IV SA 4682/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.), Sędziowie NSA Anna Żak, As.WSA Mariola Kowalska, Protokolant Małgorzata Kuskowska, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2004 r. sprawy ze skargi V. i T. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza na rzecz skarżących V. i T. D. od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 10 (dziesięciu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...].12.1999 r., wydaną z up. Wójta Gminy W. znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 z późniejszymi zmianami) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę [...], na działce nr ewidencyjny [...] położonej w miejscowości N. Na wniosek V. i T. D. wydana została przez Wojewodę [...] decyzja znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. Powyższą decyzją na podstawie art. 158§ 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzeczono o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...].12.1999 r. udzielającej pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany. W uzasadnieniu powyższej decyzji stwierdzono, że decyzja z dnia [...].12.1999 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa t.j. art. 32 ust 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, bowiem pozwolenie na budowę wydano bez wymaganego prawem uzgodnienia zamiaru przeprowadzenia omawianej inwestycji z Dyrektorem T. Parku Krajobrazowego, a także bez uzgodnienia z Zespołem Uzgodnień Dokumentacji w W. Ponadto w ocenie organu przedstawiona dokumentacja nie stanowi kompletnego projektu budowlanego i tym samym nie odzwierciedla w pełni stanu faktycznego. Zdaniem organu postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie badanej decyzji powinno obejmować tylko to zostało zawarte w zgłoszeniu z dnia 28.10.1999 r. skierowanym do organu, a więc planowana inwestycja winna dotyczyć budowy wieży do h= 40, Om. Przedstawione okoliczności skutkują w ocenie organu I instancji o wadliwości wydania decyzji badanej i stanowią o wyczerpaniu dyspozycji przepisu art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji ze względu na jego bezprzedmiotowość. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] października 2002r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle materiału dowodowego, jakim dysponuje organ II instancji "nie można zbadać i wyjaśnić postulatów" podniesionych przez P. sp. z o.o., "a które w ocenie organu pierwszej instancji zasługują na uwzględnienie", stąd też konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skargę do Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli małżonkowie V. i T. D., kwestionując okoliczności wskazane przez inwestora w odwołaniu i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących organ II instancji nie odniósł się do zarzutów przedstawionych we wniesionym odwołaniu, ani też do kwestii przedstawionych przez skarżących w pismach skierowanych do organów administracji. Skarżący stwierdzili, iż organ odwoławczy wydając decyzję w sprawie nie podjął żadnych czynności zmierzających do dokonania ustaleń własnych, czy też oceny istniejących w sprawie faktów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. wskazany jako prawna podstawa decyzji będącej przedmiotem skargi stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie organ I instancji przekazując do organu II instancji złożone przez stronę odwołanie wniósł jednocześnie o uchylenie swej decyzji. Organ odwoławczy ograniczył się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do powołania się na wniosek organu I instancji. Wbrew wymogom zawartym w art. 138 § 2 k.p.a. organ II instancji w rozpoznawanej sprawie nie wskazał przyczyn, dla których nie było możliwe ewentualne uzupełnienie przez niego postępowania administracyjnego w sprawie niniejszej stosownie do wymogu art. 136 k.p.a., pomimo tego. iż organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej (art. 138 § 2 k.p.a.) powinien wskazać przyczyny niezastosowania art. 136 k.p.a. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...].06.1999 r. w sprawie [...]). O ile, w ocenie organu II instancji postępowanie dowodowe jest niewystarczające, czy też przeprowadzone dowody podlegają ocenie odmiennej od już dokonanej, to rzeczą organu odwoławczego jest danie temu wyrazu poprzez szczegółowe odniesienie się do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Objęta skargą decyzja wydana przez organ odwoławczy elementów uzasadnienia, o jakich mówi przepis art. 107 § 3 k.p.a. nie zawiera. Zważywszy na powyższe stwierdzić trzeba, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. bowiem organ odwoławczy nie wykazał, aby rozstrzygniecie sprawy wymagało uprzedniego postępowania wyjaśniającego. Organ nie odniósł się również do przyczyn dla których uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej art. 138 § 2 k.p.a., ani też nie wskazał przyczyn niezastosowania art. 136 k.p.a., co winno znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Ujawnione wady, tj. naruszenie przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia powodują uchylenie zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Ponadto na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w pkt 2 wyroku. O kosztach sądowych orzeczono, jak w pkt 3 wyroku zgodnie z art. 200 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.