IV SA 699/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski ( spr.), Sędziowie (NSA, As. WSA Andrzej Gliniecki, Bogusław Cieśla, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A.S. kwotę 500 zł ( pięćset ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 28 lutego 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga A.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. Decyzją tą organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. nakazującą skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce o nr ew. [...], położonej w S. przy ul. [...]. Organ pierwszej instancji podniósł, iż w wyniku przeprowadzonej wizji lokalnej w dniu 25 marca 2002 r. uzyskał od inwestora określone informacje, w związku z którymi wystąpił: - do Urzędu Gminy w [...], czy rzeczywiście A.S. w latach 1985-87 uzyskał pozwolenie na budowę budynku gospodarczego; - oraz do Starostwa Powiatowego w [...], czy w latach 1985-96 zostało wydane pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku. Na podstawie uzyskanych informacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a w oparciu o kserokopie dwóch map doszedł do wniosku, iż budynek gospodarczy powstał w okresie od 2 lutego 1996 r. do 11 kwietnia 1997 r. Odwołanie od tej decyzji złożył A.S., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, w wyniku którego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżoną decyzję nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ drugiej instancji podtrzymał w pełni stanowisko organu pierwszo-instancyjnego przytaczając te same argumenty. W skardze skarżący zarzucił zarówno [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, jak i Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, iż rozstrzygnięcie swoje oparły na kserokopii mapy geodezyjnej stanowiącej załącznik do projektu budowlanego sieci wodociągowej w S. (Nr [...]). Podnosi, iż wydając swoje decyzje, organy obu instancji naruszyły art. 7 i 8 KPA w związku z art. 77, 80 i 107 § 1 i 3 KPA, ponieważ zignorowały przy rozstrzyganiu sprawy zgodne zeznania świadków, którzy oświadczyli, iż przedmiotowa inwestycja została wybudowana w 1987 r. Ponadto skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 48 i 49 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę z dnia 13 maja 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej zawarte w skardze. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Sąd stwierdził, iż organy obu instancji nie odniosły się w ogóle do przedstawionych oświadczeń sąsiadów, którzy określili jednoznacznie moment powstania przedmiotowej inwestycji na 1987 rok. W świetle art. 7 KPA, który stanowi podstawową zasadę postępowania administracyjnego, organ ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W związku z art. 7 KPA pozostaje art. 77 § 1 KPA, który stanowi, iż organ jest obowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oba organy pominęły oświadczenia sąsiadów nie uzasadniając swojego stanowiska w tej kwestii. Tym samym nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Ponad to oparły się na kserokopiach dwóch map geodezyjnych, dowolnie przyjmując, że budynek gospodarczy został wybudowany w okresie od 2 lutego do 11 kwietnia 1997 r. Tymczasem rysunek "Zagospodarowania terenu kanalizacji sanitarnej i pompowni" z dnia 31.03.1997 r. został sporządzony na "Mapie zasadniczej założonej w roku 1993", gdzie jest naniesiony budynek gospodarczy na działce nr [...]. Na nieczytelnej kserokopii drugiej mapy, dotyczącej prawdopodobnie wodociągu, działkę skarżącego oznaczono innym numerem ewidencyjnym, co świadczy o braku staranności autora tej mapy lub o zamianie numeracji działek. Nie można wykluczyć, że świadomie ograniczył się on tylko do budynków, do których miało być, czy też zostało wykonane przyłącze wodociągowe. Mapa ta w zestawieniu z mapą z 1993 r. nie jest dowodem wiarygodnym. W uzasadnieniu swoich decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wskazały przyczyn dlaczego jednym dowodom dały wiarę (kserokopie map), a innym jej odmówiły (dowód ze świadków). Naruszyły w ten sposób art. 107 § 3 KPA, ponieważ zgodnie z tym przepisem uzasadnienie decyzji winno zawierać przyczyny, z powodu których dowodom organ odmawia wiarygodności. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji winien wnikliwie przeanalizować wszystkie dowody w celu precyzyjnego określenia czasu wybudowania przedmiotowego budynku. Winien również odnieść się do faktu, że przedłożony przez skarżącego plan zagospodarowania "stanowi załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...].12.1985 r.", a informacja z dnia 17.04.2002 r. na k.7 dotyczy decyzji z dnia [...].12.1985 r. Należy pamiętać, że strona nie może ponosić odpowiedzialności za braki lub błędy w dokumentacji wytworzonej i będącej w posiadaniu organów administracji publicznej. Wykazane uchybienia i wątpliwości przemawiają za przeprowadzeniem w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej w celu przesłuchania świadków i konfrontacji dowodów. Dopiero wtedy będzie możliwa obiektywna ocena dowodów zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 80 KPA. Ocenie tej należy dać pełny wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, tak jak tego wymaga art. 107 § 3 KPA. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.