IV SA 4965/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędziowie ( WSA, As. WSA Wojciech Mazur (spr.), Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 marca 2005 r. sprawy ze skargi U. i K. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 7/IV S.A. 4965/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] Wójt Gminy [...] po rozpatrzeniu wniosku K. i U. R. na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / Dz.U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm. / stwierdził wygaśnięcie własnych decyzji: z dnia [...] lutego 1997 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego, szeregowego ośmiosegmentowego o dziewiętnastu mieszkaniach na działkach o nr ew. [...] i [...] we wsi [...] dla L. K., A. K., W. K. i M. M. oraz z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] przenoszącej w/w pozwolenie na budowę na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej Budowlano-Własnościowej "[...]" w [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż przedmiotowa inwestycja została przerwana na okres przekraczający dwa lata, co znajduje potwierdzenie w zapisach w dzienniku budowy / [...] marzec 2000 r. – [...] kwiecień 2002 r. / oraz oświadczeniach okolicznych mieszkańców, iż przerwa w budowie trwała od wiosny 1999 r. do wiosny 2002 r. Spełniona została, więc przesłanka określona w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje, iż bezprzedmiotowa stała się decyzja przenosząca pozwolenie na budowę na rzecz innego inwestora z dnia [...] lipca 2002 r. na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej Budowlano-Własnościowej "[...]" w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w/w decyzję oraz orzekł o braku przesłanek do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 1997 r. oraz z dnia [...] lipca 2002 r. i pozostawił przedmiotowe decyzje w obrocie prawnym. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż nie została spełniona przesłanka określona w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ roboty budowlane nie zostały przerwane na okres dłuższy niż dwa lata. Także stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę było nieprawidłowe, ponieważ Wójt Gminy [...] wydając taką decyzję musiał zapoznać się z całością zebranego materiału dowodowego i gdyby stwierdził istnienie dłuższej niż dwa lata przerwy w budowie nie powinien wydać przedmiotowej decyzji. Ponadto po wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. prace budowlane były kontynuowane i inwestycja została zrealizowana. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli K. i U. R. zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa, nieuwzględnienie niepodważalnych dowodów zgromadzonych w sprawie oraz naruszenie art. 105 k.p.a. i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono historię przebiegu procesu inwestycyjnego oraz podniesiono, iż z zapisów w dzienniku budowy jednoznacznie wynika, iż przerwa w budowie trwała ponad 2 lata a jednostkowe zapisy w międzyczasie dotyczą wyłącznie prowadzenia prac zabezpieczających. Podniesiono również, iż Wójt Gminy [...] wydając decyzję z dnia [...] lipca 2002 r. o przeniesieniu pozwolenia na budowę nie był zobowiązany do zapoznawania się z całym zebranym materiałem dowodowym, gdyż takiego obowiązku nie nakłada art. 40 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi podniesiono również związek osobisty pomiędzy osobą, której podpis widnieje pod zaskarżona decyzją a poprzednim inwestorem z uwagi na pracę w tym samym urzędzie. Konkludując zarzuty obszernej skargi sprowadzają się do naruszenia art. art. 7, 77 i 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoja dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skarga jest zasadna. Przedmiotowe postępowanie administracyjne zmierzało do ustalenia zaistnienia przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego a mianowicie "przerwy w budowie na czas dłuższy niż dwa lata". Organ I instancji przeprowadził w tym względzie postępowanie i ustalił wskazując dowody, na których się oparł, iż przesłanka została spełniona. Zadaniem organu odwoławczego było rozpatrzenie sprawy i przedstawienie oceny decyzji organu I instancji z uzasadnieniem spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji " w ocenie tut. Organu, po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego, przesłanka określona w/w przepisie nie została spełniona, tj. roboty budowlane nie zostały przerwane na czas dłuższy, niż 2 lata, w związku, z czym stwierdzenie wygaśnięcia decyzji znak [...] z dnia [...].02. 1997 r. wydanej z up. Wójta Gminy [...] było bezzasadne". Tak zdaniem organu odwoławczego powinno wyglądać zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Brak jest jakiejkolwiek oceny zebranych dowodów w sprawie, stanowi to istotne naruszenie art. art. 7 i 77 k.p.a. Zadaniem organu odwoławczego zgodnie z zasadą dwuinstancyjności jest rozpatrzenie wniesionego odwołania i ponowne rozstrzygnięcie sprawy oraz jej uzasadnienie zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 107 § 3 k.p.a. Również nieuprawnione jest stanowisko organu odwoławczego, iż przy wydawaniu decyzji w trybie art. 40 Prawa budowlanego organ obowiązany jest badać przesłanki określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę na innego inwestora nie jest środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Jest to wyłącznie zmiana adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, której organ administracji nie może odmówić, jeśli spełnione są warunki określone tym przepisem, a mianowicie, osoba na rzecz, której ma być przeniesione pozwolenie na budowę, musi się wykazać prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodą strony na rzecz, której pozwolenie zostało wydane oraz osoba ta musi złożyć oświadczenie, że przyjmuje warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę. Co do zarzutów podniesionych w skardze odnośnie zależności służbowej pomiędzy byłym inwestorem a osobą działającą w imieniu organu odwoławczego to należy te kwestie rozważyć mając na uwadze art. 27 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę należy mieć także na uwadze, iż ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 1997 r. została wyeliminowana z obiegu prawnego. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. art. 152 i 153 w/w ustawy zaskarżona decyzją nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.