IV SA 4819/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Teresa Kobylecka, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2004 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala - Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dn. [...].10.2003 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w wyniku rozpatrzenia odwołania W. S. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dn. [...].06.2003 r., - ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kanalizacji sanitarnej w liniach rozgraniczających ulicy [...] na odcinku ok. 350 m od ulicy [...] w W., na wniosek Gminy W. (obecnie Dzielnicy [...] W. ) -utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Prezydent W. wskazał, iż inwestycja przebiegać będzie przez działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu swej decyzji zaznaczył, że obowiązujący w chwili orzekania miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego W. , zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady W. z dn. [...].09.1992 r. (Dz.Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] ze zm.) ustala, iż teren pod zamierzoną inwestycję znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem – [...] o funkcji mieszkaniowo-usługowej. W obszarze preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi, a dopuszcza się m. in. utrzymanie i lokalizowanie urządzeń usługowych II i III stopnia obsługi. Ponadto w decyzji tej zastrzeżono, że kanalizacja powinna uwzględniać docelowy przekrój ulicy wraz z kompleksowym uzbrojeniem, podając jednocześnie dane o przekroju docelowym tej ulicy. W odwołaniu skarżąca zaznaczyła, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie zamierzonej inwestycji przez jej działkę nr [...] i stwierdziła, że nie wyrażała zgody na to, by linie rozgraniczające ulicy [...] przechodziły przez jej działkę. Zaznaczyła także, iż wbrew twierdzeniom organu I instancji nie zapewniono jej czynnego udziału w tym postępowaniu, bowiem nie odniesiono się do jej zastrzeżenia do zamierzonej inwestycji, zgłoszonego w dniu 6.02.2003 r. Nadto poinformowała o wydaniu w maju 1997 r. na jej wniosek warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na realizację budynku mieszkalno-usługowo-handlowego na jej posesji i wydaniu decyzji na jej ogrodzenie. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. wskazało, że podstawowym celem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa i ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Zaznaczyło jednocześnie, iż w rozpatrywanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy dotychczasowe, a więc ustawa z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, na mocy przepisu art 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z ustaleń Kolegium wynikało także, iż dla obszaru objętego zamierzeniem inwestycyjnym obowiązujący w chwili orzekania miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego W. z 1992 r. dopuszczał realizację przedmiotowej inwestycji, co przemawia za słusznością rozstrzygnięcia organu I instancji, wszak brak jest podstaw do uznania, aby zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie kanalizacji sanitarnej w liniach rozgraniczających ulicy nie było zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Zdaniem Kolegium kontrolowana decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, brak jest zatem podstaw do uznania, że narusza prawo. Decyzja ta, jak zaznaczyło Kolegium, określa podstawowe wymagania, jakie musi spełnić inwestor na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, także w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Stąd obawy odwołującej się, że decyzja naruszy jej prawo do gruntu są przedwczesne, wszak art. 46 ust. 2 ustawy z dn. 7.07.1994 r. O zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W konkluzji Kolegium podkreśliło, że kwestie związane z uzyskiwaniem przez inwestora uprawnień do dysponowania nieruchomością rozstrzygane są na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. na etapie pozwolenia na budowę. Kolegium wskazało także, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie rozstrzyga się o przebiegu linii rozgraniczających ulic. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca powtórzyła argumentację i zarzuty sformułowane w odwołaniu, ponownie zaznaczając, że na etapie postępowania odwoławczego nie wyraziła zgody na planowaną inwestycję oraz kwestionowała przebieg linii rozgraniczających ul. [...] przez jej posesję. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i wobec tego skarga nie mogła zostać uwzględniona. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla określonej inwestycji przesądza jedynie o tym, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu i przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Organ wydając decyzję ustalającą owe warunki nie bada ani celowości zamierzenia inwestycyjnego, ani też możliwości technicznych jego realizacji. Na etapie ustalania owych warunków zabudowy nie lokalizuje się również obiektu, który ma być wybudowany, nawet wówczas, gdy wnioskodawca określi takie miejsce. Decyzja ta wskazuje jedynie obszar, dla którego ustalone zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc może zostać na nim zlokalizowana dana inwestycja. W żadnym razie nie przesądza o dokładnym sposobie usytuowania zamierzenia inwestycyjnego na poszczególnych objętych nim działkach. Propozycja przedstawiona przez inwestora na załączniku mapowym do decyzji nie ma charakteru wiążącego i nie oznacza obowiązku realizacji inwestycji w tym właśnie miejscu. Wydanie takiej decyzji nie upoważnia też wnioskodawcy do rozpoczęcia robót budowlanych. Daje natomiast mu prawo ubiegania się o pozwolenie na budowę, po spełnieniu warunków wymaganych obowiązującymi przepisami oraz po uzyskaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wątpliwości podniesione przez skarżącą staną się aktualne dopiero w momencie ubiegania się przez wnioskodawcę o pozwolenie na budowę. Wszak dopiero w postępowaniu zmierzającym do uzyskania pozwolenia na budowę kwestia ta stanie się istotna i właśnie na tym etapie organ będzie musiał ocenić, czy inwestor posiada tytuł do objętych zamierzeniem nieruchomości, względnie czy posiada zgodę ich właścicieli na realizację tej inwestycji. Co się zaś tyczy braku zgody skarżącej na przebieg linii rozgraniczających ulicy [...], to zarzut ten jest spóźniony, wszak skarżąca mogła go podnosić podczas procedury planistycznej prowadzonej przez gminę w czasie uchwalania owego planu zagospodarowania przestrzennego. Wówczas istniała możliwość zgłaszania zarzutów do poszczególnych ustaleń planu, natomiast podnoszenie tej kwestii w momencie ustalania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji jest bezskuteczne. Podobnie Sąd nie może uwzględnić zarzutu skarżącej, iż nie zapewniono jej czynnego udziału w tym postępowaniu. Sama bowiem wskazała, że o jego wszczęciu dowiedziała się 10.01.2003 r., a zastrzeżenie zgłosiła w dniu 6.02.2003 r. Fakt, iż organ nie odniósł się do niego w sposób, jakiego oczekiwała - rezygnując z realizacji tej inwestycji nie oznacza, iż pozbawiono ją w tym postępowaniu udziału, nadto z rozdzielnika obu decyzji wynika, że zostały jej doręczone. W tym stanie rzeczy należało uznać ustalenia poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. za prawidłowe. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym? (Dk U. Nr 153, poz.1271) - orzekł jak w sentencji.