IV SA 5136/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Sędziowie NSA Bożena Walentynowicz, asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.B. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, Burmistrz Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r., na wniosek E.Ł., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie: budynku usługowo-handlowo-biurowego – o charakterze czasowym i szamba szczelnego na części działki nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. Następnie na wniosek E.Ł., Starosta Powiatu [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002 r., zatwierdził projekt budowlany, architektoniczno-konstrukcyjny budynku usługowo-biurowego oraz szamba szczelnego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. i wydał pozwolenie na budowę w powyższym zakresie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: J.B. i M.M. zarzucając, że planowana inwestycja całkowicie uniemożliwi dojazd do działki nr ewid. [...], gdyż w tym miejscu zaplanowano stanowiska parkingowe. Tymczasem w zaskarżonej decyzji mowa jest o uzgodnieniu z W.G. na korzystanie z drogi. Ponadto w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mowa jest o budynku o charakterze czasowym, co zostało pominięte w zaskarżonej decyzji. Stąd wnioskują odwołujący się, że skoro budynek ma mieć charakter czasowy to, nie powinien być zbudowany na trwałych, zagłębionych w teren fundamentach. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań J. B. i M. M., decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zapisu zezwalającego na budowę budynku usługowo-biurowego oraz orzekł o zezwoleniu na budowę budynku usługowo-biurowego o charakterze czasowym, w pozostałym zakresie utrzymał decyzję I instancji w mocy. Powyższą zmianę organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji uzasadnił tym, że "w decyzji nr [...] z dnia [...].11.2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znajduje się zapis charakteryzujący projektowaną inwestycję jako budynek o charakterze tymczasowym". Zdaniem organu odwoławczego, " z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż stanowiska parkingowe zaprojektowane zostały na terenie działki nr ew. [...] i w żaden sposób ich lokalizacja nie naruszy drogi dojazdowej przylegającej do przedmiotowej działki, co podnoszą skarżący". Na powyższą decyzję J.B. i M.M. złożyli skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o: – - "zmianę lokalizacji obiektu, ponieważ nie zostały właściwie określone docelowe linie rozgraniczające planowaną inwestycję w zakresie odległości od dróg dojazdowych w szczególności od drogi dojazdowej do działki nr [...], – - zmianę projektu budowlanego, ponieważ w obecnej postaci nie nosi on cech budowli o charakterze tymczasowym". W skargach (podobnie jak wcześniej w odwołaniu) skarżący kwestionują usytuowanie projektowanej inwestycji, która ich zdaniem, uniemożliwi dojazd do działki nr ew. [...] który był wcześniej zagwarantowany powołanymi tam aktami administracyjnymi, aktami notarialnymi i wpisami w księdze wieczystej. Skarżący podnosili swoje obawy na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jednak powiedziano im wówczas, że jest to przedwczesne. W decyzji zaskarżonej, Wojewoda [...] też nie rozumie o którą drogę chodzi skarżącym, wspominając o drodze prywatnej należącej do W. G. i stanowiącej integralną część zamkniętego osiedla P. – ta droga nie jest i nie była przedmiotem skargi, odwołania i wcześniejszej korespondencji. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w punktach [...] określono obowiązki w zakresie zapewnienia dojazdu do innych działek między innymi działki nr ew. [...]. W odpowiedzi na skargi [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skargi są uzasadnione. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w dacie rozpatrywania sprawy przez organy administracji publicznej, "warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę", co oznacza, że nie może być sprzeczności pomiędzy tymi decyzjami. Tymczasem w niniejszej sprawie są różnice (rozbieżności) pomiędzy tymi decyzjami, wystarczy wskazać na określenie samej inwestycji i zapisy dotyczące zapewnienia dojazdu między innymi do działki nr ew. [...] oraz terenu działki, na której ma być realizowana sporna inwestycja. W decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] listopada 2001 r. mowa jest o "budynku usługowo-handlowo-biurowym" planowanym "na części działki nr ew. [...]". W pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2002 r. mowa jest o "budynku usługowo-biurowym" usytuowanym "na terenie działki nr ew. [...]". Powyższe rozbieżności albo są celowym zabiegiem bądź też wynikają z niedbalstwa i niechlujstwa osób przygotowujących te akty. W w/w pozwoleniu na budowę nie uwzględniono zapisów pkt [...], które były zamieszczone w/w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w miejsce tych zaś zamieszczono zapis o uzgodnieniu z W. G. na korzystanie z drogi – działka nr ew. [...]. Jak wynika z akt sprawy w korespondencji trwającej od kilku lat, organy prowadzące sprawę, nie mogą zrozumieć o jaką drogę dojazdową do działki nr ew. [...] chodzi skarżącym, a wystarczyłoby zapoznać się z dokumentami przesłanymi do Sądu przez skarżących i które powinny być również w posiadaniu organów (postanowienie Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].11.1999 r., opinia Urzędu Gminy [...] z dnia [...].01.2002 r. [...], akt notarialny z dnia [...].12.1998 r. Rep. [...] nr [...], odpis z księgi wieczystej Nr [...] dla działki nr ew. [...], decyzja Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...].11.1998 r. i załączniki w postaci map). Dlatego zapewnienia organów, że projektowana inwestycja na działce nr ew. [...], nie narusza drogi dojazdowej do działki nr ew. [...], nie jest wiarygodna, gdyż stwierdzenie to nie dotyczy drogi o którą chodzi skarżącym. Wątpliwości te mogą jeszcze powiększyć różne mapki, na których odręcznie flamastrem zmieniono granice planowanej inwestycji, nie ma natomiast map, na których by była zaznaczona droga dojazdowa do działki nr ew. [...], o której mówią skarżący. Już w decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mowa jest o budynku "o charakterze czasowym" w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mowa jest o budynku "o charakterze tymczasowym", tymczasem wnioski inwestorki nie mówią o takim obiekcie, który by miał charakter "czasowy" lub "tymczasowy". Przepisy Prawa budowlanego (art. 3 pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 3, 5 i 5a), w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpoznawania sprawy przez organy administracji publicznej, znały pojęcia: "obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania" i "tymczasowego obiektu budowlanego". Jednak jak wynika z pisma Urzędu Miasta [...] Biura Naczelnego Architekta Miasta, Delegatura w [...] z dnia [...].01.2004 r., skierowanego do E.Ł[...] wynika, że nie o taki tu obiekt chodzi, gdyż w tym przypadku charakter czasowy budynku wynika z umowy dzierżawy działki, zawartej na czas określony. Aby to wyjaśnić trzeba było kilku lat, gdyż żadna z wcześniej powoływanych decyzji, pojęcia budynku "o charakterze czasowym" nie wyjaśnia, pomimo że zarzuty skarżących też dotyczyły tej kwestii. Wszystkie powyżej omówione wątpliwości i niejasności musiała pogłębić również decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. uchylająca wcześniej wydane decyzje. W całych przesłanych aktach sprawy, nie ma jednej mapki na podstawie której można by wyjaśnić wszystkie te wątpliwości, a mianowicie: granice działki nr ew. [...], granice działki nr ew. [...] – wydzierżawionej inwestorowi z zaznaczeniem dróg istniejących i planowanych na tej działce, działki nr ew. [...] z drogami dojazdowymi do niej, drogi należącej do W.G., działki należącej do J.B. z zaznaczonymi drogami dojazdowymi, tym bardziej jak wynika z wyjaśnień skarżących uległa zmianie numeracja działek. W tej sytuacji, nie trudno się dziwić, że przez kilka lat skarżący, nie mogą organom wyjaśnić o jaką drogę im chodzi. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 138 kpa oraz art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.