IV SA 4833/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia WSA Wojciech Mazur Asesor WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2004 r. sprawy ze skargi [...] W. K., W. S, L. Z. Spółka Jawna w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] października 2002 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa - utrzymało w mocy, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa swoją decyzję z dnia [...] września 2002 r. stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] września 1998 r., orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] z obrębu [...], położonej w Z. przy [...]. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...] września 1998 r. ustalił na wniosek Przedsiębiorstwa Handlowego "[...]" w Z. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] z obrębu [...], położonej w Z. przy [...], na której miała być realizowana inwestycja, polegająca na budowie budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (9 segmentów). Decyzję tę uzasadniono zgodnością z planem zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta. Bezspornym jest, że przedmiotowa działka leży na terenie oznaczonym symbolem [...], dla którego ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 1989 r. Miejskiej Rady Narodowej wskazują: "tereny leśne użytkowanie bez zmian". Zdaniem organu odwoławczego decyzja Burmistrza Miasta Z. jest sprzeczna z obowiązującym planem - przedmiotowa nieruchomość znajduje się bowiem na terenie leśnym, nie przeznaczonym pod zabudowę. Burmistrz w decyzji odniósł się do "studium", które nie jest przepisem gminnym, jest nim miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą rady gminy. Ponieważ przepis art. 46 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie wskazuje sprzeczność z planem zagospodarowania jako wadę samej decyzji, kwalifikującą do stwierdzenia nieważności Kolegium stwierdziło nieważność tejże decyzji, jako sprzecznej z planem zagospodarowania przestrzennego. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła [...] W.K., W..S., L.Z. Spółka Jawna w Z., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżący przytoczyli wszystkie działania podjęte w celu zrealizowania zamierzonej inwestycji, która została ukończona w 2000 r., zaś budynki zostały przejęte do użytkowania i zasiedlone przez nowych właścicieli. Powołali się na pkt 6 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mówiący, iż "w przypadku klasyfikacji gruntów jako rolne lub leśne należy przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę uzyskać zgodę na wyłączenie działki lub jej części z produkcji rolnej lub leśnej". Podnieśli, że toczyło się postępowanie w "sprawie nielegalnego wyłączenia gruntów leśnych z produkcji" w Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. i decyzją z dnia [...] lipca 1999 r. skarżącym została wymierzona opłata na podstawie art. 5 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. 0 ochronie gruntów rolnych i leśnych, utrzymana w mocy przez Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, jednak obie decyzje zostały uchylone przez NSA. Skarżący podnieśli, że nie popełnili samowoli budowlanej, zarzucili naruszenie art. 9 kpa oraz podważenie zaufania do ich firmy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło ojej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że została ona wydana zgodnie z przepisami prawa. Na wstępie należy podnieść, że zaskarżona decyzja oraz decyzja z dnia [...] września 2002 r. zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie wszczynane na podstawie art. 156 § 1 kpa jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznych. W ramach tego trybu podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji stanowią tylko przesłanki ściśle określone w art. 156 § 1 kpa, żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), które ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej 1 oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Podstawy stwierdzenia nieważności muszą być ściśle określone w decyzji. Należy mieć na uwadze, że prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem, obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanej decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze podejmując zaskarżoną decyzję wykazało, że przy wydaniu decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] września 1998 r. wystąpiło rażące naruszenie prawa. Zgodnie z przepisem art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji przez Burmistrza, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogła być wydana, jeżeli zamierzenie nie było zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 34 tej ustawy stanowił wprost, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest nieważna, a stwierdzenie nieważności następuje na zasadach i w trybie określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. W decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] września 1998 r. określono, że została ona oparta na ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 1989 r., ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Nr [...], poz. [...] z dnia [...] maja 1989 r. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., zgodnie z którym teren, na którym zlokalizowano przedmiotową zabudowę przeznaczony jest pod zabudowę miejską (mieszkaniową) z przewagą niskiej intensywności zabudowy. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że studium nie jest przepisem gminnym, jest nim miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia stanowią treść uchwały rady gminy ( art. 6, 7 i 8 cyt. ustawy). Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 7 "studium" nie stanowi podstawy do wydania decyzji 0 warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podejmuje je rada gminy w celu określenia polityki przestrzennej gminy. Jest nowym i samodzielnym aktem planistycznym, stanowiącym podstawę uchwalenia przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa nieruchomość, na której miała być realizowana inwestycja polegająca na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej leży na terenie oznaczonym symbolem [...], dla którego ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 1989 r. Miejskiej Rady Narodowej wskazują: "tereny leśne użytkowanie bez zmian", a zatem inwestycja powyższa nie była zgodna z tym zapisem planu. Przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne poza planem zagospodarowania przestrzennego jest niemożliwe (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Jedynie w studium uwarunkowań 1 kierunków zagospodarowania miasta Ząbki zmieniano przeznaczenie tego terenu na "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Należy zatem podzielić stanowisko organu, że decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] września 1998 r. rażąco narusza prawo i stwierdzenie jej nieważności było zgodne z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w wyroku.