IV SA 5196/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr), Sędzia NSA Halina Kuśmirek,, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 17.06.2004 sprawy ze skargi A.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2002r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. R. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją tą organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie dla Państwa D. i W. M. na budowę "budynku garażu dwustanowiskowego na działce nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...] w R. przy drodze dojazdowej od ulicy [...] w ostrej granicy z działką nr ewid. [...]". Według obu organów przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r., znak [...], oraz spełnia pozostałe wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Projekt jest kompletny, posiada wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Sporządzony został przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Jest też zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Nie było więc podstaw do wydania decyzji odmownej. Skargę na wymienioną decyzję wniósł A.R. zarzucając, iż inwestor nie uzyskał jego zgody na dokonanie spornej budowy, a realizacja przedmiotowej inwestycji w ostrej granicy z jego działką ograniczy nasłonecznienie, utrudni zagospodarowanie działki i obniży jej wartość. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko z decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani procesowego – a tylko w takim zakresie jest dopuszczalna jej sądowa kontrola. Zaskarżona decyzja dotyczy pozwolenia na budowę garażu dwustanowiskowego na działkach nr ewid. [...] i [...] w R. przy ulicy [...], a działki te znajdują się zgodnie w wypisem z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] – na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o charakterze miejskim oraz usług, oznaczonych w planie symbolem [...]. Inwestor występując o pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu przedstawił ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane, a także przedłożył projekt architektoniczno – budowlany wykonany przez kompetentną osobę. Należy zauważyć, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana dla przedmiotowej inwestycji przesądza o zgodności tej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89, poz. 415 ze zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. W świetle tego dokumentu zarzut skarżącego jakoby inwestycja nie była zgodna z planem zagospodarowania jest niczym nieuzasadniony, skoro decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie została podważona. Nadto w decyzji tej określono usytuowanie obiektu w ostrej granicy z działką skarżącego, co wynika z załącznika graficznego stanowiącego jej integralną część. W ten sposób przesądzona została kwestia lokalizacji garażu i to niezależnie od wątpliwości czy w świetle ustaleń miejscowego planu organ był do tego upoważniony. Inwestor spełnił wymogi formalne określone art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) w razie spełnienia określonych przepisami art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 wymagań, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można podzielić też zarzutu skargi, jakoby decyzja zaskarżona naruszała przepisy, przez nieuzyskanie zgody skarżącego na realizację obiektu budowlanego w ostrej granicy z jego nieruchomością. W zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy – należy wyjaśnić, że to organ w decyzji o pozwoleniu na budowę, orzeka o usytuowaniu budynku na gruncie w tym także o usytuowaniu budynku w ostrej granicy, uwzględniając wszystkie przesłanki rozstrzygnięcia, także przewidziane art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. Podnieść należy, iż w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. P11/2000 – nie jest wymagana zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości na budowę obiektu przy granicy z jego działką. Zarzut skarżącego, co do braku takiej zgody jest więc bezzasadny. Skarżący zarzuca wydanej decyzji naruszenie interesów osób trzecich – a więc naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. nr 106, poz. 1126). W orzecznictwie administracyjnym przepis ten interpretowany jest w oparciu o przesłanki obiektywne, czyli w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, obowiązującymi Normami Polskimi (o których wspomina skarżący) oraz wszelkimi zasadami wiedzy technicznej. Subiektywne przekonania skarżącego co do negatywnego wpływu przedmiotowego garażu na jego nieruchomości nie ma żadnego oparcia w przepisach i okolicznościach sprawy. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnych uchybień ani sprzeczności z powyższymi wymaganiami, to spowodowane w wyniku jej realizacji utrudnienia dla otoczenia nie mogą być zaliczone do naruszających uzasadnione interesy osób trzecich. Wszelkie zarzuty dotyczące utrudnień lub dolegliwości dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych, a nie prawnych, rozumianych jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Każda inwestycja zwłaszcza w okresie budowy powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co przecież wcale nie oznacza, iż wydanie w tej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Skarżący nie wykazał, by decyzja zakwestionowana naruszała jego interesy prawem chronione. W podsumowaniu powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż zarzuty skargi nie zostały potwierdzone w materiale dowodowym sprawy, a kwestionowana decyzja nie narusza prawa ani interesów prawnych skarżącego A.R. Brak podstaw do uwzględnienia skargi uzasadnia jej oddalenie. Na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.