IV SA 5026/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2005 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych skargę oddala. Sygnatura akt 7/IV SA 5026/03 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2003r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98 poz. 107 z późn. zm) oraz na podstawie § 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 11 lipca 2001r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wykonywanych z użyciem materiałów wybuchowych (Dz.U. Nr 92 poz. 1026 ze. zm) po rozpatrzeniu wniosku L. W. o ponowne rozpatrzenia sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2003r znak: [...] odmawiającą nadania L. W. uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi z użyciem materiałów wybuchowych. Po przeprowadzeniu analizy akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił nadania uprawnień budowlanych skarżącemu, bez przeprowadzenia egzaminu, ze względu na nie spełnienie wymogów określonych w § 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 11 lipca 2001r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wykonywanych z użyciem materiałów wybuchowych. Powołany przepis określa, iż kandydat ubiegający się o nadanie uprawnień budowlanych posiadać musi wyższe wykształcenie techniczne o kierunku budownictwo lub inżynieria wojskowa lub górnictwo i geologia w specjalności eksploatacja złóż. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podniósł, iż skarżący ukończył w 1980r. Średnie Studium Zawodowe Nr [...] Zarządu Portu S. w S. o kierunku ogólnomechanicznym. W opinii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego posiadane przez stronę skarżącą wykształcenie nie spełnia podstawowych wymogów określonych § 4 powołanego rozporządzenia. Zdaniem organu II instancji powołana komisja przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne prawidłowo, mając na względzie obowiązujące przepisy prawa materialnego jak i procesowego, w tym również zapisy artykułu 7 kpa. Decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2003r. L. W. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W opinii strony skarżącej dołączone do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych dokumenty powinny być "potraktowane na równi z posiadaniem odpowiedniego przygotowania zawodowego". Ponadto, w skardze zarzucono naruszenie przez organ administracji orzekający w sprawie art. 7 kpa, co zdaniem skarżącego sprawia, iż narażony on jest na straty materialne i naruszenie godności osobistej. Podano także, iż skarżący pełnił przez 10 lat funkcję kierownika wydziału robót strzałowych a do wykonywania tej pracy wystarczało wykształcenie średnie techniczne. Obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia doprowadzają zaś, w opinii skarżącego, do "wyeliminowania wielu firm z rynku pracy". W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r nr 153 poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu administracji orzekającego w niniejsze sprawie stanowi § 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 11 lipca 2001r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wykonywanych z użyciem materiałów wybuchowych. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu do uzyskania uprawnień budowlanych wymagane jest posiadanie wyższego wykształcenia technicznego o kierunku 1. budownictwo, 2. inżynieria wojskowa, 3. górnictwo i geologia w specjalności eksploatacja złóż oraz odbycie praktyki zawodowej i złożenie egzaminu z wynikiem pozytywnym. Zgodzić się należy z opinią organu administracji zawartą w zaskarżonej decyzji, iż uzyskane przez skarżącego wykształcenie nie spełnia wymogów określonych w powołanym rozporządzeniu. Z akt sprawy wynika bowiem, iż ukończył on w 1980r. Średnie Studium Zawodowe dla Pracujących Nr [...] Zarządu Portu S. w S. o kierunku ogólnomechanicznym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych w danej specjalności jest posiadanie odpowiedniego wykształcenia wyższego i odbycie wymaganej praktyki zawodowej, przy czym oba te warunki muszą być spełnione łącznie (wyrok NSA z 7 grudnia 1998r., IV SA 2112/96 LEX, Nr 43714, wyrok NSA z 16 października 1998r., IV SA 1799/96 LEX, Nr 43757). Niespełnienie jednego z tych warunków uniemożliwia nadanie stosownych uprawnień. Podkreślić należy, iż organy administracji słusznie oceniły, iż skarżący nie legitymuje się wykształceniem uprawniającym do nadania wnioskowanych uprawnień budowlanych. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 czerwca 2000r. III RN 185/99 możliwa jest odmowa nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu, gdy osoba ubiegająca się o te uprawnienia nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych (OSNP 2001/8/247). Nie mogły w związku z tym odnieść zamierzonego skutku wywody skarżącego dotyczące jego rzeczywistego przygotowania fachowego do wykonywania zawodu wynikającego z wieloletniej praktyki, skoro obowiązujące przepisy w sposób kazuistyczny wiążą posiadanie określonego wykształcenia z możliwością nadania uprawnień budowlanych i nie przewidują w tej mierze wyjątków dla osób z wieloletnią praktyką zawodową. Bowiem nawet długoletnia praktyka zawodowa nie może zastąpić bądź uzupełnić stosownego wykształcenia. Wbrew subiektywnemu przekonaniu skarżący nie uzyskał wnioskowanych uprawnień przed wejściem w życie powołanego rozporządzenia, bo art. 104 Prawa budowlanego odnosi się tylko do uprawnień, które zostały stwierdzone stosownymi orzeczeniami administracyjnymi. Nie ma również znaczenia, że skarżący przez długoletnią praktykę mógł stać się specjalistą w zakresie używania materiałów wybuchowych w budownictwie. Nie mógł też wcześniej uzyskać wnioskowanych obecnie uprawnień budowlanych, bo nie przewidywały ich poprzednio obowiązujące przepisy (por. wyrok z dnia 28.01.1998r., IV SA 669/96). Podkreślić również trzeba, ze udzielenie uprawnień budowlanych określonej osobie, jest jednocześnie gwarancją i świadectwem, że ta osoba posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe i może ponosić pełną odpowiedzialność za wykonywaną prace w określonym zakresie. Ustawodawca zatem ma w pełni prawo ustalać odpowiednie wymagania w zakresie wiedzy teoretycznej i zawodowej. W związku z powyższym oceny wykształcenia dokonanej przez organ administracji nie można uznać za dowolną i niezgodną z przepisami prawa. W świetle przytoczonych faktów, stwierdzić należy, iż postępowanie toczące się przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego zostało przeprowadzone prawidłowo. Zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 kpa. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271).