IV SA 4762/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia NSA Anna Żak, Sędzia WSA Wojciech Mazur, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. 7 IV S.A. 4762/03 U Z A S A D N I E N I E Prezydent Miasta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r na podstawie art. 35 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000r Nr 106, poz 1126 ) odmówił J. B. udzielenia pozwolenia na budowę "budynku gospodarczo-usługowego- usługi dla rolnictwa" przewidzianego do realizacji na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu podał, iż w trakcie rozpatrywania wniosku inwestora z dnia [...] listopada 2002r o pozwoleniu na budowę powstały wątpliwości co do zgodności projektu zagospodarowania działki z planem zagospodarowania przestrzennego w związku z czym postępowanie zostało zawieszone do czasu wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] marca 2003r Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji i decyzja ta została utrzymana w mocy po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Kolegium. W związku z czym zawieszone postępowanie zostało podjęte, a ponieważ nie został spełniony wymóg art. 32 ust 4 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994r, zdaniem Prezydenta Miasta [...] należało odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J. B., decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2003r utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż nie można było wydać pozwolenia na budowę bowiem w dacie orzekania brak było decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której istnienie stanowi warunek konieczny pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy. Wojewoda [...] nie podzielił argumentacji zawartej w odwołaniu, iż z uwagi na nie prawomocność zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającej nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania ( oba te rozstrzygnięcia zostały zaskarżone do NSA ) wydanie merytorycznej decyzji jest przedwczesne. Zdaniem Wojewody [...], Sąd Administracyjny nie ingeruje w meritum sprawy bowiem nie jest trzecią instancją, a z uwagi na fakt istnienia decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz ostatecznego postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, organ pierwszej instancji miał prawo rozpatrzyć sprawę merytorycznie. Organ odwoławczy uznał ponadto, iż ustalenia zawarte w obecnie opracowywanym planie zagospodarowania przestrzennego staną się obowiązujące dopiero z chwilą jego uchwalenia i ogłoszenia. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła J. B. W skardze podniosła naruszenie przepisów prawa procesowego, art. 7, art. 8, art. 77§1, 97§1 pkt4 i art. 107§1 i §3 k.p.a. przez uznanie " że brak jest podstaw do udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji gdy: - decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2003r o stwierdzeniu nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jest nieprawomocna, - postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003r utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2003r o podjęciu postępowania w sprawie niniejszej, zawieszonego do czasu zakończenia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o w.z.i z.t. jest nieprawomocne, - w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał nowy stan prawny wprowadzony ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nie nakładał na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę, - w dacie wydawania zaskarżonej decyzji był wyłożony do wiadomości publicznej projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy odnoszące się do przeznaczenia działki Nr [...] są zgodne z planowanym przez skarżącą zamierzeniem inwestycyjnym. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz 1271), niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wojewoda [...] prawidłowo uznał, iż wniesienie przez J. B. skarg do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2003r o stwierdzeniu nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2003r utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] o podjęciu zawieszonego postępowania nie stanowi przeszkody do rozpatrzenia sprawy o pozwolenie na budowę i wydanie merytorycznej decyzji. Oba orzeczenia zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego mają przymiot ostatecznych i zgodnie z zasadą ogólnej trwałości decyzji ostatecznych posiadają moc obowiązującą. Naczelny Sąd Administracyjny jak słusznie podnosi organ administracyjny nie jest trzecią instancją i nie ingeruje w meritum sprawy, a jedynie kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącej, iż w dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał nowy stan prawny wprowadzony ustawą z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz 717). Nie można jednak zgodzić się z twierdzeniem, że "nowy stan prawny nie nakładał na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę". Art. 4 ust 2 wyżej powołanej ustawy wprowadza obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również zgodnie z art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. W niniejszej sprawie brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i trwały prace nad jego sporządzeniem. Jak podaje sama skarżąca "w dacie wydawania zaskarżonej decyzji był wyłożony do wiadomości publicznej projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy odnoszące się do przeznaczenia działki Nr [...] są zgodne z planowanym przez skarżącą zamierzeniem inwestycyjnym". Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest jeszcze aktem prawa miejscowego. Stosownie do art. 29 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia w życie w niej określonego jednak nie wcześniej, niż po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa". Prawidłowo zatem uznał Wojewoda [...], iż ustalenia zawarte w obecnie opracowywanym planie zagospodarowania przestrzennego staną się obowiązujące dopiero z chwilą jego uchwalenia i ogłoszenia. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne i zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz 1270 ) skargę oddalił. .