IV SA 5055/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie (NSA, WSA Anna Żak (spr.), Krystyna Tomaszewska, Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2005 r. sprawy ze skargi D. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2003 r. Znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala 7/IV SA 5055/03 Uzasadnienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2003r. po rozpoznaniu odwołania D. F. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2003r. odmawiającej stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] lipca 2002r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. Sp. z o.o pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych z zapleczem/ sklepem, myjnią, wiatą, dystrybutorami, stanowiskami obsługi samochodów, drogami wewnętrznymi, ekranami akustycznymi, znakami reklamowymi/ w K. przy ul. [...] na działkach nr [...] i nr [...] - - na podstawie art. 138 par.1 pkt.1 kpa- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2002r. dla przedmiotowej inwestycji przewiduje ograniczenie inwestycji do budowy stacji paliw płynnych dla samochodów osobowych, natomiast decyzja Starosty K. z dnia [...] lipca 2002r zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji paliw nie wprowadza ograniczenia dla tej stacji do samochodów osobowych. W związku z tym organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa, jednak naruszenie to nie jest rażące. Gdyż jak wynika z akt sprawy decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2002r wprowadziła powyższe ograniczenie niesłusznie. Bowiem jak wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. dla przedmiotowego obszaru nie przewiduje się stacji paliw płynnych jedynie dla samochodów osobowych, co oznacza, że przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Ponadto inwestor spełnił wszystkie warunki wynikające z ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w przedłożonym projekcie budowlanym, uzyskał wymagane opinie i uzgodnienia. Przedłożony projekt nie narusza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z ustawą o ochronie środowiska zostało przeprowadzone postępowanie w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż raport oddziaływania na środowisko jak wynika z akt sprawy nie został sporządzony w sposób wadliwy. Ocena tego raportu nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, którego celem jest zbadanie decyzji o pozwoleniu na budowę pod katem jej zgodności z prawem. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł D. F., który domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Zarzucił, iż przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budkowe stacji paliw płynnych jest nieważna, ponieważ jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która przewidywała budowę stacji paliw tylko dla samochodów osobowych, wobec czego nie zostały spełnione wymogi art.47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a także wymogi art.34 ust.1 i art.35 ust.1 pkt.1b oraz art.5 ustawy Prawo budowlane. W zaskarżonej decyzji niesłusznie stwierdzono, że decyzja lokalizacyjna jest wadliwa i bezprawnie oba organy orzekające w sprawie ograniczyły konieczność zgodności projektu zagospodarowania działki tylko z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a pomijają wymóg zgodności z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto skarżący podniósł, iż stacja paliw jest inwestycją, która będzie szkodliwie wpływać na środowisko. W związku z tym raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien odpowiadać, jakie będzie to oddziaływanie i jak to będzie skutkować na otoczenie. Raport jest niekompletny i nie odpowiada w pełni na te pytania i nie spełnia wielu innych wymogów określonych ustawą Prawo ochrony Środowiska, co narusza art.11 i art.52 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie to jest jednym z trybów nadzwyczajnych, umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej. W jego toku organ miał obowiązek wyjaśnienia czy kontrolowane pozwolenie na budowę jest dotknięte, którąś z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. W niniejszej sprawie organ II instancji, jak słusznie zauważył to skarżący nie był uprawniony do oceny wiążącej go ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu poprzez stwierdzenie, iż niesłusznie zawiera ona ograniczenie planowanego przedsięwzięcia do budowy stacji paliw tylko dla samochodów osobowych. Organy administracyjne orzekające w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w tym postępowaniu nie mogą kwestionować treści ostatecznej, pozostającej w obrocie prawnym decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie obowiązkiem organów było przede wszystkim zbadanie w świetle zarzutów skarżącego podnoszonych w toku postępowania nieważnościowego czy przedmiotowa decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę spełnia wymogi decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wynika, iż ustala warunki zabudowy stacji paliw płynnych dla samochodów osobowych wraz z obiektami towarzyszącymi. W związku z tym, jak trafnie podniósł to organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, decyzja o pozwoleniu na budowę tej stacji nie zawierająca ograniczenia, iż dotyczy ona stacji paliw dla samochodów osobowych narusza warunki w/w decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego zgodzić się trzeba również z zarzutem skargi, iż badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem art.47 nieobowiązującej już ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i z naruszeniem art.35 ust.1 pk1b ustawy Prawo budowlane. Nie każde jednak naruszenie prawa nawet oczywiste może być uznane za rażące, co skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji w trybie art.156 par.1 pkt.2 kpa. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje również ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać mianowicie takie naruszenie prawa, w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Zgodzić się trzeba w świetle okoliczności niniejszej sprawy, iż nie można uznać za rażące naruszenie art.47 brak ograniczenia w decyzji o pozwoleniu na budowę budowy stacji paliw tylko dla samochodów osobowych. Z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. wynika, iż obszar, na którym zaplanowano przedmiotową stację paliw, to teren zabudowy stacji paliw wraz z zielenią. Z ustaleń planu nie wynikają żadne ograniczenia w zakresie rodzaju stacji. Także inwestor we wniosku o wydanie tej decyzji nie ograniczał swego przedsięwzięcia do obsługi tylko samochodów osobowych. Ponadto raport oddziaływania na środowisko również nie czyni takiego zastrzeżenia ani nie rozróżnia warunków użytkowania takich stacji i innego wpływu na środowisko w zależności od tego czy dotyczy ona obsługi samochodów osobowych czy ciężarowych. Z tych też względów nie można uznać, aby taka niezgodnoość między decyzjami w sposób rażący naruszała przepis art.47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art.35 ustawy Prawo budowlane. Podobnie nie jest zasadny zarzut rażącego naruszenia art.52 ustawy o ochronie środowiska. Raport we wskazanym przez organy zakresie został opracowany i pozytywnie uzgodniony przez właściwe organy, a jego wnioski wskazują, iż nie ma przeciwskazań do budowy przedmiotowej inwestycji. W postępowaniu nieważnościowym nie ma podstaw do kwestionowania jego merytorycznej treści. Postępowanie prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności nie może skutkować wzruszeniem ostatecznych decyzji w oparciu o nieprawidłowości nie mające charakteru wad kwalifikowanych (art. 156 § 1 k.p.a ). Mając powyższe na uwadze na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.1153/ Sąd skargę oddalił.