IV SA 4890/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie WSA Mirosława Kowalska (spr.), As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2002 r., znak [...], wątek [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...], z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] – udzielającą pozwolenia na użytkowanie wiaduktu nad torami kolejowymi w m. B. w km [...] oraz mostu przez rzekę [...] w km [...] wraz z dojazdami w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku od km [...] do km [...] Zdaniem organu II instancji, w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie wymagania ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. (Dz. U. 2000 r., nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) warunkujące wydanie w/w pozwolenia. Doszło do zawiadomienia, przez inwestora stosownych instytucji, o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu (art. 56 ustawy Prawo budowlane). Inwestor przedstawił wszystkie dokumenty, jakie w trybie art. 57 w/w ustawy powinien dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a zarzuty skarżącego ją A.K. nie wiążą się z przedmiotem postępowania organu wojewódzkiego w tej sprawie. W zakresie pozwolenia na użytkowanie bezprzedmiotowe są bowiem zarzuty dotyczące rozwiązań projektowych, przyjętych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, skutków porozumienia cywilnoprawnego A.K. z inwestorem, w przedmiocie usytuowania zjazdu z jego posesji na drogę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2002 r. E. i A. małżonkowie K. wnieśli o "szczegółowe przeprowadzenie postępowania" w związku z ich zarzutami co do w/w zaskarżonej decyzji, oraz o zobowiązanie inwestora do usunięcia powstałych błędów, w wyniku których naruszono ich dobro osobiste i prawo do spokojnego życia. Skarżący podnieśli zarzut, że ich posesja w związku ze zrealizowaną inwestycją narażona jest na niedopuszczalny hałas, jedynym zabezpieczeniem ich posesji przed hałasem, które zaprojektowano, była wymiana okien w budynku mieszkalnym. Zabezpieczenie to okazało się nie skuteczne. Zdaniem skarżących do projektu przyjęto nieprawdziwe rzędne, wobec czego ich zjazd z posesji ma niedopuszczalne około 30 stopniowe pochylenie, a to stanowi szczególne utrudnienie dla wjazdu ciągnika z załadowaną przyczepą (prowadzą gospodarstwo ogrodnicze). Ponadto skarżący podnieśli, że inwestor podjął się usunięcia wszystkich w/w błędów w porozumieniu z dnia 14 maja 2002 roku, ale nie zrealizował tego porozumienia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa a w takim zakresie możliwa jest ich sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zarzuty podnoszone przez skarżących nie mają wpływu na ocenę badanych decyzji. Zapadły one wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów przewidzianych prawem, niezbędnych dla uzyskania pozwolenia na użytkowanie (potwierdza to szczegółowa analiza akt administracyjnych dokonana przez Sąd). Co do zarzutów skarżących należy podnieść, że zgodnie z projektem inwestycji wymieniono okna w budynku mieszkalnym skarżących. Ewentualne przekroczenie norm hałasu, nie stanowi argumentu dla odmowy dopuszczenia przedmiotowej inwestycji do użytkowania. Może stanowić źródło odrębnych roszczeń skarżącego. Podobnie nie ma wpływu na ocenę pozwolenia na użytkowanie fakt, że wjazd na posesję skarżących, po zrealizowaniu inwestycji, jest zbyt stromy. Zjazd nie był objęty projektem przedmiotowej inwestycji. Kwestie związane z wjazdem skarżący mogli podnieść na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zadeklarował podjęcie oddzielnego postępowania zmierzające do doprowadzenia zjazdu do stanu zgodnego z prawem (pismo z dnia 9 stycznia 2003 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do A.K.). Wszelkie ustalenia skarżących z inwestorem objęte tzw. porozumieniem z dnia 14 maja 2002 r. i ich realizacja pozostają bez wpływu na możliwość wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie wiaduktu. "Porozumienie" zawiązało, między jego stronami, stosunek cywilnoprawny, który może być źródłem roszczeń w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270).