IV SA 560/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędziowie (NSA, As. WSA Andrzej Gliniecki ( spr.), Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2004 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania oceny technicznej. Skargę oddala. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2002 r. sprostowanym postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2002 r., nałożył ma K. K., H. K. i A.S. współwłaścicieli działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w Z., obowiązek wykonania oceny technicznej obiektu blaszanego-budynku gospodarczego usytuowanego na w/w działce, w oparciu o: – inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, z naniesionymi prawnymi granicami działek i numerami działek ewidencyjnych, – inwentaryzację budowlaną powykonawczą, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia, w wyniku zgłoszenia dokonanego przez K.K. i następnie przeprowadzonych oględzin ustalono, że na w/w działce w 1994 r. został ustawiony blaszany garaż o wym. 5 x 3m bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi. Obiekt ten aktualnie spełnia funkcje budynku gospodarczego. K. K. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Z pisma tego wynika, że skarżąca domaga się rozbiórki blaszanego garażu, którego właścicielem jest jej brat A.S. Obiekt ten, jest, jak wynika z opisu K. K., wykorzystywany wyłącznie przez A. S. do celów magazynowych, gdzie między innymi przechowuje niektóre sprzęty domowe, czym stara się utrudniać życie skarżącej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia powodem takiego rozstrzygnięcia było to, że skoro obiekt został wzniesiony w 1994 r., to należało zastosować przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., a nie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Ponadto organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że podczas ponownego rozpoznania sprawy należy rozważyć zasadność zastosowania art. 37 bądź art. 56 ustawy z 1974 r. Na powyższe postanowienie K. K. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której szeroko opisuje różne konfliktowe sytuacje rodzinne związane ze wspólnym korzystaniem z działki, za co winą obciąża brata – A. S. Sporny garaż stroi na wspólnej działce nielegalnie i skarżąca żąda egzekwowania przepisów prawa budowlanego z całą surowością. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga jest nieuzasadniona. Jak wynika z przedstawionych akt sprawy, postępowanie w sprawie samowolnie postawionego garażu (blaszaka) na działce nr [...] w Z. przy ul. [...] zostało wszczęte przez organy nadzoru budowlanego na skutek skarg składanych przez K.K. W ramach tego postępowania w dniu 18 września 2001 r. przeprowadzono oględziny, w których uczestniczyła skarżąca, która nie wniosła żadnych uwag do sporządzonego protokołu (k. [...]). Wielokrotnie wzywano A.S. do złożenia wyjaśnień i dostarczenia brakującej dokumentacji, gdyż w/w nie odbierał kierowanej do niego korespondencji, czym utrudniał wykonanie czynności organów nadzoru budowlanego. W dniu 30 lipca 2002 r. A. S. złożył wyjaśnienia do protokołu (k. [...]), w których potwierdził, że przedmiotowy garaż został ustawiony na działce w 1994 r. bez wymaganego zgłoszenia i aktualnie jest wykorzystywany do celów magazynowych przez niego i H. K. W dniu [...] sierpnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził rozprawę administracyjną, w której skarżąca brała udział i opowiedziała się za rozbiórką spornego obiektu. Następnie powiatowy organ nadzoru budowlanego wydał postanowienie z dnia [...] września 2002 r., uchylone z powodów wcześniej opisanych postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie prawa nie na rusza. Organ drugiej instancji musiał uchylić postanowienie pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż zostało ono wydane w oparciu o błędną podstawę prawną i w przyszłości mogłoby to skutkować stwierdzeniem nieważności tego postanowienia (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie wskazał, że w pierwszej kolejności należy rozważyć zasadność zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. W świetle powyższych faktów skarga jest nieuzasadniona. Dotychczas podejmowane działania przez organy nadzoru budowlanego, nie przesądziły jeszcze o legalności spornego obiektu, czemu przeciwna jest skarżąca. Jak wynika z pism skarżącej i wyjaśnień składanych na rozprawie, pomiędzy nią i bratem A. S. (współwłaścicielem działki) od lat istnieje otwarty konflikt rodzinny, co nie ułatwia prowadzenia postępowania w sprawie. Działania podejmowane pod wpływem emocji, przysłaniają racjonalne działania prawne i przedłużają toczące się postępowanie w sprawie. W ustnym uzasadnieniu wyroku, Sąd zgodnie z art. 6 Prawa o postępowaniu, starał się skarżącej udzielić niezbędnych wskazówek, co do czynności procesowych oraz pouczyć ją o skutkach prawnych tych czynności, wskazując w szczególności na to, że nie w każdej sytuacji strona powinna wykorzystywać przysługujące jej środki prawne. Możliwość wniesienia zażalenia, odwołania, czy też skargi do sądu administracyjnego, jest prawem, a nie obowiązkiem strony i o tym, czy strona skorzysta z tego prawa powinien przesądzić jej własny interes prawny, a nie emocje. W przeciwnym bowiem razie, skarżąc wszystkie wydane akty administracyjne, niezależnie od treści rozstrzygnięcia, strona może szkodzić własnym interesom i niepotrzebnie przedłużać postępowanie oraz narażać się na dodatkowe koszty. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 orzekł, jak w sentencji.