IV SA 5027/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2004 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania I. Stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, II. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. D. M. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2003 r., którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania D. M. od decyzji nr [...] Starosty Powiatu S. z dnia [...] lutego 2003 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwołał się do art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. W skardze do Sądu na powyższe postanowienie, D. M. kwestionuje merytoryczne podstawy wydania decyzji Starosty Powiatu S. nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. i wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę, podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga jest uzasadniona, chociaż z innych przyczyn, niż to w niej wskazano. Przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, do którego odwołał się organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jest przepisem nowym, który został wprowadzony do Prawa budowlanego ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718). Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym jej w/w nowelizacją, weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., jednak do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, co wynika z brzmienia art. 7 ust. 1 powyżej wymienionej ustawy zmieniającej z dnia 27 marca 2003 r. Skoro w niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] lutego 2003 r., to nie ma wątpliwości, że jest to sprawa wszczęta przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. tzn. przed dniem 11 lipca 2003 r. Tym samym powołany przez organ przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego (po nowelizacji) nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Na tej samej zasadzie również i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego (w nowym brzmieniu), wskazujący organy nadzoru budowlanego jako właściwe do załatwienia spraw (między innymi) na podstawie art. 59 Prawa budowlanego, nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Tak więc organem właściwy do rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty Powiatu S. z dnia [...] lutego 2003 r., zgodnie z zawartym tam pouczeniem, był Wojewoda [...], a nie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Tym samym organem właściwym do wydania postanowienia na podstawie art. 134 kpa, byłby w tej sprawie Wojewoda [...], a nie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Jeżeli zgodnie z przepisami przejściowymi ustawy zmieniającej inną ustawę, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, to akt administracyjny (decyzja, postanowienie) wydany na podstawie przepisów w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, jest aktem wydanym w rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powyższe stwierdzenie ma również odniesienie do sytuacji, kiedy w wyniku takiego błędnego zastosowania przepisów, jednocześnie zostały naruszone przepisy o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa). W świetle powyższych rozważań, zaskarżone postanowienie podlega stwierdzeniu nieważności, gdyż wyczerpuje jednocześnie przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.