IV SA 730/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie NSA Anna Żak, as. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę 7/IV SA 730/03 U Z A S A D N I E N I E Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją z dnia [...] października 2002 roku nr [...] odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż z wniosków o wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w W.: F. sp. z o.o. oraz A. G. W wyniku przeprowadzonego postępowania na podstawie posiadanych dokumentów i przeprowadzonej kontroli organ ustalił, iż budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] w W. został wybudowany na podstawie decyzji ostatecznych pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] grudnia 1993 r., nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. i nr [...] z dnia [...] listopada 1996 r., wydawanych etapowo przez Burmistrza Gminy [...], a decyzją z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] przedmiotowy budynek został oddany w użytkowanie. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jakkolwiek ten fakt nie zmienia okoliczności, iż budynek został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę, a nie samowolnie. Odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2002 roku organu I instancji złożył A. G. oraz syndyk masy upadłościowej F. sp. z o.o. i firma W. sp. z o.o. W wyniku ich rozpatrzenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 roku uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, iż przedmiotowy budynek został wykonany na podstawie ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę wydawanych etapowo. Brak jest zatem jakichkolwiek przesłanek do prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w ramach posiadanych kompetencji. Z tych względów organ I instancji winien umorzyć wszczęte z urzędu postępowanie jako bezprzedmiotowe. Na powyższą decyzję A.G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł w skardze, iż Spółka W. wybudowała przedmiotowy budynek bez wymaganego pozwolenia na budowę na gruncie, do którego nie miała tytułu prawnego. Budowa była prowadzona przy współpracy jeszcze innych firm. Pierwotnie pozwolenie na budowę zostało wydane na rzecz firmy C. sp. z o.o. (późniejsza nazwa W.). Ponadto zdaniem skarżącego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do żadnego z zarzutów zawartego w odwołaniu oraz nie podjął czynności wyjaśniających przez co naruszył przepisy prawa, z tych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] stycznia 2003 roku i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny położony w W. przy ul. [...] został zrealizowany na podstawie ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia: [...] grudnia 1993 r., [...] stycznia 1994 r. i [...] listopada 1996 r. wydanych na rzecz inwestora C. Sp.z o.o. (po zmianie nazwy W.). Brak jest zatem podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art.48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji Dz.U. nr 106 poz.1126 ze zm. z 2000r), który stanowił, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W świetle powyższego prawidłowo organ I instancji ustalił, iż w sprawie nie zachodzi przypadek samowoli budowlanej i odmówił wydania nakazu rozbiórki spornego obiektu. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie, przeoczył, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte nie z urzędu jak to wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, a na wniosek A.G. i F. Sp. z o.o. Wynika to z kolei wprost z uzasadnienia decyzji organu I instancji. Jak wyżej podniesiono, prawidłowo więc organ I instancji rozpoznał sprawę merytorycznie i odmówił wydania nakazu rozbiórki. Organ odwoławczy umarzając postępowanie popełnił więc uchybienie, ale w ocenie Sądu nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż umorzenie postępowania jak i odmowa wydania nakazu rozbiórki sprowadzają się do tego, że przedmiotowy obiekt nie może podlegać rozbiórce. Nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi, iż przedmiotowy obiekt został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, bo od pewnego momentu realizowany był nie osobiście przez inwestora, a przez firmę W. czy też inne podmioty. W świetle prawa budowlanego inwestorem pozostała C. Sp. z o.o., ponieważ ona jest adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie W. Jest oczywiste, że inwestor prowadzi roboty budowlane przez wybranych przez siebie wykonawców, którzy przez to nie stają się przecież inwestorami obiektów budowlanych. Nie odniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania – o treści jak w skardze, nie jest istotnym uchybieniem mającym wpływ na wynik sprawy, ponieważ nie miały one znaczenia dla podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271, nr 240, poz. 2052; z 2003 r. nr 124, poz.1153) skargę oddalił.