r.
W skardze do Sądu S. S. obszernie przedstawił stan prawny i podniósł zarzut ograniczenia przez gminę jego prawa własności poprzez "zamrożenie" terenu na bliżej nieokreślony czas.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Stosownie do treści art. 40 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139) w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 33 tej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zatem nietrafny jest zarzut skargi o bezpodstawnym ograniczaniu przez gminę prawa własności skarżącego.
Bezsporne jest, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego z 1992 r.
Zgodnie z ustaleniami ogólnymi tego planu nr [...] ustalającymi przebiegi i przeznaczenie terenu dla istniejących i projektowanych tras i ulic w pkt. 58 zaplanowano ulicę zbiorczą kl. [...] – od ulicy [...] do ul. [...]. Sporządzony załącznik graficzny do decyzji organu I instancji (k-17 akt administracyjnych) wyraźnie wskazuje, iż przedmiotowa działka prawie w całości znajduje się w liniach rozgraniczających projektowanej ulicy [...]. Oznacza to sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami tego planu. Wobec tego zasadnie organ odmówił skarżącemu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku jednorodzinnego, albowiem stosownie do treści art. 46 a ust.1 a w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna.
Wprawdzie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1992 r. z dniem 31 grudnia 2003 r. wygasł, to jednak Sąd administracyjny bada legalność czyli zgodność z ustaleniami tego planu, albowiem kontrola legalności decyzji dokonywana jest na dzień wydania zaskarżonej decyzji. W dacie wydania tej decyzji obowiązywał plan z 1992 r.
Wygaśnięcie planu z 1992 r. z dniem 31.12.2003 r. oznacza, że skarżący z uwagi na zmianę stanu prawnego może wystąpić z nowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Mając na względzie fakt, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło