IV SA 5256/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rebmelska Asesor WSA Jakub Linkowski Protokolant Karina Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego T. w G. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego Ogólnopolskiego T. w G. kwoty 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV S.A. 5256/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. art. 140 ust. 2 pkt 5, 122 ust. 2 pkt 3, 125 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne / Dz.U. nr 115, poz. 1229 ze zm. / udzielił Przedsiębiorstwu Produkcyjno – Handlowemu S.A. "[...]" pozwolenia wodnoprawnego na składowanie piasku w międzywalu, na prawym brzegu rzeki [...] w rejonie km [...], w związku z poborem piasku z koryta rzeki [...] od km [...] do km [...] do dnia 31 stycznia 2008 r. pod następującymi warunkami: 1. maksymalny poziom składowania do rzędnej 89,00 npm., 2. maksymalnej ochrony drzewostanu zarówno w obszarze składowania i w jego bezpośrednim sąsiedztwie, 3. bezwzględnego wykonywania poleceń administratora międzywala rzeki odpowiedzialnego za ochronę przeciwpowodziową tj. Regionalnego Zarządu gospodarki Wodnej w W., 4. utrzymania w należytym stanie technicznym przejazdu przez wał przeciwpowodziowy, 5. po zakończeniu działalności zagospodarowania międzywala w zakresie uzgodnionym z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskodawca posiada zwolnienie z zakazu składowania piasku na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią na podstawie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2003 r. i w związku z tym wniosek podlegał uwzględnieniu. Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] Minister Środowiska po rozpatrzeniu odwołania Ogólnopolskiego T. w G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że jak wynika z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren składowania piasku znajduje się w strefie MU-14, w której wyklucza się lokalizowanie obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykraczałaby poza granice terenu inwestycji. Sam fakt istnienia składowiska w międzywalu nie jest uciążliwy dla otaczającego go środowiska a uciążliwości związane z odbiorem piasku zostały zminimalizowane poprzez wybudowanie drogi dojazdowej, ograniczenia czasowego dystrybucji piasku, w związku z tym zarzut niezgodności zamierzonego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest niezasadny. Nie ma również sprzeczności z ograniczeniami wynikającymi z faktu, iż składowisko znajduje się w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, ponieważ nie powoduje zmiany naturalnego charakteru brzegu rzeki oraz nie przerywa ekologicznego korytarza rzeki. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyło Ogólnopolskie T. w G. zarzucając naruszenie przepisów Prawa wodnego a w szczególności art. 125 pkt 2 poprzez przyjęcie, iż zamierzone przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem znajduje się ono w strefie O-48 gdzie wyklucza się prowadzenie działalności gospodarczej oraz lokalizację składów. Organ II instancji błędnie przyjął, iż składowisko jest usytuowane w strefie MU-14. Ponadto w decyzji organu I instancji brak jest wzmianki, iż operat wodnoprawny stanowi integralną część decyzji oraz nienależycie sformułowano obowiązki w zakresie wykonania niezbędnych przedsięwzięć ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko składowiska a także nie określono terminu, w jakim wnioskodawca po zakończeniu działalności ma zagospodarować międzywale. Nie sprecyzowano w ogóle granic ani powierzchni całkowitej składowiska piasku. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi a ponadto podniósł, iż nie można mówić o niezgodności zamierzonego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż składowisko w niezmienionej formie istnieje od ponad 10 lat. Natomiast obowiązki wobec wnioskodawcy po zakończeniu działalności zostaną określone w decyzji o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 138 ust. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /. Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 125 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: 1/ ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni, 2/ ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 3/ wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska oraz dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków, wynikających z odrębnych przepisów. W przedmiotowym postępowaniu organ I instancji w ogóle nie wypowiedział się czy pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / art. 125 ust. 2 /, zadowolił się jedynie stwierdzeniem, że wnioskodawca złożył wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazuje, że składowisko znajduje się w strefie MU-14 powołując się na złożony wyrys i wypis z planu. Przede wszystkim, należy stwierdzić, że znajdujący się w aktach administracyjnych wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu [...] września 1992 r. przez Radę Miasta W. nie stanowi dokumentu na podstawie, którego można badać zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu. Część opisowa stanowi jedynie o strefie MU-14 bez ustaleń części ogólnej planu, natomiast na kserokopii wyrysu w ogóle nie zaznaczono granic stref oraz miejsca składowiska. Dopiero wypis i wyrys nadesłany na żądanie Sądu pozwala na odniesienie się do ustaleń planu / aktualnie już nie obowiązującego /. Z informacji udzielonych przez strony na rozprawie wynika, iż przedmiotowe składowisko znajduje się w strefie O-48, zatem ustalenia organu II instancji były błędne, co stanowi naruszenie art. art. 7, 77 i 107 k.p.a. Nie można również podzielić stanowiska Ministra Środowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, że fakt istnienia od ponad 10 lat składowiska świadczy o zgodności z ustaleniami planu przedmiotowego zamierzenia. O tym czy inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które jest prawem miejscowym, należy przeprowadzić dowód z odpowiedniego wypisu – przedstawiającego ustalenia szczegółowe jak i ogólne – oraz wyrysu, na którym przedstawione będą granice stref i dopiero po odpowiednim umiejscowieniu inwestycji należy ocenić jej zgodność z ustaleniami planu. Także przedstawione stanowisko odnośnie zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 138 § 2 jest tylko częściowo uzasadnione a mianowicie można by go zastosować tylko przed upływem okresu, na jaki wydano pozwolenie wodnoprawne, natomiast, gdy kończy się okres ważności pozwolenia to wygasa ono z mocy prawa na podstawie art. 135 pkt 1 i decyzji na podstawie art. 138 ust. 2 się nie wydaje. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy mieć na uwadze, iż obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu od orzeczenia pierwszoinstancyjnego natomiast uzasadnienie orzeczenia powinno odpowiadać wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a a także treść art. art. 85 pkt 1, 87 pkt 1 i 89 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz.U. nr 80, poz. 717 ze, zm. /. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 152 i art. 153 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienie się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. art. 200, 205 i 209 w/w ustawy.