IV SA 4766/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, Sędziowie asesor WSA Tomasz Wykowski, sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.), Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. i J. B. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. odrzuca skargę J. B.; 2. ze skargi J. B. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz J. B. 10 (dziesięć) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją z dnia [...] września 2003 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] lipca 2003 r. (znak: [...]), ustalającą na wniosek J. i J. B. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wykonania przyłącza kanalizacyjnego od istniejącej kanalizacji sanitarnej znajdującej się na terenie posesji Publicznej Szkoły Podstawowej w O. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu złożony został przez skarżących w dniu 18 stycznia 2002 r. a w toku postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylało pięć razy decyzje organu I instancji. W dniu [...] września 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy kolejną decyzję Wójta Gminy O., której przedmiotem był wniosek z 18 stycznia 2002 r. W zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podniosło, iż inwestorzy podali, że zamierzają wybudować przyłącze kanalizacyjne od istniejącej kanalizacji, która kończy się na sąsiedniej działce nr [...] przy ul. [...], należącej do Państwa B., zaś organ I instancji uwzględnił ich wniosek w całości, bowiem doprecyzował w decyzji jedynie, że istniejąca kanalizacja znajduje się na działce Publicznej Szkoły podstawowej nr [...], nie można zatem zdaniem organu uznać za uzasadniony zarzut skarżących, iżby organ I instancji orzekł o budowie przyłącza na gruntach prywatnych wbrew woli wnioskodawcy. W skardze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na to, iż jest ona ich zdaniem niewykonalna, gdyż ustalona w decyzji inwestycja miałaby przebiegać przez 3 nieruchomości, co przy braku zgody właścicieli powoduje, że niemożliwe będzie wykonanie w przyszłości planowanego przyłącza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że kwestia udzielenia zgody innych właścicieli na budowę przyłącza kanalizacyjnego przez ich nieruchomości nie jest badana na etapie ustalania warunków zabudowy. Organ podniósł również, iż decyzja o warunkach zabudowy wydana została zgodnie z wnioskiem skarżących. Skarżący wnieśli skargę z jednodniowym uchybieniem terminu wynikającym z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.). Skarżący J. B. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który to wniosek Sąd uwzględnił. Skarżąca J. B. nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z uwagi na wniesienie skargi przez skarżącą J. B. po terminie, Sąd odrzucił jej skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami adminaitracyjnymi. Skarga J. B. jest zasadna, jednakże z innych powodów niż podniesione w skardze. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożony został przez skarżących w dniu 18 stycznia 2002 r., tak więc pod rządami uchylonej już obecnie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.). Obowiązująca od dnia 11 lipca 2003 r. ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 03.80.717 z późn. zm.) w art. 85 stanowi, iż do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z uwagi zatem na fakt, iż sprawa, której przedmiotem był wniosek skarżących, nie została ostatecznie zakończona do dnia wejścia w życie powołanej ustawy, stosować do niej należy przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. nie wszystkie zamierzenia budowlane wymagały ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowił, iż zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 1), a takiego ustalenia nie wymagają m. in. roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę (ust. 2 pkt 2). W związku z treścią powołanego wyżej art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, rozważenia wymaga problem, czy budowa przyłącza może być traktowana jako obiekt budowlany. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelny Sąd Administracyjny (uchwała z dnia 15 maja 2000r., sygn. akt: OPS 20/99), analizując pojęcie "obiektu budowlanego" na tle analogicznego stanu faktycznego wywiódł, iż wykonanie przyłącza wodociągowego jako samodzielnego urzadzenia budowlanego i doprowadzenie go do już istniejącego obiektu nie jest budowaniem obiektu budowlanego ani jego części w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Uchwała ta wydana została co prawda na tle art. 48 ustawy Prawo budowlane, ale ma znaczenie ogólne w zakresie rozumienia terminu "obiekt budowlany". Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wykonania przyłącza w niniejszej sprawie nie znajduje zatem umocowania w art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zatem rozważyć, czy konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma oparcie w art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wykonanie przyłącza zalicza się do robót budowlanych, zatem dla stwierdzenia istnienia obowiązku uzyskania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji skarżących, należy rozważyć i ustalić, czy wykonanie przyłącza kanalizacyjnego wymaga pozwolenia na budowę. Określenie rodzaju robót budowlanych, do wykonania których nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę zawarte jest w art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 00.106.1126 z późn. zm.). Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy, a organy administracji rozstrzygają sprawę na podstawie obowiązujących w dacie wydania przez nie decyzji, przepisów prawa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. miało obowiązek przy rozstrzyganiu sprawy stosować obowiązujący w dacie orzekania stan prawny. Ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 03.80.718) zmianie uległa treść art. 29 ustawy Prawo budowlane, wprowadzona przez art. 1 pkt 22 ustawy zmieniającej. W konsekwencji od dnia 11 lipca 2003 r. ustawa Prawo budowlane stanowi w art. 29 ust. 1 pkt 20, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy kanalizacyjnych do budynków. W dacie orzekania przez organ II instancji, tj. w dniu [...] czerwca 2004 r., zgodnie ze znowelizowaną ustawą Prawo budowlane, wykonanie przyłącza kanalizacyjnego nie wymagało już pozwolenia na budowę. W konsekwencji, zgodnie z art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, wykonanie przyłącza kanalizacyjnego nie wymagało ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw stanowi, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, jednakże ta reguła odnosi się jedynie do spraw rozpoznawanych na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz tych, które zostały znowelizowane ustawą o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Przepis ten zatem ma zastosowanie do spraw o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i związku z tym organ II instancji powinien był w tej sprawie zastosować przepis ustawy Prawo budowlane w brzmieniu zmienionym ustawą o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Biorąc pod uwagę powyższe wywody uznać należy, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej we wniosku skarżących z dnia 18 lutego 2002 r. stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zatem z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa, organ odwoławczy powinien uchylić decyzję Wójta Gminy O. i umorzyć postępowanie przed organem I instancji. Organ jednakże nie dostrzegł zmiany stanu prawnego i utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy O. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uwagi na powyższe, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.