IV SA 5182/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2005 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu dotyczącego zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] Spółki Akcyjnej kwotę 300 zł ( trzysta złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydenta m. [...] decyzją nr [...] z dnia [...]-08-2003r ,na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane(Dz.U. z 2000r. Nr 106 poz.1126 z póź. zm.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...]-07-2003 r. zamiaru wykonania robót budowlanych związanych ze zmianą nośnika reklamowego zlokalizowanego w pasie drogowym ul [...] w rej. ul. [...] w [...] i nałożył na inwestora [...] SA obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zamierzone roboty budowlane ze względu na ich skalę i charakter wykraczają poza dyspozycje art. 29 ustawy Prawo budowlane, gdyż obejmują wykonanie nowego obiektu w określonym miejscu, nie zaś jego wymianę czy remont i zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, a zgłoszenie zamiaru ich wykonania nie może być skuteczne. W uzasadnieniu stwierdzono ponadto, że zgodnie z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania inwestora [...] SA, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie uznając zarzuty inwestora za nie zasadne. Wojewoda wskazał w uzasadnieniu, że roboty budowlane związane z ustawieniem tablicy reklamowej o powierzchni 12m2 zostały wykonane na podstawie potwierdzenia z dnia [...]-12-1999 r. wydanego przez starostwo na rzecz innego inwestora - [...] Sp. z o.o. które nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 104 K.p.a. i jest jedynie zaświadczeniem potwierdzającym określone fakty. . Nie oznacza to, zdaniem organu.,że powinien w oparciu o ten dokument uznać za wystarczające - zgłoszenie zamiaru na ustawienie innego ekranu reklamowego o zwiększonych parametrach. Zdaniem Wojewody, zmiana inwestora oraz znaczne powiększenie ekranu reklamowego (do po w. 18m2) wymaga przedłożenia nowych uzgodnień, opinii właściwych jednostek, odpowiednich szkiców lub rysunków, obliczeń oraz opisu technicznego i obliczeń konstrukcyjnych w zakresie wytrzymałości istniejącej konstrukcji nośnika. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] SA obecnie pod nazwą [...] SA wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach. Skarżąca spółka twierdzi, że nie miała zamiaru montowania nowego obiektu, zamierzała jedynie dokonać zmiany jego części tj. tablicy reklamowej. Zdaniem spółki bezpodstawnym jest nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w przedmiocie zmiany samego ekranu, skoro instalacja całego nośnika wymaga jedynie dokonania zgłoszenia. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sprawa niniejsza na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, gdyż zgodnie z treścią tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skargę zasługuje na uwzględnienie. Art. 29 ust 2 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązującego w dacie orzekania przez organy administracji stanowił, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z kolei art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy nakazywał zgłosić właściwemu organowi budowę, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 2. Rozpoznając zgłoszenie inwestora w sprawie montażu tablicy reklamowej o pow.18 m2 w określonym miejscu organ powinien jednoznacznie przesądzić o rodzaju inwestycji bowiem od tego uzależnione jest właściwe rozstrzygnięcie w sprawie. Jeżeli potrzebne jest pozwolenie na budowę to właściwy organ wnosi sprzeciw. Obliguje organ do tego przepis art. 30 ust.6. prawa budowlanego Z przepisu tego wynika również obowiązek zgłoszenia sprzeciwu w określonych w tym przepisie przypadkach. Organ przywołuje jednak art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego wskazując ,że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia nie będąc więc do końca przekonanym ,że instalacja tej konkretnej tablicy reklamowej wymaga pozwolenia na budowę . O tym, czy zgłoszoną instalację tablicy reklamowej należało zakwalifikować jako objęte działaniem tego przepisu decyduje nie tylko ustalenie, czy odpowiada ono pojęciu "tablicy reklamowej", ale też, czy roboty związane z jej zamocowaniem odpowiadają pojęciu "instalacji". Chodzi zatem o ustalenie prawnego znaczenia wyrażenia "tablica reklamowa", a także wyrażenia "instalacja tablic". W ustawie nie zamieszczono legalnej definicji tych wyrażeń. Analizę ich prawnego znaczenia trzeba oprzeć, przede wszystkim, na wykładni językowej, gdy zaś i ta nie da jednoznacznej odpowiedzi, należy rozważyć znaczenie wątpliwych terminów pod kątem systemowym i celowościowym. Przez roboty budowlane zgodnie z art. 3 pkt 7 należy rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast pojęcie "instalacja" zostało użyte w art. 29 ust. 2 pkt 6 - instalowanie tablic i urządzeń reklamowych ; art. 29 ust. 2 pkt 14 – instalowanie krat na obiektach budowlanych; art. 29 ust. 2 pkt 15 - instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych i w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem składu orzekającego mimo, że montaż i instalacja są robotami budowlanymi to nie są to pojęcia zamienne co oznacza że instalacja nie jest montażem. Artykuł 29 ust. 2 zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane polegające na instalacji, określone w pkt 6, zwolnieniem nie są natomiast objęte żadne roboty polegające na montażu. Analiza powyższych przepisów uprawnia zdaniem składu orzekającego do wyrażenia poglądu, że różnica między montażem, a instalacją sprowadza się do tego, że instalacja dokonywana jest na istniejącym obiekcie, a nie na gruncie /kraty w oknach, tablice i urządzenia na obiektach/. Z przedstawionego przez skarżącego zgłoszenia wyraźnie wynika, że zamiarem inwestora była instalacja tablicy na istniejącej już konstrukcji nośnej. Skoro więc zamierzone roboty budowlane polegały na instalacji urządzenia reklamowego na nośniku reklam, to roboty te korzystają z zwolnienia przewidzianego w art. 29 ust. 2 pkt 6 i nie są obciążone obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela zatem poglądu wyrażonego w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, iż instalowanie nowych tablic reklamowych choćby zdecydowanie większych od poprzednich wymaga pozwolenia budowlanego. W zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania tablicy reklamowej. Jeśli organ dostrzegłby natomiast, iż przedmiot zgłoszenia objęty dyspozycją art. 30 ust.1 Prawa budowlanego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia albo też wypełniać inne przesłanki wymienione w ust. 3 tego przepisu obowiązującego w dacie orzekania przez organy, wówczas może - w drodze decyzji - nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu. W sprawie niniejszej nie było zatem podstaw do uznania, że zainstalowanie na istniejącej już konstrukcji urządzenia reklamowego nie mieści się w katalogu zawartym w art. 29, kwestią otwartą była natomiast ocena skutków tego zamiaru w świetle art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Wady kontrolowanych przez Sąd decyzji wymienione wyżej, uzasadniają w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji, jako że wskazane uchybienia dotyczą postępowania organów obu instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchylił zarówno decyzję organu II instancji jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, gdyż naruszenia prawa zarówno materialnego, jak i formalnego miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.