IV SA 4892/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki Sędzia NSA Teresa Kobylecka asesor WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dn. [...].08.2003 r.; II. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz R. W. kwotę 20,00 zł (dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...].08.2003 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dn. [...].09.1994 r. nr [...] ustalającej lokalizację inwestycji polegającej na budowie odcinka drogi krajowej nr [...] K. W uzasadnieniu wskazano, że wyrokiem z dn. 21.03.2003 r. (sygn. akt IV SAB 19/02) Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do rozpatrzenia wniosku R. W. z dn. 30.09.1996 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dn. [...].09.1994 r. nr [...] ustalającej lokalizację odcinka drogi krajowej nr [...]. Pismem z dn. 14.04.2003 r. Prezes Urzędu zwrócił się do NSA z wnioskiem o sprostowanie powyższego wyroku, podnosząc iż organem właściwym w tej sprawie jest Minister Infrastruktury, nie zaś jak wskazano w wyroku Prezes Urzędu. Po oddaleniu przez NSA przedmiotowego wniosku o sprostowanie, pismem z dnia 01.08.2003 r. Prezes Urzędu zwrócił się do Prezesa NSA z prośbą o rozważenie wniesienia rewizji nadzwyczajnej. W ocenie organu rozstrzygnięcie prawidłowości wskazania Prezesa jako organu właściwego do rozpatrzenia wniosku R. W. w wyroku NSA z dn. 21.03.2003 r. stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wskutek wniesionego przez R. W. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nazwanego zażaleniem, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy swoje postanowienie z dn. [...].08.2003 r. W uzasadnieniu powtórzył argumentację podniesioną w uzasadnieniu uprzednio wydanego postanowienia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. W. wniósł o stwierdzenie nieważności obydwu wydanych w sprawie przez Prezesa Urzędu postanowień. Podniósł, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Złożenie podania o wniesienie rewizji nadzwyczajnej od wyroku NSA z 21.03. 2003 r. nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania . W myśl bowiem art. 57 ust. 1 ustawy z dn. 11.05.1995 r. o NSA orzeczenia sądu są prawomocne, co oznacza, że wyrok tego sądu z dn. 21.03..2003 r. jest ostateczny i podlega wykonaniu. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż postanowieniem z dn. [...] listopada 2003 r. organ podjął zawieszone postępowanie, a w dniu [...].12.2003 r. została wydana w sprawie decyzja umarzająca. Zarzuty zatem odnośnie zawieszenia postępowania nie są obecnie zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże samo rozstrzygnięcie mogło polegać wyłącznie na uchyleniu kontrolowanego postanowienia, nie zaś na stwierdzeniu jego nieważności, jak domagał się R. W. Stosownie do art. 1 ustawy z dn. 25.07.2003 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest realizowana pod względem zgodności z prawem. Sąd zatem bada legalność zaskarżonego postanowienia na datę jego wydania. Tym samym dalsze czynności procesowe podjęte przez organ w toku przedmiotowego postępowania tj. podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność podjęcia zawieszonego postępowania, nie ma wpływu na zakres kontroli sprawowanej wskutek wniesienia skargi. Na wstępie należy podnieść, iż udział w postępowaniu sądowym Ministra Infrastruktury w miejsce Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast jest wynikiem zmian w strukturze i organizacji centralnych organów administracji rządowej. Zgodnie z ustawą z dn. 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 25, poz. 253 ze zm.) w brzmieniu ustalonym ustawą z dn. 8 października 2004 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 240, poz. 2408) z dniem 31 grudnia 2003 r. został zniesiony Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Jednocześnie zgodnie art. 2 ust. 1 powoływanej wyżej ustawy zadania i kompetencje należące dotychczas do Prezesa Urzędu przeszły do zakresu działania ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej tj. Ministra Infrastruktury. Wobec powyższego od dnia 1 stycznia 2004 r. organem uprawnionym do działania w tego rodzaju sprawach jest Minister Infrastruktury. W ocenie Sądu zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa było niezasadne. Trafny jest zarzut skargi, iż orzeczenie wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny, za wyjątkiem orzeczeń, od których wniesiono sprzeciw w trybie właściwych przepisów ustawy o NSA, są prawomocne. Orzeczenia takie podlegają wykonaniu, o ile z istoty rozstrzygnięcia w nich zawartego, wykonanie ich jest możliwe. Przepisy ustawy z dn. 30.08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewidują instrument przymuszenia organu administracji w postaci grzywny w wypadku, gdy nie wykonuje on wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność . Zastosowany natomiast art. 97 § 1 pkt 4 kpa stanowi podstawę zawieszenia postępowania administracyjnego tylko w takiej sytuacji, gdy nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Istnieje zatem zależność pomiędzy wcześniejszym ustaleniem pewnej okoliczności, a rozpatrzeniem sprawy polegająca na tym, iż brak takiego rozstrzygnięcia uniemożliwi prowadzenie postępowania i wydanie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie nie można przyjąć, iż bez uprzedniego wyjaśnienia właściwości organu nie będzie możliwe rozpatrzenie sprawy. Nałożenie bowiem przez NSA na organ obowiązku "rozpatrzenia wniosku" rodzi również obowiązek nadania jej biegu, w tym przekazania do rozpoznania organowi właściwemu. Wobec tego kwestia ewentualnego wniesienia rewizji nadzwyczajnej od wyroku NSA z dn. 21.03.2003 r. w żaden sposób nie tamowała postępowania. Z tych powodów Sąd uznał, iż organ wydając w sprawie zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie z dn. [...].08. 2003 r. dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 c) i art. 135 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak na wstępie. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 powoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .