IV SA 844/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie WSA Izabela Ostrowska, As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2004 r. sprawy ze skargi D. i C. S. na decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala 7/IV SA 844/03 U Z A S A D N I E N I E D. i C. małżonkowie S. złożyli w dniu [...] października 2001 r. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. w sprawie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę jako wydanej z wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 5 kpa . Wnioskodawcy podnieśli , że decyzja nie określa jakie roboty budowlane należy wykonać , aby osiągnąć stan zgodny z pozwoleniem na budowę przez co jest niewykonalna. Organ I instancji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. na podstawie art. 157 § 1 i 2 kpa , art. 158 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu wskazał , że małżonkowie S. zostali zobowiązani do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym oraz do usunięcia zagrożenia spowodowanego istniejącą linią napowietrzną niskiego napięcia przebiegającą przez wybudowany budynek administracyjno-socjalny z częścią wystawową. Organ ustalił nadto, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przed wydaniem decyzji przeprowadził postępowanie w sprawie wybudowania tego budynku z odstępstwem od pozwolenia i wstrzymał budowę na podstawie art. 50 , a następnie na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego ( Dz. U. z 1999 r. Nr 89 poz. 414 ze zm. ) wydał kwestionowaną decyzję . W uzasadnieniu tej decyzji organ zamieścił opis na czym polegało odstępstwo od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Doprowadzenie zaś obiektu do stanu zgodnego z pozwoleniem i projektem polegało na likwidacji wskazanych tam odstępstw . Dlatego zarzut braku określenia jakie roboty należy wykonać organ rozpoznający wniosek o stwierdzenie nieważności , uznał za chybiony. Poza tym podniesiono , że gdyby rzeczywiście skarżący nie rozumieli treści decyzji to mogliby ją zaskarżyć, bądź żądać wyjaśnienia wątpliwości co do treści (art. 113 §2 kpa). W odwołaniu skarżący wskazali , że w ich ocenie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2001 r. dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 kpt 5 kpa polegającą na niewykonalności ale organ I instancji nie odniósł się do meritum tego zarzutu podnosząc nie mający znaczenia prawnego argument, że decyzja nie została zaskarżona. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. na podstawie art. 138 § 1 kpt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy . Odnosząc się do zarzutu niewykonalności decyzji organ uznał , że sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie zachodzi . Trwała niewykonalność polega na tym , że albo nie ma technicznej możliwości jej wykonania (niewykonalność faktyczna ) albo istnieją prawne nakazy i zakazy , które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji (niewykonalność prawna ) . Natomiast badana decyzja nie jest w żaden z tych sposobów niewykonalna. Nadto w ocenie organu nie istnieją także inne wady z art. 156 § 1 kpa mogące skutkować nieważnością przedmiotowej decyzji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności wnieśli D. i C. małżonkowie S. Powtórzyli zarzut , że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2001 r. nie precyzuje obowiązku jaki nałożono na adresata i wobec tego jest niewykonalna . Jako argument tej niewykonalności podnieśli niemożność przymusowego egzekwowania tak sformułowanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał twierdzenie o braku wady trwałej niewykonalności decyzji co powodowało odmowę stwierdzenia jej nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna . Przesłanką wskazaną w art. 156 § 1 kpt 5 kpa skutkującą stwierdzeniem nieważności jest niewykonalność decyzji . Na istnienie tej przesłanki w kwestionowanej decyzji powołują się skarżący . Niewykonalność decyzji może być faktyczna jak i prawna . Jednak z żadnym z tych przypadków nie mamy do czynienia w tej sprawie . W istocie przedmiotowa decyzja wykazuje brak dostatecznie sprecyzowanej osnowy, który w ocenie sądu nie prowadzi jednak do nieważności kwestionowanego aktu , także w aspekcie przesłanki z art. 156 § Ipkt2kpa. Decyzja administracyjna składa się bowiem z kilku elementów wymienionych w art. 107 § l kpa. Dla jej poprawności niezbędnym jest, aby pomiędzy takimi elementami, jak: podstawa prawna, rozstrzygnięcie czyli osnowa oraz uzasadnienie prawne i faktyczne, istniała wewnętrzna spójność. Spójność tę mimo wyżej wskazanej wady samej osnowy wykazuje decyzja będąca przedmiotem postępowania nieważnościowego . Analizując zarzuty skargi trzeba zauważyć , że rozstrzygnięcie i uzasadnienie to dwa istotne elementy składowe decyzji. Obie te części stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym, żadna z tych części oddzielnie nie może istnieć w obrocie prawnym. Wymogi decyzji administracyjnej zostały precyzyjnie określone w przepisie art. 107 kpa, braki w tym zakresie stanowią o wadliwości aktu , która może mieć różny ciężar gatunkowy . Nie do przyjęcia byłby pogląd, że mimo precyzyjnego określenia na czym polegają odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego wskazane w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, mamy do czynienia z takim stopniem niedookreślenia całej decyzji, który skutkuje wadą nieważności. Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z nałożonym na stronę obowiązkiem, polegającym na doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę . W uzasadnieniu natomiast wypunktowano na czym polegało odstępstwo od pozwolenia zatwierdzającego projekt budowlany. Oba te elementy wskazują na rzeczywistą wolę organu administracyjnego załatwiającego sprawę w trybie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego i przy dokonaniu jej całościowej wykładni nie zachodzą wątpliwości interpretacyjne . W tej sytuacji zasadne jest przypomnienie ,że tylko rażące naruszenie prawa może być przesłanką do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej a takiego naruszenia prawa w przedmiotowej decyzji Sąd nie dostrzega . Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa ( wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 września 2000 r. sygn. akt V SA 2998/99 LEX nr 51249) Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.