IV SA 5173/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2005 r. sprawy ze skargi D. i L. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 roku, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. na podstawie art.119§1 i art.121§4 i §5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 24 poz. 151 ze zm.) nałożył na D. i L. J. jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 91 200 zł. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył L. J. nie podnosząc żadnych zarzutów. Jednocześnie w tym samym piśmie złożył wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] września 2003 roku, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu swojego postanowienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. stwierdził, że nie została spełniona żadna z przesłanek określonych w art.59§1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, która uzasadniałaby uwzględnienie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył L. J. wnosząc o jego uchylenie nie podnosząc żadnych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] października 2003 roku, Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] września 2003 roku podzielając zawarte w nim stanowisko. Na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli L. i D. J. podnosząc zarzut naruszenia art.7, art.8, art.9, art.77, art.89 i art.107 kpa. Zdaniem skarżących wbrew ich żądaniom nie przeprowadzono rozprawy administracyjnej, ani nie dokonano odpowiednich działań stosownie do przepisów kpa, które pozwoliłyby na ustalenie stanu faktycznego. Nie podano też podstaw prawnych co do wydania odmownego postanowienia zaś uzasadnienie oparto na domniemaniach i przywołaniu zdarzeń nie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym i procesowym. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 59§1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 24 poz. 151 ze zm.) postępowanie egzekucyjne umarza się w następujących wypadkach: 1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania, 2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał, 3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa, 4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego, 5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny, 6. w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego, 7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu, 8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania, 9. na żądanie wierzyciela, 10. innych wypadkach przewidzianych w ustawach. Żaden z wymienionych wyżej przypadków umorzenia postępowania w wypadku skarżących nie zachodzi. W szczególności nie zachodzi przesłanka umorzenia postępowania jaką jest wykonanie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego co potwierdził pełnomocnik skarżących składając stosowne oświadczenie na rozprawie w dniu [...] marca 2005 roku. Za bezzasadne zdaniem Sądu uznać należy twierdzenia skarżących, iż w toku postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego naruszone zostały art.7, art.8 i art.9 kpa oraz art.77 kpa. W ocenie Sądu są to zarzuty gołosłowne, nie mające żadnego odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Niezrozumiały jest zdaniem Sądu zarzut skarżących naruszenia art.89 kpa poprzez nie przeprowadzenie rozprawy. Analiza akt sprawy zdaniem Sądu wskazuje, iż żądanie przeprowadzenia rozprawy nie było zgłaszane. Nadto stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki określone w art.89 kpa do wyznaczenia takiej rozprawy. Nadmienić należy, iż skarżący nie wskazywali czemu służyć miałoby przeprowadzenie rozprawy administracyjnej na etapie postępowania egzekucyjnego. Bezzasadny jest również zdaniem Sądu zarzut naruszenia art.107 kpa. Zgodnie treścią art.126 kpa przepis ten ma zastosowanie do postanowień w ograniczonym zakresie. Odpowiednie zastosowanie ma tylko art.107 od §2 do §5 kpa. Postanowienie organu I i II instancji spełnia wymogi określone w art.107§3 kpa. Pozostała część tego przepisu nie ma zastosowania do postanowień wydanych w niniejszej sprawie. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji spełniają również wymogi określone w art.124§1 i §2 kpa. Podkreślić należy, iż w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawiali żadnych argumentów przemawiających za umorzeniem postępowania jak również nie podnosili żadnych zarzutów odnośnie rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji ograniczając się do zgłoszenia żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz żądania uchylenia postanowienia organu I instancji. W tej sytuacji uzasadnienia rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji musiały ograniczyć się jedynie do stwierdzenia, że brak jest przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Twierdzenia skarżących, iż postanowienie nie zawiera podstaw prawnych co do odmownego załatwienia ich wniosku również zdaniem Sądu uznać należy za bezzasadne. Przeczy temu treść postanowień organu I i II instancji. Za gołosłowny i pozbawiony podstaw uznać należy zarzut, iż postanowienia oparto na domniemaniach i przywołaniu zdarzeń nie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Przypomnieć jedynie należy, iż w obiegu prawnym znajduje się ostateczna decyzja administracyjna nakazująca skarżącym dokonanie rozbiórki zrealizowanych przez nich obiektów budowlanych jak również, że decyzja ta nie została przez nich wykonana. Nie sposób więc przyjąć, iż rozstrzygnięcia organów administracji oparte są na domniemaniach i zdarzeniach nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97§1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271 ze zmianami) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.