IV SA 5205/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, (spr), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu w dniu 31.05.2004 sprawy ze skargi H.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej Oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 roku, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył jako bezprzedmiotowe wszczęte – na wniosek H. J. – postępowanie w sprawie masztu antenowego wolnostojącego przy ul. [...] w R. W uzasadnieniu swojej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że przedmiotowy maszt wybudowany został zgodnie z projektem budowlanym i dokumentacją techniczną i tym samym brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania. Od powyższej decyzji odwołanie złożył H.J. podnosząc zarzut, iż nie wiadomo na jakiej podstawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ustalił, iż maszt został wykonany zgodnie z pozwoleniem budowlanym. Zarzucił również, że nie został powiadomiony o terminie przeprowadzenia oględzin. Nadto podniósł, że maszt jest dla niego uciążliwy gdyż zakłóca odbiór przekazu radiowo – telewizyjnego oraz telefonicznego co wymaga sprawdzenia poziomu dopuszczalnej emisji fal elektromagnetycznych. Podniósł także zarzut, że pominięte zostały kwestie związane ze stanem technicznym obiektu oraz jego posadowieniem. Pominięto także zagrożenie jakie ta konstrukcja stwarza dla ludzi i budynków znajdujących się w jego pobliżu. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 roku, Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2001 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, a kwestie zakłócenia odbioru przekazu radiowo – telewizyjnego oraz telefonicznego nie należą do kompetencji nadzoru budowlanego. Na powyższą decyzje skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył H.J. Zdaniem skarżącego przy rozpoznawaniu jego odwołania organ II instancji dopuścił się uchybień polegających na tym, że: a) organ II instancji nie dokonał żadnych własnych ustaleń faktycznych i oparł się jedynie na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji, b) wysokość masztu przekracza wysokość 21,80 m wynikającą z projektu co wynika z pisma Wydziału Architektury z dnia 07 listopada 1996 roku gdzie mowa jest o tym, że dowódca [...] w [...] wyraża zgodę na budowę masztu o wysokości 25 m, c) organy administracji nie odniosły się do zarzutu zamontowania na maszcie kolejnych dwóch anten, d) maszt stwarza niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia jego oraz jego rodziny. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Nie można zgodzić się z podniesionym przez skarżącego zarzutem, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego popełnił błąd nie dokonując żadnych własnych ustaleń faktycznych i oparł się jedynie na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji. Ustalenia faktyczne poczynione przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] były pełne i wyczerpujące i stanowiły wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Nie można też zgodzić się z zarzutem skarżącego, że wysokość masztu przekracza wynikającą z projektu wysokość 21,80 m. Pismo Wydziału Architektury Urzędu Miejskiego w [...] w którym mowa jest o uzgodnieniu wysokości z Dowódcą Jednostki Wojskowej [...] w [...] datowane jest na dzień 07 listopada 1996 roku. Dotyczy ono okresu przed wybudowaniem masztu. Mowa jest w nim o tym na jaką maksymalną wysokość masztu Dowódca ten wyraża zgodę. W aktach sprawy znajduje się natomiast oświadczenie inżyniera J.W. z którego wynika, że maszt został zbudowany do wysokości określonej w projekcie budowlanym. Nadto inwestor decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 1997 Nr [...] roku uzyskał pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego masztu. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że przed jej wydaniem w dniu 06 października 1997 roku przeprowadzono oględziny masztu. W wyniku oględzin stwierdzono, że inwestycja zrealizowana została zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż przedmiotowy maszt zagraża życiu i zdrowiu skarżącego oraz jego rodziny. Twierdzenia skarżącego, iż maszt ten mógłby zostać przewrócony na skutek silnych wiatrów i przewrócić się na jego posesję są jedynie jego przypuszczeniami. Skarżący nie wskazuje na żadne skonkretyzowane zdarzenie, które mogłoby powodować takie niebezpieczeństwo. Poczynione w toku postępowania przez organy nadzoru budowlanego ustalenia pozwalają stwierdzić, że stan techniczny masztu nie budzi zastrzeżeń. Względy bezpieczeństwa z wiązane z konstrukcją masztu były przedmiotem rozpoznania na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę i wówczas skarżący jako strona tamtego postępowania miał możliwość podnoszenia zarzutów związanych z planowaną budową w kontekście jej możliwego zagrożenia dla życia i zdrowia. W niniejszym postępowaniu podnoszenie zarzutów dotyczących sposobu zaprojektowania budowli jest niedopuszczalne. Niezasadny jest też zarzut skarżącego, że organy nadzoru budowlanego nie odniosły się do zarzutu zamontowania na maszcie dodatkowych dwóch anten. Zarzut ten jest zarzutem, którego zasadność nie może być badana przez organy nadzoru budowlanego. W istocie sprowadza się on bowiem do zarzutu czy dopuszczalne jest używanie tego typu urządzeń i w tej ilości co należy do kompetencji organów administracji publicznej działających w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 lipca 2000 roku Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73 poz.852 ze zm.). Kwestia wpływu urządzeń telekomunikacyjnych zamontowanych na maszcie na funkcjonowanie urządzeń technicznych posiadanych przez skarżącego takich jak telefon czy telewizor może być przedmiotem powództwa do sądu powszechnego. W uchwale z dnia 21 marca 1984 roku III CZP 4/84 (OSNCP 1984/10/171) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że "uniemożliwianie lub utrudnianie właścicielowi nieruchomości odbioru programu telewizyjnego na skutek wzniesienia budynków na nieruchomości sąsiedniej stanowi działanie zakłócające korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę w rozumieniu art. 144 k.c. W takim wypadku osobie narażonej na tego rodzaju zakłócenia przysługuje roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem (art. 222 § 2 k.c.). Stosownie do okoliczności przywrócenie do stanu poprzedniego może wyrażać się w nakazaniu osobie zakłócającej podłączenia na jej koszt urządzeń telewizyjnych do instalacji znajdującej się na nieruchomości sąsiedniej". Nie znajduje potwierdzenia stwierdzenie skarżącego, iż nie został on powiadomiony o terminie przeprowadzenia oględzin. W aktach sprawy znajduje się kopia pisma z dnia 09 listopada 2001 roku przesłanego skarżącemu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W piśmie tym skarżący powiadomiony został o terminie i miejscu przeprowadzenia oględzin. Odbiór tego pisma skarżący pokwitował osobiście. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97§1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271 ze zmianami) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.