IV SA 5022/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2003 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji pozwalającej na wznowienie robót budowlanych skargę oddala. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2003r. stwierdził nieważność decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2001r. udzielającej Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w P. – pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową wysypiska odpadów komunalnych na nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ulicy Ł. Organ administracyjny powołał się na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] kwietnia 2001r., którą organ zobowiązał inwestora na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego do przedłożenia dokumentacji niezbędnej do udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych – inwentaryzacji geodezyjnej i budowlanej przedstawiającej obecny stan budowy. Inwestor przedstawił wymagane dokumenty jednakże nie obejmowały one prac w okresie od marca 2000r. do kwietnia 2001r., co uwzględniając nieprzerwaną pracę wysypiska nie odzwierciedlało jego stanu faktycznego. Z tego wynika, iż obowiązek nałożony na inwestora nie został wykonany. Brak, więc było podstaw prawnych do wznowienia prac budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego. Rażące naruszenie tego przepisu musiało skutkować stwierdzeniem nieważności. Odwołanie od tej decyzji złożyła Gmina Miejska P., Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w P. uznając, iż zaskarżona decyzja budzi poważne zastrzeżenia natury merytorycznej i formalno-prawnej. Zdaniem odwołującej okoliczność, iż zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawa z jej skargi na decyzję kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002r. podjęta w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] czyniło niedopuszczalnym wszczęcie postępowania mające na celu zmianę, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji (uchwała składu 7 sędziów NSA z 27 czerwca 2000r.). Ponadto organ administracyjny nie wskazał właściwie, jaki przepis prawny został naruszony i dlaczego to naruszenie zostało ocenione jako rażące. Art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zdaniem strony odwołującej nie może stanowić podstawy prawnej do przedstawienia inwentaryzacji. Inwentaryzacja nie jest, bowiem czynnością mającą na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Stąd zarzucony brak aktualnej inwentaryzacji nie narusza ani art. 51 ust. 1 pkt 2, a tym bardziej art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego. Zasadność tego poglądu potwierdzają zmiany w prawie budowlanym. Inwentaryzacja jest elementem przygotowawczym, a nie czynnością, która ma doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2003r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał prawidłowość decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji podnosząc, iż inwestor nie dopełnił nałożonych na niego nakazów. Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję z dnia [...] grudnia 2002r. nie ma więc wpływu na toczące się postępowanie w niniejszej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego wydanie decyzji o wznowieniu robót budowlanych w sposób rażący narusza dyspozycję art.. 51 ust 1a Prawa budowlanego. Skargę na tą decyzję wniosła Gmina Miejska P.- Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w P. obecnie Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w P. W skardze powtórzone zostały zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, iż cytowana w odwołaniu strony skarżącej uchwała składu 7 sędziów NSA z 27 czerwca 2000r. – FPS 12/99 oparta na przepisie art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o NSA dotyczy wprost tylko jednego przypadku zbiegu nadzwyczajnych postępowań z postępowaniemwszczętym wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wyłączając możliwość wniesienia skargi, jeżeli toczy się postępowanie administracyjne "w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności aktu lub innej czynności". Przepis ten nie wprowadza natomiast zakazu wszczynania nadzwyczajnych postępowań administracyjnych w sprawach w których wniesiono skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak więc nie było przeszkód po zaskarżeniu decyzji kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego aby organ prowadził postępowanie nieważnościowe w niniejszej sprawie. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny zgadza się z zarzutem dotyczącym decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), nakazującej skarżącemu Zakładowi przedłożenie inwentaryzacji geodezyjnej i budowlanej przedstawiającej obecny stan budowy. Decyzja oparta na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy nie powinna ograniczać się do nakazania inwestorowi przedłożenia określonej dokumentacji czy ekspertyzy, ale winna wskazywać konkretne czynności faktyczne, mające na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jednakże decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 – nie jest przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, a postanowienie nieważnościowe toczyło się tylko w stosunku do kwestionowanej decyzji o wznowieniu robót budowlanych nr [...]. Wymienione wyżej uwagi dotyczące decyzji o nakazie przedłożenia dokumentacji nie rzutowały na ocenę wad kwestionowanej decyzji nr [...] o wznowieniu robót budowlanych. Gdyby bowiem inwestor w sposób prawidłowy wykonał obowiązek dostarczenia dokumentacji, nie zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Na marginesie należy jedynie zauważyć, ze brak decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, uniemożliwiłby w ogóle wydanie decyzji o wznowieniu robót budowlanych na podstawie art. 51 ust 1a ustawy. Organy administracji stwierdziły nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] maja 2001r. z uwagi na to, że dostarczona przez inwestora dokumentacja nie obejmowała pracy wysypiska w okresie od marca 2000r. do kwietnia 2001r., co czyniło iż dokumenty nie odzwierciedlały jego rzeczywistego stanu faktycznego. Fakt dostarczenia dokumentacji kończącej opis stanu faktycznego na marzec 2000r. jest bezsporny. W związku z powyższym Sad administracyjny podziela pogląd zawarty w zaskarżonych decyzjach o rażącym naruszeniu prawa – kwestionowaną decyzję o wznowieniu robót budowlanych. Do organów nadzoru budowlanego przed wydaniem takiej decyzji należy obowiązek zbadania, czy nakaz wynikający z decyzji opartej na art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego został wykonany i ocena formalna i merytoryczna przedłożonych dokumentów. Tylko prawidłowo wykonany przez inwestora nakaz daje podstawę do wydania decyzji o wznowieniu robót budowlanych. Niewykonanie lub nieprawidłowe czy niepełne wykonanie nałożonych na inwestora obowiązków winno spowodować nakaz rozbiórki lub zaniechanie dalszych robót na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy. Skoro zaś inwestor przedłożył niepełną dokumentację, brak było podstaw prawnych do wydania decyzji o wznowieniu robót budowlanych. Tym samym kwestionowana decyzja w sposób rażący naruszyła przepis art. 51 ust. 1 a ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).