IV SA 56/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska Sędziowie NSA Otylia Wierzbicka asesor WSA Tomasz Wykowski Protokolant Agnieszka Foks - Skopińska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. C. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2000r, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz M. C. i M. C. 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2000 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...] marca 2000 r., Nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego, przyłącza energetycznego i zbiornika na nieczystości ciekłe tworzących zabudowę zagrodową oraz zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej przewidzianej do realizacji we wsi O., gmina K. na działce nr [...]. Zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] listopada 2002 r. została wydana w następstwie uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 6 sierpnia 2002 r. sygn.akt IV SA 2222/00) wcześniejszej decyzji SKO w tym przedmiocie z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. SKO podniosło, iż decyzję z dnia [...] marca 2000 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji skarżących Burmistrz Miasta K. wydał z naruszeniem art.40 ust.l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn. zm.), tj. decyzja ta jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym w ocenie SKO wypełniona została przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art.46a ust.l pkt 1 przywołanej ustawy, stanowiącego, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna. SKO wskazało, iż z części graficznej miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla gminy K. wraz z zatwierdzoną aktualizacją uchwaloną przez Radę Narodową Miasta i Gminy w K. uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1988 r. (opublikowaną w Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...], poz.[...] z 1989 r.), wynika, iż działka o numerze geodezyjnym [...] położona jest na terenie użytkowym oznaczonym barwnie w kolorze jasno zielonym (seledyn), zdefiniowanym jako "łąki i pastwiska (użytki zielone)". Szczegółowych ustaleń dla tego terenu nie zawiera część opisowa planu, niemniej w punkcie 4.3 tekstu planu "Ustalenia planu dotyczące podziału gminy na jednostki strukturalne" (str.10) określone zostały ustalenia realizacyjne dla całej gminy. Stosownie do nich pod zabudowę należy przeznaczać tylko wyznaczone na planie tereny budowlane z zastrzeżeniem, iż dopuszcza się uzupełnienie zabudowy w istniejących zagrodach wiejskich oraz budowę obiektów specjalnych, które w myśl przepisów mogą znajdować się poza terenami budowlanymi - zakaz zmiany użytkowania gruntów rolnych klasy I-IV (poza koniecznymi przypadkami prowadzenia tras komunikacyjnych). Z zapisu planu wynika zatem, iż zabudowa zagrodowa dopuszczalna jest jedynie na terenach wyznaczonych w planie. Z uwagi na to, iż tereny te, zgodnie z załącznikiem graficznym planu, to tereny oznaczone symbolem [...] i kolorem pomarańczowym, to w ocenie SKO oczywistym jest, iż terenem na którym dopuszcza się budowę zagrodową nie może być działka skarżących oznaczona na załączniku do planu kolorem seledynowym. W odniesieniu do skarżących nie zachodzi także ewentualność uzupełnienie zabudowy w istniejących zagrodach wiejskich z racji tego, iż działka skarżących jest niezabudowana. Reasumując SKO uznało, iż na działce skarżących, nie znajdującej się w obszarze terenów budowlanych i jednocześnie nie zabudowanej zabudową zagrodową wymagającą uzupełnienia, obowiązuje zakaz zabudowy. Wbrew temu zakazowi organ I instancji ustalił dla tej działki warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze na powyższą decyzję skarżący podnieśli, iż przy ocenie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu SKO nie wzięło pod uwagę przepisów art.2 ust.l pkt 3 oraz art.7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. nr 16, poz.78 z późn.zm.), z których wynika, iż realizacja budownictwa zagrodowego nie zmienia przeznaczenia gruntów rolnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Organ błędnie przyjął, iż z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika zakaz zabudowy działki skarżących. Z brzmienia punktu 4.3 planu wynika, iż co do zasady plan ten dopuszcza dokonywanie zabudowy gruntów tylko na terenach budowlanych wyznaczonych w planie. Na terenach innych niż tereny budowlane dokonywanie inwestycji budowlanych dopuszczalne jest tylko w ramach uzupełniania zabudowy w istniejących zagrodach wiejskich ewentualnie wtedy gdy chodzi o budowę obiektów specjalnych, które w myśl przepisów mogą znajdować się poza terenami budowlanymi, z tym że zakazuje się zmiany użytkowania gruntów rolnych klasy I-IV poza koniecznymi przypadkami prowadzenia tras komunikacyjnych. Z wyrysu planu wynika, iż działka skarżących nie jest terenem budowlanym, albowiem znajduje się na obszarze łąk i pastwisk (użytków zielonych). Działka ta nie jest także zabudowana zabudową zagrodową, którą można by uzupełnić. Jednakże planowaną przez skarżących inwestycję, tj. zabudowę zagrodową, złożoną z jednorodzinnego budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego do produkcji rolniczej, przyłącza energetycznego i zbiornika na nieczystości ciekłe, należy uznać za wspomniany w punkcie 4.3 planu obiekt, którego lokalizowanie poza terenami budowlanymi dopuszczają przepisy szczególne, tj. przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. nr 16, poz.78 z późn.zm.). Do takiego wniosku prowadzi wykładnia art.2 ust.l pkt 3 przywołanej ustawy stanowiącego, iż grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu są gruntami rolnymi. Z przepisu tego wynika zatem, iż budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej można lokalizować na gruntach rolnych a zatem poza terenami budowlanymi. W świetle powyższego należy uznać, iż inwestycja skarżących jest zgodna z zapisami planu. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 par. l pkt 1 lit. a, art. 152 oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) w związku z art.97 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawą - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawą - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271).