IV SA 5086/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska Sędzia NSA Maria Rzążewska Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.) Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi A.K. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] Prezydent Miasta W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku H. I E. Z. oraz K.Z. z uwagi na decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / tj. Dz. U z 1999 nr 15, poz. 139 ze zm. / oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] września 1992 r. nr [...] Rady Miasta W. i planu uproszczonego zagospodarowania przestrzennego os. [...] zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...] Rady Dzielnicy P. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego z częścią usługową w przyziemiu budynku / organizowanie szkoleń, przyjęć okolicznościowych, konferencji / wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i przyłączami infrastruktury do sieci ulicznej w W. przy ulicy [...] oznaczonej literami ABCDA na mapie sytuacyjno – wysokościowej w skali 1 : 1000, stanowiącej załącznik graficzny nr 1 do niniejszej decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż działka, na której ma by realizowana inwestycja położona jest na terenie przeznaczonym pod funkcje mieszkaniowo – usługowe MU 15. Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania A. i M. K. od powyższej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zarzut strony skarżącej, jakoby decyzja została wydana w oparciu o nieobowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego jest chybiony. Powołany w zaskarżonej decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...] września 1992 r. wobec spełnienia warunków przewidzianych art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. zachował ważność do dnia 31 grudnia 2003 r. Ponadto podano, że realizacja budynku mieszkalnego z częścią usługową w przyziemiu budynku wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i przyłączami nie może być zaliczona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, dlatego też nie można mówić o znaczącej uciążliwości dla użytkowników sąsiadujących nieruchomości. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli A. i M.K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 i 136 k.p.a. poprzez: - nie wyjaśnienie przez organ II instancji, jaki plan zagospodarowania przestrzennego lub też studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego osiedla B. w W. stanowił podstawę wydania inwestorom decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jaki rodzaj zabudowy przewidywał ten plan, - brak merytorycznego odniesienia się do zarzutów skarżących dotyczących wysokiego prawdopodobieństwa naruszenia norm ochrony środowiska zwłaszcza w zakresie poziomu hałasu, - nie odniesienie się do protestu mieszkańców osiedla B. przeciwko planowanej inwestycji. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 40 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoją dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2004 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. nr 153, poz. 1270 / oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skarga jest niezasadna. Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bada się przede wszystkim zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest to promesa do następnego etapu procesu inwestycyjnego a mianowicie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na warunkach w niej określonych, ale dopiero wówczas, gdy spełnione zostaną warunki przewidziane w przepisach Prawa budowlanego. Według art. 3 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, a wnioskodawcy ubiegającemu się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu organ administracji nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 cyt. ustawy). W przedmiotowej sprawie teren, na którym ma być realizowana inwestycja przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowo – usługowe / symbol MU-15 / a w planie uproszczonym pod zabudowę mieszkaniową ekstensywną z dopuszczeniem realizacji usług nienaruszających interesów osób trzecich nie wytwarzania uciążliwości wykraczającej poza granice działki własnej. Mając powyższe na uwadze brak podstaw do uznania, iż planowana inwestycja, której warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone w decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. jest sprzeczna z w/w ustaleniami planów zagospodarowania przestrzennego. Wątpliwości skarżących, co do obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwalą z dnia [...] września 1992 r. są nieuzasadnione i skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie akceptuje argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przedmiotowy plan zachował ważność do dnia 31 grudnia 2003 r. po spełnieniu warunków przewidzianych w art. 67 ust. 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie planu uproszczonego z dnia [...] listopada 1994 r. to został on uchwalony na podstawie nieobowiązujących już przepisów ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991 -1995 oraz zmianie niektórych ustaw / Dz.U. nr 103 poz. 446 ze zm. /. Jak wynika z ustaleń tegoż planu obejmuje on obszar znajdujący się w strefie przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniowo – usługową / MU-15 / przewidzianej w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym [...] września 1992 r.. nie można, zatem mówić o sprzeczności ustaleń obydwu planów a jedynie o uzupełnieniu planu ogólnego przez plan uproszczony przy wykorzystaniu aktualnie obowiązujących przepisów. Sposób i tryb uchwalania planów uproszczonych przewidywały przepisy rozdziału 2 powołanej ustawy, które straciły ważność z chwilą wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 r. Także zgłaszane przez skarżących potencjalne obawy o naruszenie przepisów dotyczących ochrony środowiska nie mogą być rozpatrywane na tym etapie procesu inwestycyjnego, gdyż jak to prawidłowo ustalił organ II instancji przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie może być zaliczone do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska a tym samym brak podstaw do odniesienia się na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu do problemu ewentualnego występowania intensywności nasilenia hałasu, tym bardziej, iż takie nakazy nie wynikają z ustaleń miejscowego i uproszczonego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli na następnych etapach procesu inwestycyjnego skarżący wykażą naruszenie ich konkretnego interesu znajdującego oparcie w przepisach prawa to organy administracyjne powinny w tej kwestii zająć stanowisko. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1270/ Sąd skargę oddalił.