IV SA 798/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki (spr.), NSA Halina Kuśmirek, Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi G.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] marca 2001 r. ([...]), wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, ust. 4 Prawa budowlanego, odmówił "wydania Pani H. M. zam. B., [...] w trybie w/w przepisów nakazu rozbiórki części obiektu (dachu), wyremontowanego drewnianego budynku gospodarczego o wym. 4,80 x 3,50m (szopki służącej do przechowywania narzędzi ogrodniczych), usytuowanego na działce nr [...] w S. przy ul. [...]". Odwołanie od powyższej decyzji wniósł sąsiad – W.K.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. ([...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał H.M. Wykonanie rozbiórki odbudowanego dachu drewnianego budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. G.S. (właścicielka nieruchomości) wniosła na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 7 listopada 2001 r. sygn. akt SA/Bk 1005/01 oddalił skargę. Pismem z dnia 23.08.2002 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) G. S. wystąpiła do w/w Sądu z wnioskiem o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2001 r. Wniosek ten został odrzucony postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt SA/Bk 1127/02, gdyż nie został oparty na ustawowej podstawie wznowienia postępowania, co wynika z uzasadnienia postanowienia. Pismem z dnia 27.08.2002 r. skierowanym do Wojewody [...] w [...] H. M. wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2001 r. Jako przyczynę wznowienia postępowania wnioskodawczyni podała to, iż jej zdaniem M.P. – pracownik WINB pominęła w protokole z zeznań świadka D. w sprawie cywilnej [...] o ochronę naruszonego posiadania część zdania w brzmieniu "Ja nie byłem na gruncie ...". Ponadto wydano decyzję o nakazie rozbiórki na nazwisko H. M., która nie była stroną w sprawie i nie była inwestorem. Powyższe pismo zostało przekazane na podstawie art. 65 § 1 kpa do organu właściwego do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania (pismo z dn. 02.09.2002 r.). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2002 r. wznowił postępowanie na wniosek H.M., zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2001 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. ([...]), wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2001 r. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, dokładna analiza materiału dowodowego wykazała, iż w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r., nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, wskazana przez H. M. we wniosku z dnia [...].08.2002 r. Nie potwierdził się zarzut zamiany w protokole z dnia [...].05.2001 r. (sporządzonym przez Pracownika WINB) zeznania świadka, przez co dowód w oparciu, o który ustalono istotne dla sprawy okoliczności, miałby okazać się niezgodny ze stanem faktycznym, czyli protokołem rozprawy z dnia [...].11.2000 r. sygn. akt [...] przeprowadzonej przed Sądem Rejonowym w [...] [...] Wydział Cywilny. Zarówno z protokołu sądowego, jak i protokołu sporządzonego w dniu [...].05.2001 r. przez przedstawiciela organu wynika, iż dach obiektu został zawalony, a świadek, który przejeżdżał w pobliżu (obok) działek widział taki stan faktyczny. Pozostałe dokumenty dołączone przez H. M. nie mają żadnego wpływu na fakt, iż przesłanka do uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania administracyjnego nie wystąpiła w sprawie drewnianego budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr [...] w S. przy ul. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. M. podtrzymując swoje zarzuty zawarte wcześniej we wniosku o wznowienie postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował cały stan faktyczny i prawny sprawy, potwierdzając stanowisko organu pierwszej instancji, że w wyniku wznowienia postępowania, nie zostało potwierdzone istnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Ponadto wskazał, że fałszywość dowodu powinna być potwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, czego brak w niniejszej sprawie. Nie stwierdzono również występowania innych przesłanek z art. 145 § 1 kpa. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła H. M. w imieniu córki G. S., załączając stosowne pełnomocnictwo. W skardze zarzuca się naruszenie art. 7, 8, 24 § 3, 77, 136, 149 § 2 i 151 kpa, ponadto podnosi się po raz kolejny te wszystkie zarzuty, które były zawarte we wcześniejszych pismach skarżącej kierowanych do organów nadzoru budowlanego i do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę, podtrzymuje swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności należy się odnieść do kilku kwestii podstawowych, które pozwolą określić ramy prawne kontroli sądowej w tej sprawie, co jest konieczne biorąc pod uwagę treść skargi z dnia 28.02.2003 r. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). W niniejszym postępowaniu, Sąd nie może oceniać innych decyzji wydanych w innych sprawach, chociażby dotyczyły skarżącej, jak podawana przez nią decyzja z dnia [...].01.2002 r. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), Sąd oraz organy, których działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, jest związany oceną prawną wyrażoną wcześniej w orzeczeniu sądu. Potwierdzeniem tej zasady jest również brzmienie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające, powołanej na wstępie. W niniejszej sprawie, Sąd jest związany podobnie, jak organy orzekające w sprawie, oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 7 listopada 2001 r. sygn. akt SA/Bk 1005/01, jak również postanowieniem tego Sądu z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt SA/Bk 1127/02. Tymczasem większość argumentacji zawartej w skardze podobnie, jak i w innych pismach skarżącej, zmierza do rewizji stanowiska Sądu zawartego w prawomocnym wyroku z dnia 7 listopada 2001 r., co jest niedopuszczalne. Powyższe ustalenia, wynikające z obowiązujących przepisów prawa, jednoznacznie wyznaczają granice rozpatrywania skargi w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane po wznowieniu postępowania administracyjnego, a więc w jednym z trybów nadzwyczajnych umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej. Wzruszenie decyzji ostatecznej w drodze wznowienia postępowania, może mieć miejsce tylko w ściśle określonych w art. 145 § 1 kpa warunkach. Jak wynikało z treści wniosku skarżącej z dnia 27.08.2002 r., zarzucała ona sfałszowanie protokołu, co odpowiada przesłance z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Ponieważ skarżąca uprawdopodobniła, że został zachowany również termin, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa, organ wznowił postępowanie postanowieniem z dnia [...] października 2002 r., a następnie wydał decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2001 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ jednoznacznie wykazał, że analiza materiału dowodowego nie potwierdziła zarzutu opartego na art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Również organ drugiej instancji w obszernym uzasadnieniu swojej decyzji potwierdził stanowisko organu pierwszej instancji, a ponadto wskazał, iż zarzut oparty na tym przepisie powinien być stwierdzony orzeczeniem Sądu lub innego organu. W ocenie Sądu, uzasadnienia obu decyzji odpowiadają w pełni wymogom określonym w art. 107 kpa, a co ważniejsze argumentacja zawarta tam, nie jest gołosłowna i pozbawiona podstaw. W aktach sprawy znajdują się: protokół z rozprawy z dnia [...].11.2000 r., która się odbyła przed Sądem Rejonowym w [...] sygn. akt [...] i protokół sporządzony w dniu [...].05.2001 r. przez M. P. pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...]. Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania zarzuca, że w tym drugim protokole (z dnia [...].05.2001 r.) zostały pominięte słowa: "ja nie byłem na gruncie ...", a co jest w zeznaniach świadka D. w protokole z dnia [...].11.2000 r. Jak wynika z analizy akt sprawy, cały ten zarzut skarżącej jest nieporozumieniem bądź wynika z braku wiedzy. Pismem z dnia 18.05.2001 r. (k. [...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego upoważnił pracownika – mgr M. P. do zapoznania się z aktami sprawy [...] znajdującymi się w [...] Wydziale Cywilnym Sądu Rejonowego we [...], widząc konieczność wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym. M. P. udała się do w/w Sądu Rejonowego i po zapoznaniu się tam z aktami sprawy [...], sporządziła notatkę – protokół z dnia [...].05.2001 r. (k. [...]), którego treść kwestionuje skarżąca. po pierwsze należy zauważyć, że "protokół" z dnia [...].05.2001 r. sporządzony przez M. P., nie był odpisem protokołu z rozprawy z dnia [...].11.2000 r. trudno więc oczekiwać, aby był kopią treści tego pierwszego protokołu. Była to raczej notatka służbowa, która zawierała relację z lektury akt sądowych, z niewielkimi fragmentami cytowanymi z tego dokumentu. Trudno więc oczekiwać, aby w takiej notatce (protokole) znalazły się dosłownie zacytowane zdania zawarte w protokole z dnia [...].11.2000 r. Rzeczywiście w protokole M. P. nie znalazło się zdanie: "ja nie byłem na gruncie ..." jednak to nie wypacza sensu zeznań świadka D., gdyż jak wynika z nich, zobaczył zawalony dach, gdy przejeżdżał obok działek, co wynika z fragmentu cytatu: "... gdy przejeżdżałem obok działek, widziałem tylko zawalony dach". Każdy czytający protokół z dnia [...].05.2001 r. w części dotyczącej zeznań Z. D., nie może więc mieć wątpliwości co do tego, że świadek nie był na działce skarżącej, skoro jak mówi widział zawalony dach tylko przejeżdżając obok działek. Jak widać z powyższej analizy, zarzut zmiany treści dokumentu (fałszu dokumentu) jest tu całkowicie bezpodstawny, bowiem protokół z dnia [...].05.2001 r. nie był odpisem protokołu z dnia [...].11.2000 r. i jako notatka-relacja mógł zawierać pewne nieścisłości. Przy czym w tym przypadku, trudno nawet postawić zarzut temu dokumentowi, że nie oddawał sensu wypowiedzi Z. D., bądź przeinaczał intencje świadka. Analiza merytoryczna i ocena dowodów, na których oparł się organ wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2001 r., nie należy do Sądu w tej sprawie, gdyż uczynił to już Sąd wydając wyrok w dniu 7 listopada 2001 r. Należy również wskazać na to, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 kpa może w zasadzie stanowić podstawę wznowienia postępowania tylko po stwierdzeniu sfałszowania dowodu orzeczeniem Sądu lub innego organu, chyba że zachodzą okoliczności określone w § 2 lub § 3 w/w przepisu, co nie miało tu miejsca. Wyłączenie pracownika organu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 3 kpa może mieć miejsce tylko w przypadku, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika, czego również w tej sprawie nie wykazano. W postępowaniu wznowieniowym organy nie mogły dopuścić jako dowodów opinii, ekspertyz, które przedstawiła skarżąca, a które były sporządzone po dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2001 r. i nie wiązały się bezpośrednio z zarzutami zawartymi we wniosku o wznowienie postępowania. Postępowanie wznowieniowe podobnie, jak i inne postępowania nadzwyczajne, nie może być pretekstem do ponownego rozpoznawania sprawy, jak w trybie zwykłym tym bardziej, że sprawa została zakończona decyzją ostateczną, potwierdzoną prawomocnym wyrokiem Sądu. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.