IV SA 4870/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki /spr./, asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymana nią w mocy decyzję organu I instancji, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz M. G. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...]. października 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2003 r. i na zasadzie art. 138 §. 1 pkt 2 K.p.a orzekło w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z przyłączami oraz szamba szczelnego, realizowanej na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. Uchylając decyzje organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło warunki zabudowy i zagospodarowania terenu tożsame z zawartymi w uchylonym orzeczeniu, jednak dodatkowo Kolegium określiło termin obowiązywania decyzji - 2 lata od dnia, gdy decyzja stanie się ostateczna. Z treści decyzji wynika, iż inwestycja może być realizowana na terenie posiadającym użytek "B" budowlany (pkt3.3. decyzji). Jednocześnie, jako linie rozgraniczające teren realizacji inwestycji, określono w załączniku graficznym granice działki nr ew. [...]. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. G. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, jako niezgodnych z prawem. Skarżący podniósł, iż organ II instancji orzekając o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przekroczył zakres swoich uprawnień. Zarzucił także, iż organy błędnie przyjęły nie obowiązywanie na terenie działki objętej warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu ograniczeń wynikających z miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego [...]. W. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 roku (Dz. U. Woj. War. Nr 15 poz. 184). Działka częściowo ma użytek Bp a częściowo Lz, jednak trzeba uznać, iż leży ona na terenie leśnym i obowiązują dla niej ograniczenia w zakresie możliwości zabudowy najwyżej 15% powierzchni działki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma charakteru uznaniowego. Stąd orzekając w sprawie organ administracji nie naruszył art. 138 § 3 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji. Wskazano, iż ponieważ według ewidencji grunty mają użytek Bp - grunty zurbanizowane niezabudowane oraz Lz - grunty zadrzewione nie zaś grunty leśne (Ls) działki nie dotyczą ograniczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszące się do gruntów leśnych. W trakcie postępowania sądowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłało uchwały Rady Gminy W.: nr [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla R. po zachodniej stronie ul. [...] oraz nr [...] z dnia [...] października 1999 r. w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla całej gminy W. Granice obu planów, dla których rozpoczęto procedurę planistyczną obejmują działkę, na której miała być realizowana inwestycja, dla której ustalano warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W trakcie rozprawy skarżący złożył wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Sąd uchylił decyzje organów obu instancji, gdyż stwierdził, iż naruszają one przepisy prawa materialnego tj. art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.),. który znajdzie w tym przypadku zastosowanie stosownie do treści art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W świetle wskazanej regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 10 lipca 2003 r. a ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Z kolei zgodnie ze wskazanym przepisem ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Jak wynika z załączonego do decyzji rysunku, stanowiącego jej integralną część, linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono zgodnie z przebiegiem granic działki nr [...]. Jednak, jak wynika z ewidencji gruntów oraz treści rysunku na terenie działki wyodrębnione są grunty zaliczone do kategorii: zurbanizowane niezabudowane (Bp) oraz zadrzewione (Lz). Jednocześnie decyzja w części tekstowej dopuszcza jedynie budowę na części posiadającej użytek "B" budowlany. Zachodzi więc istotna sprzeczność pomiędzy wynikającym z decyzji dopuszczalnym zakresem zabudowy działki a określeniem w tej decyzji linii rozgraniczających teren inwestycji. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu są wiążące przy wydawaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, co wynika z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), W tej sytuacji nieprawidłowe oznaczenie granic, gdzie przedsięwzięcie może być realizowane stanowi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie decyzji. Z uwagi na analogiczną wadliwość decyzji organów obu instancji Sąd uznał za zasadne uchylenie zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i decyzji Prezydenta W. Sąd nie podzielił natomiast zasadności skargi odnośnie do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z przedłożonych w toku postępowania sądowego uchwał Rady Gminy W. w dacie wydawania decyzji organów obu instancji obowiązywał, stosownie do treści art. 67 ust. la ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego W. z 1992 r.. Plan ten dla obszaru [...] przewidywał określone ograniczenia, co do realizacji przedsięwzięć na działkach leśnych. Plan w swojej treści nie precyzował znaczenia pojęcia "działki leśnej". Z treści planu nie wynika aby wola prawodawcy było nadanie temu pojęciu szczególnego znaczenia. Nie wskazano w szczególności, iż pojęcie to trzeba odnosić np. do działek o charakterze częściowo zadrzewionym itp. W ocenie Sądu w tej sytuacji ograniczenia dotyczące działek leśnych nie mogły być odnoszone przede wszystkim do części działki mającej charakter terenów zurbanizowanych nie zabudowanych (Bp). Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji dopuszczono jedynie realizację inwestycji na części działki mającej charakter budowlany (pkt 3.3. decyzji), choć jednocześnie wadliwie określono linie rozgraniczające teren realizacji inwestycji, co prowadziło do uchylenia przez Sąd kwestionowanych orzeczeń. Z kolei słusznie skarżący dostrzegł, iż organ II. instancji określając termin obowiązywania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uchybił treści art. 138 §. 3 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania. Przepis ten zakazywał organowi odwoławczemu, w sprawach należących do kompetencji jednostek organów samorządu terytorialnego, orzekania w sprawie o ile przepisy pozostawiają sposób rozstrzygnięcia organowi administracji. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym wymagała wprawdzie bezwzględnie określenia terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy). W zakresie obowiązku orzekania o terminie ważności decyzji organ był więc związany bezwzględną normą prawa materialnego. Jednak ustawa nie wskazywała sztywnych reguł określania terminu ważności decyzji. Trudno wobec tego nie uznać aby decyzja w tym zakresie nie miała charakteru uznaniowego. Jednak, z uwagi na fakt, iż w istocie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zmieniło warunków materialnych, jakie muszą być zachowane w przypadku realizacji przedsięwzięcia, uchybienie przepisom postępowania w tym zakresie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) - orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent W. wyda rozstrzygnięcie uwzględniając stan formalnoprawny i faktyczny na dzień orzekania.