IV SA 4872/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Kamiński, sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2005 r. sprawy ze skargi S. i A.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala 7/IV SA 4872/03 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną w dniu [...] czerwca 2003r. na podstawie art. 81 ust 1 pkt 2 art. 82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane oraz na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 1985r. w sprawie pozwolenia na adaptację i rozbudowę budynku gospodarczego na zakład gastronomiczny – bufet samoobsługowy na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w N. W uzasadnieniu organ podniósł, iż wniosek o stwierdzenie nieważności złożyli S.i A. S. zarzucając, iż kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem § 11 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] w [...] z dnia [...] lutego 1980r., nadto, że wydając decyzję zezwalającą na rozbudowę w granicy – organ uniemożliwił zabudowę sąsiedniej działki. Organ podniósł, że inwestor spełnił wymogi określone w ustawie z dnia 24 października 1974r. ustawy Prawo budowlane, która obowiązywała w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Rozpoznanie sprawy w zakresie zgodności wniosku o pozwolenie na budowę z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego nastąpiło w oparciu o plan sytuacyjny do projektu technicznego dróg, placów i chodników Osiedla B. – wykonany w 1984r. ( wobec braku planu realizacyjnego wraz z decyzją [...] z dnia [...] lipca 1976r. [...], będących integralną częścią miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] w [...] z dnia [...] lutego 1980r.). Na w/w planie sytuacyjnym działka nr [...] w obrębie [...] na której usytuowany jest w granicy sporny budynek gastronomiczny sąsiaduje z terenem przeznaczonym pod żłobek. Zgodnie z § 11 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki – minimalne odległości budynków mieszkalnych wielorodzinnych, budynków zbiorowego zamieszkania oraz budynków użyteczności publicznej powinny wynosić – 15m – od granicy działki przychodni zdrowia, żłobka, przedszkola lub szkoły. Jednakże lokalizacja budynków mieszkalnych wielorodzinnych na innej działce – ( w odległości ok. 10m od granicy działki pod żłobek), a więc z naruszeniem warunków technicznych – wykluczyła realizację żłobka, bowiem teren pod żłobek został w ten sposób ograniczony. W związku z powyższym należy domniemywać, że żłobka nie planowano w tym miejscu wybudować, skoro w taki sposób usytuowano w sąsiedztwie budynki. Wobec tego zdaniem organu decyzja Prezydenta Miasta [...] o pozwolenie na rozbudowę w granicy z terenem przeznaczonym pod żłobek nie naruszała w sposób rażący obowiązujących w dacie jej wydania warunków technicznych. Organ podniósł także, że projektowany na działce nr [...] budynek objęty kwestionowaną decyzją – posiada ścianę oddzielenia pożarowego, ze ścianami z materiałów niepalnych i miał być dobudowany do istniejącego na działce nr [...] budynku gospodarczego skarżących. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli S. i A.S. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją [...] wydaną w dniu [...] października 2003r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż wobec faktu, iż inwestorka spełniła obowiązki wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, organ nie mógł odmówić wydania takiej decyzji oraz iż brak jest przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 kpa które mogłyby być podstawą do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli S. i A., małżonkowie S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi: – błąd w ustaleniach faktycznych – poprzez przyjęcie że inwestorka ubiegając się o pozwolenie udokumentowała w sposób właściwy swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem inwestorka była współwłaścicielką nieruchomości wraz z mężem F.S. – a z materiału zebranego przez organ nie wynika aby współwłaściciel; wyraził zgodę na dysponowanie nieruchomością. Nadto skarżący podnieśli, że kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o obowiązujący w jej dacie Miejscowy Plan zagospodarowania Przestrzennego z dnia [...] lutego 1980r., który dla nieruchomości, której dotyczyła decyzja przewidywał budownictwo wielorodzinne, nie przewidując jednocześnie na tym terenie powstania obiektów o charakterze usługowym w tym lokali gastronomicznych, oraz że jest ona sprzeczna z przepisem § 11 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki – który przewiduje że budynek użyteczności publicznej mógłby być sytuowany w odległości nie mniejszej niż 15m od granicy działki przeznaczonej na budowę żłobka ( w dniu wydania decyzji istniał plan zagospodarowania przewidujący powstanie żłobka), nieruchomość leżąca w sąsiedztwie nieruchomości, której dotyczy decyzja była przeznaczona pod jego budowę i nie ma żadnego znaczenia fakt, że do chwili obecnej żłobek nie został wybudowany. Skarżący podnieśli również, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 ust 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269), sądy kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, oceniając jej zgodność z prawem materialnym oraz przepisami postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej – ochrona której została wyrażona zasadą trwałości decyzji administracyjnych wynikającą z art. 16 § 1 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa i zestawienie to stanowi katalog zamknięty. Cechą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa – a więc przesłanki na którą powołuje się skarżący – jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z określoną normą prawną poprzez proste ich zestawienie z sobą w ten sposób, iż powstają skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 1999r. IV SA 1381/97, z 29 czerwca 1999r. IV SA 1889/97). Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych K.S. do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, obejmującą adaptację i rozbudowę istniejącego na działce budynku gospodarczego na zakład gastronomiczny (w wyniku którego została w dniu 8 października 1985r. wydana kwestionowana decyzja pozwolenia na budowę) dołączyła plan realizacyjny zagospodarowania działki z dokumentacją techniczną planowanego zamierzenia budowlanego wraz z niezbędnymi uzgodnieniami, tj. opiniami Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnej, Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, pozytywną opinią Komitetu Osiedlowego [...], zaświadczenie z księgi wieczystej uzasadniające jej prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji oraz wobec zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 1980r., który na terenie, którego dotyczyła inwestycja nie zawierał zakazu sytuowania obiektów usługowych, uwzględniając nadto, iż projekt budowlany przewidywał rozbudowę istniejącego już w granicy działki z działką skarżących budynku gospodarczego przylegającego do istniejącego budynku gospodarczego należącego do skarżących – a więc wobec spełnienia warunków i wymagań wynikających z art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. – organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Zarzuty skargi zdaniem sądu nie są słuszne i tak: – z dołączonych do akt dokumentów z księgi wieczystej wynika, że działka na której była planowana inwestycja stanowiła własność ustawową małżonków K. i F.S.; – inwestycja realizowana na działce miała na względzie przysporzenie majątku wspólnego, nie było żadnych wątpliwości, iż małżonkowie prowadzący wspólne gospodarstwo domowe, pozostający w prawidłowym związku mogą mieć sprzeczne zdanie na temat czynności zmierzających do przysporzenia ich wspólnego majątku. Fakt ten potwierdził skarżący na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 28 lutego 2005r. (k 58) stwierdzając że mąż inwestorki, który był jego bratem mówił, że wszystko buduje legalnie i zgodnie z prawem, a więc wiedział o planach, czynnościach podejmowanych przez żonę dla uzyskania pozwolenia na budowę oraz uczestniczył w realizacji inwestycji; – zarzut, iż pozwolenie na budowę zostało wydane w rażącej sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] lutego 1980r. – gdyż plan ten nie zakazywał sytuowania w terenie przeznaczonym na budownictwo wielorodzinne obiektów o charakterze usługowym dla ludności – a takim niewątpliwie jest projektowany bar samoobsługowy; – zarzut rażącego naruszenia § 11 pkt 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – gdyż wymagania tam przyjęte dotyczą określonych odległości jakie muszą być zachowane od obiektów istniejących a nie od terenu przeznaczonego w nieokreślonej przyszłości na żłobek który do chwili obecnej nie został zbudowany; – zarzut iż skarżący nie został zawiadomiony o toczącym się postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę – gdyż mógłby być podstawą do wznowienia postępowania, nie stanowi jednakże przesłanki z art. 156 § 1 kpa; – zarzut uniemożliwienia zabudowy nieruchomości sąsiedniej – gdyż przedmiotowy budynek posiadał projektowaną ścianę oddzielenia pożarowego, ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu Wobec powyższych ustaleń, nie znajdując podstaw prawnych do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.