IV SA 4987/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Miron Asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2004r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia[...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej M. R. 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta N. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. na wniosek J. i S. C. z dnia [...] października 2000 r. uzupełniony [...] lutego 2001 r. po ponownym rozpoznaniu sprawy, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji realizowanej w ramach uzupełnienia istniejącej zabudowy na działce Nr [...], położonej w N. przy ul. [...]. Ważność decyzji określił do czasu uchwalenia planu, nie dłużej niż rok od daty jej wydania. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej w N. nr [...] z dnia [...].04.1990 r. Działka Nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem [...]. Według ustaleń planu jest to teren adaptacji i uzupełniania zabudowy jednorodzinnej z usługami nieuciążliwymi i mało uciążliwymi. Odwołanie od decyzji wniosła M. R. zarzucając, że organ nie zastosował się do ustaleń Sądu zawartych w wyroku z dnia 18.03.2003 r. w sprawie IV SA 2047/01 uchylającym decyzje obu instancji wydane uprzednio w przedmiotowej sprawie i nie doręczył jej załącznika graficznego do decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2003 r. po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji wyeliminował braki uprzedniej decyzji wskazując w jej treści, że linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapie, stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. Na załączonej mapie oliterowano literami ABCD linie rozgraniczające teren inwestycji. Kwestionowana decyzja w ocenie organu zawiera wszystkie elementy określone w art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jest zgodna z ustaleniami planu obowiązującego w dacie złożenia wniosku przez inwestora i w tej sytuacji organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutu nie doręczenia odwołującej się mapy, stanowiącej załącznik do decyzji organ stwierdził, że nie ma obowiązku przesyłania stronom załączników mapowych, a mając prawo wglądu do akt mogą zapoznać się z całością dokumentów. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sadu Administracyjnego wniosła M. R. W skardze ponawia zarzut, że organ nie uwzględnił wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 18.03.2002 r., że doręczono jej "połowę" decyzji bez załącznika graficznego, co w jej ocenie jest próbą ukrycia lokalizacji inwestycji. Podnosi też, że granica pomiędzy jej działką i inwestorów jest sporna, że inwestor nie posiada prawa własności do całej działki [...] i że wybudował budynek garażowy częściowo na jej działce. Na rozprawie dodatkowo podniosła, że projektowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1264), przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo-administracyjnym jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Działając na podstawie tego przepisu Sąd w rozpoznanej sprawie nie będąc związany granicami skargi uwzględnił z urzędu wadliwości decyzji inne niż podniesione w skardze. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w czasie obowiązywania ustawy z dnia 10 maja 2003 r. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 03.80.717), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Zgodnie z treścią art. 85 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wszczęte wnioskiem inwestorów z dnia [...].10.2000 r. postępowanie administracyjne nie zostało zakończone decyzją ostateczną przed dniem 11 lipca 2003 r. Mają więc zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 40 ust. 1 tej ustawy stanowi, że w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 na podstawie przepisów szczególnych. Organ pierwszej instancji ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji powołał się na ustalenia Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta N. i wsi podmiejskich, zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej N. nr [...] z dnia [...].04.1990 r. W rozdziale 7 "Przepisy przejściowe i końcowe" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym art. 67 w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 1.01.2002 r. stanowi, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2. Oznacza to, że plan z 1990 r., na który powołał się organ w decyzji utracił moc z dniem 01.01.2003 r. Potwierdził to Burmistrz N. pismem z dnia [...].09.2004 r. W dacie wydania decyzji w dniu [...].08.2003 r. nie było planu. Decyzja została więc oparta o ustalenia nieobowiązującego już planu. Podjęta przez Radę Miejską w N. uchwała z dnia [...].01.2004 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przedłużyła mocy obowiązującej planu do 31.12.2003 r., gdyż nie zostały zachowane wymogi o jakich mowa w art. 67 ust. 2 cyt. ustawy. W tych okolicznościach, jako pozbawione podstaw należy ocenić stwierdzenie organu, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postępowaniu odwoławczym organ ocenia legalność decyzji według stanu prawnego na dzień jej wydania z uwzględnieniem aktualnego stanu prawnego. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie zajął w ogóle stanowiska co do ważności miejscowego planu w dacie orzekania. Wskazanie organu, że inwestor złożył wniosek w dacie obowiązywania planu pozostaje bez wpływu na ocenę, że organy obu instancji orzekły z naruszeniem prawa materialnego, to jest na podstawie ustaleń planu, który utracił moc. Z powyższych względów wobec naruszenia prawa materialnego tj. art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., które miało wpływ na wynik sprawy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 03.153.1270) uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.