IV SA 5063/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), Sędziowie WSA Izabela Ostrowska, As. WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2004 na rozprawie sprawy ze skargi G. i J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 Nr [...] w przedmiocie rozbiórki budynku gospodarczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], na podstawie art. 48 ustawy – Prawo budowlane z 1994 roku, nakazał G. P. dokonanie rozbiórki wybudowanego budynku gospodarczego (obudowy istniejącego budynku) w S. przy ul. [...], bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Odwołanie od tej decyzji wniósł G. P., podnosząc, iż dla budynków gospodarczych bez fundamentów o pow. do 35m² nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Dlatego obudowa będącego w złym stanie technicznym obiektu konstrukcją drewnianą, zadaszenie nad istniejącym dachem, pokrycie papą dachu nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy powołał się na przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który wymaga zgłoszenia budowy wymienionej w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5a, 9 i 10 Prawa budowlanego. Skoro inwestor zgłoszenia takiego nie dokonał, zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego było prawidłowe. Skargę na tę decyzję złożył G. P., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu oraz prawa proceduralnego wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności niezbędnych do właściwego rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 10 kpa obowiązkiem organu było pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i końcowego oświadczenia. Skarżącemu nie pozwolono na skorzystanie z powyższego uprawnienia. Ponadto zaskarżona decyzja nie posiada podstawy prawnej – prawa materialnego, powołuje się tylko na przepisy kompetencyjne, co narusza art. 107 kpa. Organy również nie zakwalifikowały obiektu i nie wiadomo, czy na ten obiekt wymagane było pozwolenie na budowę, czy też zgłoszenie. Skarżący powołał się także na nieprawidłowe orzeczenie o rozbiórce dotyczące obiektu przy ul. [...], gdy on zamieszkuje przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej jest jej rozstrzygnięcie. Musi być ono sformułowane w taki sposób, aby w sposób jednoznaczny wynikał z niego obowiązek nałożony na stronę. Jest to niezbędne z uwagi na ewentualną potrzebę wykonania decyzji w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone decyzje nie czynią zadość temu wymogowi. Organy administracyjne nakazały skarżącemu rozbiórkę obiektu usytuowanego przy ul. [...] w S. G. P. zamieszkuje przy ul. [...] i przedmiotowy obiekt został wzniesiony na terenie tej posesji. Posesja przy ul. [...] należy do sąsiada. Takie sformułowanie sentencji decyzji administracyjnej nie pozwoliłaby na jej prawidłowe wykonanie. Ponadto skarżący prawidłowo zarzuca, iż organy administracyjne nie określiły jaki obiekt wzniósł skarżący. Czy rzeczywiście był to obiekt gospodarczy związany z produkcją rolną i uzupełniający zabudowę zagrodową określony w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.), na który wymagane było jedynie zgłoszenie, czy też był to obiekt wymagający uzyskania pozwolenia na budowę. Nawet przy jednoznacznych ustaleniach, iż inwestor nie posiadał ani pozwolenia na budowę, ani też jej zgłoszenia, określenie charakteru wykonanych prac budowlanych i ich zakwalifikowanie jest konieczne. Bez tych ustaleń nie można skontrolować prawidłowości oceny dokonanej przez organy administracyjne. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji wyroku.