IV SA 633/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowski, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, As. WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 wrzenia 2004 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Decyzją z dnia [...] października 1999 roku, Nr [...] Burmistrz Miasta [...] ustalił A. i W. J. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i zbiornika na ścieki - budynek mieszkalny z częścią usługową dotyczącą rzemiosła. Decyzją z dnia [...] grudnia 1999 roku, Nr [...] Burmistrz Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i W. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i osadnika na ścieki na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w M. Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku, Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że pozwolenie na budowę narusza art.35 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz. 414 ze zm.). Nieruchomość na której zaprojektowano inwestycję znajduje się w obszarze ochronnym [...] Zakładów M. Teren ten przeznaczony jest dla lokalizacji rzemiosła produkcyjnego, a jako funkcję towarzyszącą dopuszcza się budownictwo mieszkaniowe - jednorodzinne adaptacja i uzupełnienie przy ulicy. Decyzja warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidywała inwestycję w postaci budynku mieszkalnego i zbiornika na ścieki - budynek mieszkalny częścią usługową dotyczącą rzemiosła. Pozwolenie na budowę natomiast dotyczy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i osadnika na ścieki. Jest więc ona niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu. Od powyższej decyzji odwołanie złożył W.J. podnosząc zarzut, że warunki zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiążą organ wydający pozwolenie na budowę w tym sensie, ze organ ten nie może wykraczać poza warunki określone tą decyzją. Burmistrz Gminy [...] wydając pozwolenie na budowę nie naruszył decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż nie wyszedł poza granice określone tą decyzją. Przedstawiona przez Wojewodę [...] interpretacja pojęcia zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieprawidłowa. Nadto podniósł, iż na działce tej ma być realizowany budynek przeznaczony do prowadzenia działalności rzemieślniczej. Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 roku Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 roku. W uzasadnieniu swojej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzji podzielił argument Wojewody [...]. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku chociaż nie była sprzeczna z decyzją z dnia [...] października 1999 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu to jednak nie była z nią zgodna co stanowi rażące naruszenia art.35 ust.l pkt.l ppk.b ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.) i okoliczność ta stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył W. J. podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 roku. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art.156 kpa. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art.l56§l pkt.2 kpa). W wyroku z dnia 09 marca 1999 roku, sygn. akt V SA 1970/98 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "... cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny". Zgodnie z treścią art.47 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku Nr 15 poz.139 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania pozwolenia na budowę) - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający decyzję. Z kolei zgodnie z treścią art. art.35 ust.l pkt.l ppk.b ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania pozwolenia na budowę ) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została na inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego z częścią usługową dotyczącą rzemiosła. Tymczasem pozwolenie na budowę dotyczyło wyłącznie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i osadnika na ścieki. Z ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do którego odwołuje się decyzja o warunkach zabudowy działka na której zrealizowana została budowa przeznaczona jest dla lokalizacji rzemiosła produkcyjnego, a jako jedynie jako funkcję towarzyszącą dopuszcza się budownictwo mieszkaniowe. Tymczasem pozwolenie na budowę narusza te uregulowania czyniąc z funkcji mieszkalnej funkcję główną zamiast dodatkowej. Zaskarżona decyzja narusza więc w sposób rażący wyżej wymienione przepisy. Okoliczność, iż skarżący zamierza w przyszłości zbudować obiekt przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem wydanego pozwolenia na budowę. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97§1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zmianami) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku