IV SA 5106/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie WSA Wojciech Mazur (spr.) asesor WSA Anna Szymańska Protokolant Joanna Obrębska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2004r. sprawy ze skargi Zakładów [...] S.A. w G. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2002r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego Zakładów [...] S.A. w G. kwotę 10 (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego Decyzją z dnia [...] listopada 1988 r. nr [...] Dyrektor Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w [...] ustalił lokalizację inwestycji przebudowy linii [...] G. – S. na terenie przy ul. [...] w G., która miała przebiegać min. przez składowisko tarcicy Zakładów Stolarki Budowlanej "[...]". Podstawą wydania powyższej decyzji były ustalenia ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G.. Z dnia [...] grudnia 1986 r. oraz przepisy ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym / Dz.U. Nr 35, poz. 185 ze zm./. Decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast po 12 latach od złożenia odwołania przez "[...]" G. [...] S.A. / następcę prawnego Zakładów Stolarki Budowlanej "[...]" / utrzymał powyższą decyzję w mocy uznając jej zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] grudnia 1986 r. obowiązującym w dacie wydania decyzji oraz z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 28 czerwca 1995 r. Wyrokiem z dnia 15 maja 2002 r. sygn. akt IV S.A. 2922/01 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi "[...]" G.. [...] S.A. uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a.. W uzasadnieniu wyroku podano, że organ II instancji nie dokonał kontroli czy faktycznie decyzja nr [...] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w chwili jej wydania. Niedopuszczalnym było dokonanie oceny decyzji z dnia [...] listopada 1988 r. z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego z [...] czerwca 1995 r.. Ponadto organ II instancji nie dokonał szczegółowej analizy decyzji w aspekcie wymaganych przepisami szczególnymi opinii i uzgodnień. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję z dnia [...] listopada 1988 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w chwili obowiązywania zaskarżonej decyzji obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą [...] z dnia [...] lutego 1980 r. ze zmianami wprowadzonymi uchwałą [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. Według ustaleń planu lokalizacja inwestycji znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem [...] przewidującym adaptację Zakładów Stolarki Budowlanej "[...]", z którego wydzielono po zmianach obszar [...] na potrzeby Zakładu Produkcyjnego [...]. Ponieważ plan jak i wprowadzone do niego zmiany nie określały przebiegu linii elektroenergetycznych przez sporny teren zaskarżona decyzja przewidująca przebieg linii elektroenergetycznej przez teren do tego nie przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podlega uchyleniu. Podstawą materialnoprawną wydania tej decyzji były przepisy ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył Zakład [...] S.A. w G. podnosząc, że zakłady "[...]" wyraziły zgodę na przebieg linii energetycznej, wyraziły zgodę na cofnięcie odwołania podczas ustaleń w dniu 4 stycznia 1989 r. z przedstawicielem Urzędu Wojewódzkiego w [...].Natomiast aktualnie głównym powodem wystąpień "[...]" jest sytuacja finansowa zakładów, które próbują bezskutecznie sprzedać część swoich nieruchomości. Obowiązujący w chwili wydania decyzji plan ogólny zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał przebiegu linii energetycznych a nawet gdyby przyjąć, iż przedstawiony ma rysunku przebieg linii stanowiłby podstawę do oceny pod względem zgodności z planem to Wojewodzie [...]. na podstawie § 2 ust. 1 uchwały z dnia 7 lutego 1980 r. przysługiwało prawo dokonywania odstępstw w miejscowym planie nie naruszających podstawowych elementów planu. Przedmiotowa decyzja mieściła się w tym upoważnieniu nie naruszając żadnego z postanowień planu. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymał argumentacje organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skarga jest zasadna jednak z innych powodów, niż przedstawione w skardze. W uzasadnieniu wyroku z dnia 15 maja 2002 r. Naczelny Sad Administracyjny wskazał, iż w dacie rozpatrywania poprzedniego odwołania obowiązywała nowa ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz.U. Nr 35, poz. 415 ze zm. /. Zgodnie z treścią art. 66 ust. 1 tej ustawy "do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy". Aktualnie w chwili wydawania decyzji przez organ II instancji w tym względzie nic się nie zmieniło, nadal obowiązywały przepisy powołanej wyżej ustawy i pod kątem tych przepisów należało ocenić decyzję nr [...] jako decyzję, która nie stała się ostateczna. Natomiast organ II instancji w uzasadnieniu powołuje przepisy ustawy z dnia 12 lipca 1984 r., co stanowi naruszenie powołanego wyżej przepisu art..66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. a ponadto treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnośnie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to nie może budzić wątpliwości, iż w chwili wydawania decyzji nr [...] obowiązywał plan z dnia [...] lutego 1980 r . ze zmianami dokonanymi uchwałą z dnia [...] grudnia 1986 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż teren inwestycji znajduje się w obszarze symbolem [...], dla którego ustalenia planu przewidują adaptację Zakładów Stolarki Budowlanej "[...]". W znajdującym się w aktach /nie ponumerowanych i nie pozszywanych / wykazie zmian do tekstu planu z grudnia 1986 r obszar [...] jest przeznaczony pod bazę, Zakład [...]. Tej okoliczności organ nie wyjaśnił. Ponadto również przy ocenie zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego należy mieć na uwadze ustalenia z części ogólnej planu, a które przytacza skarżący w skardze. Ponadto zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ II instancji powinien rozważyć czy w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uprawniające organ do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt postępowania inwestycja została wykonana przed wydaniem decyzji ostatecznej. Wobec tego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w świetle utrwalonego orzecznictwa byłoby bezprzedmiotowe z uwagi na zrealizowanie inwestycji, /por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r. IV SA 2297/00 opubl. LEX nr 81728/. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 152 i art. 153 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienie się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 w/w ustawy.