IV SA 4846/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2006 r. sprawy ze skarg R.I., G.I. i B.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargi oddala. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., w wyniku wszczętego z wniosku R. I. oraz wniosku B. i H. W., M.P., W.B., E.K., G. i R. I. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę wieży systemu antenowego, kontenera urządzeń przekaźnikowych i przyłącza energetycznego i ogrodzenia stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zlokalizowanej w [...] przy ul. B. – odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż przed udzieleniem kontrolowanego pozwolenia na budowę, inwestor uzyskał, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. nr 93, poz. 589), niezbędne uzgodnienia. Przy wniosku inwestor przedłożył decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. uzgadniającą rozwiązania projektowe dla przedmiotowej inwestycji w zakresie ochrony środowiska przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym, przedstawione w opracowaniu pt. "Ocena oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w [...] ul. B. i wyrażającą zgodę na zainstalowanie prze inwestora urządzeń nadawczych stacji bazowej [...] cyfrowej telefonii komórkowej [...] w [...] ul. B.. Jednocześnie nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia, po zamontowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej, pomiarów kontrolnych pola elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości w otoczeniu pracy tej stacji. Nadto inwestor przedłożył projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami oraz oceną oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji, a nadto umowę dzierżawy części działki o nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. B. zawartą w dniu [...] lipca 1999 r. pomiędzy inwestorem, a I.K. na okres 15 lat. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. podniesiono, iż inwestor nie dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane, bowiem R.I. wraz z żoną G.I. będący współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. B. w [...] nie udzielili zgody na przedmiotową inwestycję, zaś w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 1999 r. oraz o pozwoleniu na budowę wskazano błędne oznaczenie numeru porządkowego nieruchomości przeznaczonej pod budowę. Zdaniem wnioskodawców istnieje także niezgodność przedmiotowej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a dopuszczenie do realizacji wieży w odległości kilkuset metrów od terenu zabudowy mieszkalnej spowoduje pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dl najbliższego otoczenia. Ponadto zlokalizowanie budowy z drugiej strony wysypiska śmieci ze względu na niestabilność podłoża grozi zawaleniem się konstrukcji wieży. Badający w trybie nadzoru przedmiotową decyzję Wojewoda [...] wskazał, iż decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 1999 r., a sama decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ze złożonej oceny oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej wynika, że na obszarze dostępnym dla mieszkańców okolicznych budynków, projektowana inwestycja spełnia wymagania w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym, określone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. nr 107, poz. 676). Z projektu budowlanego wynika, iż podłoże gruntowe nadaje się do bezpośredniego posadowienia fundamentu, co przeczy zarzutom o groźbie zawalenia się wieży. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, organ wyjaśnił, iż z Księgi Wieczystej KW nr [...] wynika, iż właścicielką działki nr [...] położonej w [...] przy ul. B. jest I.K., która umową dzierżawy scedowała prawo własności na czas określony do części tej działki na rzecz inwestora. Jednocześnie organ wskazał, iż badanie hipoteczne wykazało, że z nieruchomości przy ul. B. w skład której wchodzi działka nr [...], wydzielono działkę o nr ew. [...] stanowiącą własność R. i G. I. i dla której prowadzona jest KW nr [...]. Z tych względów, zdaniem organu, należy uznać, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do przypadku rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2002 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania R.I. oraz B.W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie, bowiem, choć decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. powinna precyzyjniej określać, jaka działkę obejmuje pozwolenie na budowę, to jednak określenie przedmiotu inwestycji na działce przy ul. B. nie narusza prawa, bowiem organ miał wiedzę na jakiej działce ma być realizowane dane zamierzenie inwestycyjne. Ze złożonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji projektowej wynika, iż wieża systemu antenowego, kontener urządzeń przekaźnikowych, przyłącze energetyczne i ogrodzenie stacji bazowej dla telefonii komórkowej miała być wykonana na terenie działki o nr ewid. [...] zlokalizowanej przy ul. B., której dotyczyła umowy dzierżawy zawarta pomiędzy inwestorem, a I.K. Późniejsza zmiana adresu lokalizacji działki o nr ewid. [...], nie oznacza, iż wskazany w pozwoleniu na budowę adres dotyczy działki R.I. Co do podniesionego w odwołaniu zarzutu nie brania przez stronę udziału w postępowaniu poprzedzającym pozwolenie na budowę, organ wskazał, iż okoliczność ta nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, może zaś stanowić na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłankę do wznowienia postępowania. Skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego wnieśli R.I., G.I. i B. W., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. Skarga podnosi, iż pozwolenie na budowę dotyczy nieruchomości stanowiącej wyłącznie własność skarżących, a co za tym idzie jest niezgodna z wolą inwestora, a sama decyzja zapadła z oczywistym naruszeniem prawa, wobec braku zgody na budowę właścicieli nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu. W sprawie niniejszej, w ocenie Sądu, do takich naruszeń prawa nie doszło, co skutkowało oddaleniem skarg. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest ocena, czy decyzja kończąca postępowanie w sprawie dotknięta jest jedną z wad opisanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, której wystąpienie powoduje wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Analiza skargi oraz odwołania prowadzi do wniosku, iż zdaniem skarżących decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. poddana kontroli w trybie nadzoru, zapadła z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania, bowiem inwestor nie wykazał się prawem do nieruchomości na cele budowlane, objętej przedmiotową decyzją. Okolicznością bezsporną w sprawie pozostaje, iż kontrolowana decyzja w części opisowej posługuje się oznaczeniem nieruchomości adresem policyjnym "ul. B. w [...]". W dacie je wydania powyższy adres obejmował dwie działki o numerach ewidencyjnych [...], dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych KW nr [...] w której w dziale II jako właściciel wpisana był I.K., oraz działka nr [...] dla której prowadzona jest KW nr [...] a właścicielami której są R.I. i G.I. na prawach współwłasności ustawowej. Decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdza projekt budowlany, który bez wątpienia jako lokalizację inwestycji określa działkę nr [...]. Potwierdza to złożona jako integralna część projektu (a wiec i decyzji) mapa sytuacyjno-wysokościowa, plan zagospodarowania działki, jak i stanowiąca załącznik do decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 1999 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mapa określająca teren inwestycji. Wszystkie wymienione dokumenty nie pozostawiają wątpliwości, iż inwestycja nie została zaprojektowana na działce nr ew. [...], a co za tym idzie decyzja o pozwoleniu na budowę działki tej nie dotyczyła. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor przedłożył umowę dzierżawy z dnia [...] lipca 1999 r. zawartą pomiędzy [...] Sp. z o.o. w W. a I.K., przy czym w § 1 tej umowy, jako przedmiot dzierżawy określono część działki nr [...] o powierzchni 300m² określoną na szkicu lokalizacyjnym, zaś w § 6 zawarta jest zgoda właścicielki udzielona dzierżawcy na budowę wieży telekomunikacyjnej i kontenera z aparaturą. Tak sformułowana umowa obligowała organ architektoniczno-budowlany do uznania, iż inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością (objętą inwestycją) na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Zasadnie więc zarówno Wojewoda [...], jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznali, iż kontrolowana decyzja nie narusza i to w sposób rażący – wypełniający dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kpa prawa materialnego tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 Praw budowlanego. Kontrolując zaskarżoną decyzję w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sad nie dopatrzył się żadnych uchybień skutkujących koniecznością jej uchylenia. Na marginesie należy podnieść, iż po wydaniu zaskarżonej decyzji, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., w trybie postępowania odwoławczego, z przyczyn formalnych uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. i umorzył postępowanie organu I instancji. Mając na uwadze, iż zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).