IV SA 5190/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie sędzia NSA Anna Żak (spr.), asesor WSA Mariola Kowalska,, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2002r nr [...] wydaną w oparciu o art.138 par.1 pkt.2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J. B., A. i P. T. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2002r. stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] maja 2002r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. B. oraz A. i P. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego / trzy segmenty jednorodzinne/ w zabudowie szeregowej oraz trzech zbiorników szczelnych bezodpływowych do gromadzenia ścieków na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. - Uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Burmistrza Gminy W. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewoda [...] stwierdził z urzędu nieważność przedmiotowej decyzji z dnia [...] maja 2002r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, z uwagi na niezgodność projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z decyzją ustalającą warunki zabudowy i i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Warunki zabudowy zostały bowiem wydane dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej / trzy segmenty/ oraz trzech zbiorników szczelnych bezodpływowych do gromadzenia ścieków natomiast projekt zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę dotyczy zespołu trzech budynków jednorodzinnych z w zabudowie szeregowej i trzech zbiorników szczelnych bezodpływowych do gromadzenia ścieków. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji jest błędne. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie definiuje pojęcie zabudowy jednorodzinnej. Z definicji tej wynika, że przez zabudowę jednorodzinną rozumie się budynek mieszkalny, jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Z projektu budowlanego zatwierdzonego przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany ma składać się z trzech segmentów w układzie szeregowym zaś w każdym z tych segmentów znajdować się mają po cztery lokale mieszkalne. Planowany obiekt mieści się więc w zakresie pojęcia zabudowa jednorodzinna. Z uwagi natomiast na brak definicji budynku jednorodzinnego oraz precyzyjnego rozróżnienia w przepisach pojęć budynku jednorodzinnego i zabudowy jednorodzinnej nie można ustalić czy projekt zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę jest niezgodny z decyzją, o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzecznictwa "tam gdzie wchodzi w grę rozbieżność w wykładni prawa nie można mówić o jego rażącym naruszeniu/ wyrok NSA IIISA 388/94/ dlatego organ wojewódzki nie mógł w tej sytuacji stwierdzić nieważności decyzji Burmistrza Gminy W. z dnia [...] maja 2002r. W skardze do powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. B. wniosła ojej uchylenie zarzucając naruszenie art.47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie art.4, art. 34 ust.1 i art. 35 ust.1 pkt.1b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art.7 i 77 kpa. Wskazała, że w sytuacji gdy ustawodawca zaniechał sformułowania definicji budynku jednorodzinnego to uznał, iż zwrot ten nie budzi wątpliwości i właściwe jest w tym zakresie posłużenie się znaczeniem potocznym. Zgodnie z wykładnią językową "jednorodzinny" oznacza "przewidziany dla jednej rodziny, kwalifikujący się do zamieszkania przez jedną rodzinę..]" Przedmiotowy budynek nie może być uznany za budynek jednorodzinny, bo w jego skład wchodzi 12 lokali. Nawet przyjmując, iż obiekt składa się z trzech segmentów w zabudowie szeregowej i tak żaden z tych segmentów nie jest budynkiem jednorodzinnym o którym mowa w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca podniosła, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji obejmowała budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej/ trzy segmenty/, tymczasem w decyzji o pozwoleniu na budowę, a dokładnie w projekcie budowlanym zezwolono na realizację obiektu w skład, którego wchodzą trzy segmenty obejmujące 4 lokale mieszkalne każdy. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest zatem niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i podlegała stwierdzeniu nieważności. Ponadto organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób dostateczny, czy budynek został zaprojektowany w sposób zapewniający dostosowanie jego formy architektonicznej do otaczającej zabudowy do czego uprawnia art.35 ust.2 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed sądem skarżąca dodatkowo zarzuciła, że szamba objęte przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę zaprojektowano niezgodnie z zobowiązującymi przepisami techniczno- budowlanymi, bo w odległości mniejszej niż 10 m. od ulicy. Inwestor i w jednej osobie autor projektu budowlanego J. B. wyjaśnił przed Sądem , iż szamba zlokalizowano "chyba 1,40m" od ulicy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Inwestorzy uzyskali ostateczną decyzję z dnia [...].10.2000r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w zabudowie szeregowej /trzy segmenty/ oraz trzech bezodpływowych zbiorników szczelnych do gromadzenia ścieków. Zgodnie z art. 47 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. Nr 15, poz. 139 obowiązującą w dacie wydania spornej decyzji o pozwoleniu na budowę) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Nietrafny jest zarzut skarżącego dotyczący sprzeczności projektu budowlanego z powyższą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z tą decyzją inwestor uzyskał prawo do budowy budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w zabudowie szeregowej /trzy segmenty/ oraz trzech bezodpływowych zbiorników szczelnych do gromadzenia ścieków Według § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez zabudowę jednorodzinną rozumie się budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolnostojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Zacytowany przepis expressis verbis obejmuje zakresem zabudowy jednorodzinnej budynki jednorodzinne (zespołów takich budynków w różnych układach) a także: "budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków". Zatem objęte przedmiotowym projektem budowlanym trzy segmenty- budynki w zabudowie szeregowej, każdy z nich zawierający nie więcej niż 4 lokale mieszkalne mieszczą się zatem, jak trafnie to stwierdził organ odwoławczy w pojęciu zabudowy jednorodzinnej i dlatego zatwierdzony projekt budowlany pozostaje w zgodzie z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej/ trzy segmenty/. Nie może być zatem w sprawie mowy nie tylko o rażącym naruszeniu art.47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ale także o naruszeniu tego przepisu. Nie może też skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę zarzut niedostosowania formy architektonicznej projektowanego budynku do otaczającej zabudowy. Przede wszystkim decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym co do wysokości planowanego budynku i w postępowaniu nieważnościowym gdzie bada się czy decyzja obarczona jest ciężkimi, kwalifikowanym wadami zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku. Jednak mimo niezasadności w/w zarzutów zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ narusza przepis art.7 i 77 kpa i dlatego podlega uchyleniu. Niniejsze postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte z urzędu, co nie zwalniało organu od wszechstronnego zbadania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie istnienia przesójanek z art.156 par.l pkt.2 kpa. Powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, z inicjatywy którego doszło do wszczęcia niniejszego postępowania nieważnościowego sygnalizował organowi wojewódzkiemu, konieczność zbadania legalności spornej decyzji, także pod kątem zgodności usytuowania zbiorników na nieczystości z warunkami techniczno-budowlanymi. Skarżąca podniosła także prze Sądem, że lokalizacja zbiorników na ścieki jest niezgodna z przepisami techniczno- budowlanymi. Na podstawie akt sprawy Sąd jednak nie miał możliwości oceny tego zarzutu skarżącej. W szczególności projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie pozwala na taką kontrolę, ponieważ nie sposób z niego wywnioskować ze względu na brak danych, czy zostały zachowane wymogi odległościowe usytuowania trzech zbiorników do gromadzenia ścieków o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz.U nr 15 z 1999r poz. 140/. Z tego tylko powodu, wobec niewyjaśnienia w tym zakresie sprawy, zaskarżona decyzja musiała zostać uchylona. Dopiero dokładne wyjaśnienie zgodności lokalizacji zbiorników do gromadzenia ścieków z obowiązującymi w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przepisami techniczno-budowlanymi, umożliwi organowi rozstrzygnięcie czy doszło w tym względzie do naruszenia przepisów budowlanych, a jeśli tak czy naruszenie tych przepisów ma rażący charakter. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 par.1 ust.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ w zw. z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003r. nr 124, poz.1153 uchylił zaskarżoną decyzję. Na podst. art.152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.