IV SA 501/03

WyrokWSA w Warszawie2004-04-28

Skład orzekający: Joanna Kabat-Rembelska, Teresa Kobylecka, Jakub Linkowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo utrzymało w mocy decyzję o warunkach zabudowy, pomijając zmianę stanu prawnego polegającą na utracie mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego?
Ratio decidendi
Organ odwoławczy, rozpatrując sprawę, ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji. W przypadku utraty mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy powinien zastosować procedurę przewidzianą dla braku takiego planu, a nie utrzymać w mocy decyzję wydaną na podstawie nieobowiązującego planu.
Stan faktyczny
Wójt Gminy A. wydał decyzję o warunkach zabudowy dla budowy drogi gminnej, opierając się na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 1983 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało tę decyzję w mocy. Właściciele sąsiedniej działki wnieśli skargę, podnosząc m.in. zarzut przestarzałości planu. Sąd administracyjny uchylił decyzję SKO, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania.
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] stycznia 2003r. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Teresa Kobylecka Asesor WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi U. i S. Małż. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] stycznia 2003r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku Decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] Wójt Gminy A. - po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Gminy A. - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie odcinka drogi gminnej na części działki nr [...] położonej we wsi O. Decyzję wydano w oparciu o art. 40, art. 41 i art. 42 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / t.jedn. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm./ w oparciu o ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy A., zatwierdzonego uchwałą nr [...] w dniu [...].04.1983r. W uzasadnieniu decyzji podano, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a ponadto poprawi warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego. Od decyzji tej odwołanie wnieśli U.. i S. małż. Z. właściciele działki nr [...]. W odwołaniu podniesiono, że decyzja jest niezasadna i narusza prawa właścicieli działki zaś budowa drogi utrudni właścicielom działki dostęp do mediów technicznych. Odwołujący wskazali również, że plan zagospodarowania przestrzennego z 1983r. wymaga uaktualnienia i to szczególnie w zakresie przedmiotowej drogi. Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] stycznia 2003r., nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy A. z dnia [...] grudnia 2002r.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w takiej sytuacji nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu podano także, że decyzja organu I instancji wydana została w dniu [...] grudnia 2002r. gdy obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy A. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] stycznia 2003r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli U. i S. małż. Z. W skardze podniesiono, że decyzja narusza ich prawa, ponieważ wybudowanie drogi w sposób oczywisty naruszy ich prawo własności działki. Skarżący wskazali również, że plan zagospodarowania przestrzennego z 1983r. jest przestarzały. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w niej wskazano. W sprawie niniejszej nastąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 67 ust. 1 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / t.jedn. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm./ - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego - stanowił, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie tj. od dnia 1 stycznia 1995r. Ustęp la art. 67 ww. ustawy stanowił jednak, że jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. W przekazanych Sądowi aktach sprawy znajduje się kopia uchwały nr [...] Rady Gminy A. z dnia [...] sierpnia 2002r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy A. Podjęcie tej uchwały nie oznacza jednak, że Rada Gminy A. uchwaliła, w terminie określonym w art. 67 ust. 1 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, lecz jedynie, że podjęto działania zmierzające w tym kierunku. W tej sytuacji należy stwierdzić, że plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy A., zatwierdzony uchwałą nr [...] w dniu [...] .04.1983r. obowiązywał, zgodnie z art. 67 ust. 1 ww. ustawy, do dnia 31 grudnia 2002r. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] stycznia 2003r. wydana została zatem w innym stanie prawnym niż decyzja organu I instancji, co wynika z faktu, iż w dniu [...] stycznia 2003r. nie obowiązywał już plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy A., zatwierdzony uchwałą nr [...] w dniu [...].04.1983r. Organ odwoławczy jako organ o charakterze reformacyjnym miał obowiązek uwzględnić zmiany stanu prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Z przepisu art. 138 kpa wynika, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest uwzględniać szczególnie takie okoliczności jak zmiany stanu prawnego, co właśnie miało miejsce w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie mogło to mieć ten skutek, że wobec utraty mocy obowiązującej przez dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego, konieczne było zastosowanie procedury przewidzianej w art. 44 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / t.jedn. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm./. Tymczasem organ odwoławczy pominął tę okoliczność (mającą w sprawie podstawowe znaczenie) i nie odniósł się w ogóle do zaistniałej zmiany stanu prawnego, czego skutkiem było wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło