IV SA 4915/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia NSA Joanna Kabat – Rembelska Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.) Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2004 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się orzeczenia III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz S. W. kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA 4915/03 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] W. z dnia [...] lipca 2003 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego na działce o nr ewidencyjnym [...] z obrębu [...] o powierzchni 606 m.kw. (użytek: tereny mieszkaniowe) przy ulicy [...] w W. Decyzja ta zapadła po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji, wniesionego przez S. W. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru [...] w Gminie W., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym województwa [...] Nr [...] z dnia [...] września 1998 r., poz.[...]. Teren inwestycji znajduje się bowiem na obszarze przeznaczonym w planie pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną z usługami (MU-17-7.38), gdzie m.in. dopuszcza się unowocześnianie, rozbudowę, przebudowę i ewentualnie wymianę istniejącej zabudowy, realizację usług bezpośrednio związanych z obsługą mieszkańców itp., niesprzecznych z zabudową mieszkaniową i nieuciążliwych dla środowiska. Mieści się w tym zakresie zamierzona przez inwestora rozbudowa budynku w części piwnicznej i parteru do granicy działki oraz nadbudowa jednego piętra przewidziana na istniejącej bryle budynku. W ocenie SKO odwołująca się nie wykazała aby decyzja organu I instancji naruszała jej interes prawny. Nietrafny jest zarzut odwołania, iż inwestycja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z tej przyczyny, iż zgodnie z planem zabudowanie danej działki dopuszczalne jest jedynie w zakresie nie przekraczającym 40% jej całkowitej powierzchni, podczas gdy wskaźnik ten przekracza już zabudowa istniejąca na działce inwestora (w odwołaniu wskazuje się, iż na działce nielegalnie wzniesiono halę warsztatową, nie uwzględnioną w załączniku graficznym do decyzji organu I instancji). Ustosunkowując się do powyższego organ odwoławczy podniósł w pierwszej kolejności, iż odwołująca się nie wyjaśniła tego, w jaki sposób ustaliła obecnie istniejący stopień zabudowy działki inwestora. Za uchybienie decyzji pierwszoinstancyjnej nie można z kolei poczytywać nieuwzględnienia w jej załączniku graficznym obiektu budowlanego albowiem co do zasady wskazuje się tam wyłącznie linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji. Zasadnicze znaczenie dla oceny kwestii podniesionej w odwołaniu posiada natomiast fakt, iż przewidziane w planie ograniczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy dotyczy wyłącznie zabudowy nowoprojektowanej, nie zaś rozbudowy i nadbudowy zabudowy istniejącej. Skargę na powyższe wniosła S. W., podtrzymując podniesiony w postępowaniu odwoławczym zarzut sprzeczności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wskazując, iż zezwolenie inwestorowi na realizację zabudowy sięgającej do granicy działki narusza przepisy przeciwpożarowe oraz budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga prowadzi do uchylenia obu decyzji z niżej podanych względów. Przyczyną uchylenia decyzji obu organów jest przede wszystkim naruszenie art.7, 77 i 107§3 k.p.a. Polega ona przede wszystkim na niewyjaśnieniu, czy w niniejszej sprawie istniały przesłanki do umieszczenia w decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zapisu o realizacji inwestycji bezpośrednio przy granicy działki [...] (punkt 1.3 decyzji organu I instancji – "inwestycja polega na nadbudowie poddasza użytkowego i rozbudowie części parterowej budynku w kierunku działki [...] (do granicy działki)") . Przesłanką do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodność planowanej inwestycji zarówno z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i innymi przepisami prawa (art.43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.). Za wyjątkową należy uznać sytuację, w której w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zaistniałyby podstawy do wypowiadania się przez organ o usytuowaniu inwestycji w granicy z działką sąsiednią. Występowałaby ona wtedy gdyby kwestię tę regulował plan. W niniejszej sprawie nie wykazano aby sytuacja taka zaistniała. Zagadnienie szczegółowego usytuowania inwestycji na działce budowlanej, jak i zachowania przez inwestycję obowiązujących warunków technicznych należy z zasady do zakresu działania organu wydającego pozwolenie na budowę. Ponadto w ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji w niewystarczającym stopniu ustosunkowano się do zarzutu odwołania na tle interpretacji pkt 5 ppkt 1b Ustaleń szczegółowych dla obszarów MU-17 MN, zawartego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ wydający zaskarżoną decyzję nie wypowiedział się w szczególności jednoznacznie, czy jego zdaniem wymienione tam ograniczenie powierzchni "nowoprojektowanej zabudowy" działki do 40% jej powierzchni całkowitej znajduje zastosowanie tylko do inwestycji planowanych na działkach, na których nie znajduje się jakiejkolwiek zabudowa, czy też należy przez nie rozumieć także łączną powierzchnię, jaka powstałaby w wyniku zsumowania powierzchni zabudowy już istniejącej na terenie inwestycji oraz powierzchni, która miałaby powstać w wyniku jej rozbudowy. Zgodzić się należy zatem, iż nie wyjaśniono pojęcia "nowoprojektowana zabudowa". Za uchybienie organu I instancji należy natomiast uznać brak zobowiązania inwestora do wskazania pominiętych we wniosku charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji (art.42 ust.2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), jak i do sprecyzowania ogólnikowo określonego przedmiotu inwestycji (z treści wniosku nie wynika, iż chodzi o wskazaną przez SKO rozbudowę budynku w części piwnicznej i parteru do granicy działki oraz nadbudowę jednego piętra przewidzianą na istniejącej bryle budynku). Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 par.1 pkt 1 lit. c, art.152 oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) w związku z art.97 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271).