IV SA 4666/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2005 r. sprawy ze skargi H i J R na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2003 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności skargę oddala. 7/IV SA 4666/03 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) sierpnia 2003r. znak: (...), po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek H i J R postępowania - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) sierpnia 1992r. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż decyzja będąca przedmiotem weryfikacji w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym utrzymała w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) z dnia (...) czerwca 1992r., nakazująca zlikwidowanie kanału rewizyjnego znajdującego się w garażu rozebranie-wyburzenie części garażu licząc od strony budynku mieszkalnego na długości (...) oraz uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku garażu wybudowanego na działce przy ul. (...) w (...). W ocenie organu decyzja ta nie jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność. Została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości, a także nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a ponadto nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Organ podniósł także, iż przedmiotowa decyzja była kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt IV SA 1684/00, a w jej wyniku oddalono skargę, co winno dać podstawę do uznania, iż kontrolowany akt jest zgodny z prawem. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili H i J R wskazując, iż decyzja Wojewody (...) z dnia 19 sierpnia 1992r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem dokonano zmiany sposobu użytkowania garażu z kanałem rewizyjnym na budynek gospodarczy. Nie istnieje więc w ocenie odwołujących się przedmiot sprawy. W świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych wystarczyłoby zgłoszenie budynku gospodarczego do użytkowania bez konieczności rozbiórki jego części. Ponadto odwołanie podnosi, iż decyzja skierowana została jedynie do J R z pominięciem H R będącej współwłaścicielką działki i inwestorką, co stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) października 2003r., znak (...), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt1 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa – Utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 21 sierpnia 2003r. Organ odwoławczy podtrzymał w całości swoją wcześniejszą argumentację, jednocześnie wyjaśniając, iż fakt nie brania udziału w postępowaniu przez stronę stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności. Skargę na powyższą decyzję wnieśli H i J R powielając w niej argumenty zawarte w odwołaniu, podkreślając, iż wobec zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku z garażem na budynek gospodarczy, nie istnieje obecnie przedmiot sprawy. W odpowiedzi na skargę oran wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja wydana w trybie nadzorczym którego celem jest sprawdzenie czy decyzja administracyjna jest dotknięta którąkolwiek z kwalifikowanych wad opisanych w art. 156 § 1 kpa. Wbrew twierdzeniom skargi punktem odniesienia dla oceny legalności w trybie art. 156 – 158 kpa, jest stan rzeczy i stan prawny z chwili jej wydania. Nie jest więc uprawnione wnioskowanie skarżących o kwalifikowanej wadliwości decyzji Wojewody (...) z (...) sierpnia 1992r., z tego powodu, że po jej wydaniu skarżący zmienili sposób użytkowania budynku objętego treścią decyzji z garażu z kanałem rewizyjnym na budynek gospodarczy w którym kanał użytkowany jest jako rodzaj magazynu. Bez znaczenia dla oceny kontrolowanej decyzji jest zmiana przepisów prawa budowlanego oraz rozporządzenie w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania, które weszły w życie po dacie wydania badanej decyzji. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do destabilizacji trwałości decyzji administracyjnej i otwierało możliwości eliminacji z obrotu prawnego omalże każdej ostatecznej decyzji (vide Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 1992r, III SA 1134/96, ONSA 1998/3/101). Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § kpa. Analiza przeprowadzona przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dał odpowiedź negatywną, którą to ocenę Sąd podziela. Żadna z przesłanek wymienionych w wybranym art. 156 § 1 kpa nie została spełniona w sprawie niniejszej. Podnoszona w odwołaniu oraz w skardze okoliczność, iż H R –współwłaścicielka działki i współinwestorka została pominięta w postępowaniu prze Wojewodę (...) może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa, pozostając jednak bez znaczenia w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie można powoływać się na wznowienie postępowania. Nie jest dopuszczalne, że którekolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłoby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa), nie może być uznane przez organ za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W przeciwnym wypadku doszłoby do obejścia określonego w art. 148 kpa terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania ( vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego ISA 343/01 z dnia 14 sierpnia 2001r., wyrok z 27 sierpnia 1999r. IVSA 1331/97). Zasadnie organ także podniósł, iż decyzja Wojewody (...) z (...)sierpnia 1992r. poddana była kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego , który w wyroku z dnia 7 maja 1993r. w sprawie IV SA 1420/99 stwierdził, iż decyzja ta prawa nie narusza i skargę oddalił. Odmienna ocena organu, która prowadziłaby do wniosku, iż decyzja ta jest dotknięta wadą i to rażącego naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), naruszałaby treść art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74 poz. 368 z późn. zm.) i aktualnie obowiązującego art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na niezgodność z prawem zamyka organowi administracji drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go ocenę prawną wyrażoną w wyroku Sądu. Ewentualnią próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznanej już wcześniej przez Sąd jest w istocie niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie Sądu. Z tych wszystkich względów skargę jako niezasadną należało oddalić w oparciu o art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).