IV SA 89/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie asesor WSA Mariola Kowalska (spr), sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2004 sprawy ze skargi J. i M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. 12. 2002 Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego oddala skargę Skarżący J. i M. małż. P. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002r. o nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] września 2002r. nr [...] Na mocy powyższych decyzji zezwolono E. W. na użytkowanie tarasu dobudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę do istniejącego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej na terenie posesji przy ulicy [...] w W. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 59 ust. 1-3 oraz art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ wskazał, iż prowadzone przez organy nadzoru budowlanego postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego zostało zakończone decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, umarzającą postępowanie rozbiórkowe. Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Prawa budowlanego decyzję nakładającą na E.W. obowiązek przedstawienia inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej. Wobec wykonania przez inwestorkę obowiązków nałożonych na mocy powyższej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż nie zachodzi w sprawie konieczność dalszego prowadzenia postępowania na mocy art. 51 Prawa budowlanego. Inwestor powinien zatem wystąpić do organów administracji architektoniczno – budowlanej z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie tarasu. W dniu 26 lipca 2002t. organ administracji architektoniczno – budowlanej -I instancji przeprowadził wizję lokalną na której ustalono, iż roboty budowlane i wykończeniowe na płycie tarasu wykonano w całości. Stwierdzono, że obiekt może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] złożyli J. i M. P. Zarzucili organom naruszenie art. 5, 48 , 51 i 59 Prawa budowlanego. Podnieśli, iż wybudowany taras zasłania okno w budynku należącym do skarżącym, zaś sposób wykonania powoduje niebezpieczeństwo łatwego dostępu do domu skarżących. Ponadto stosownie do art. 59 Prawa budowlanego inwestorzy powinni byli przedłożyć dokumenty wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę, nie zaś tylko inwentaryzację powykonawczą i inwentaryzację geodezyjną . Wnioskowali o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest postępowaniem kończącym proces inwestycyjny. W postępowaniu tym organ architektoniczno-budowlany, rozpatrując wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, w stosunku do którego nadzór budowlany wydał decyzję w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ma obowiązek sprawdzenia: - czy inwestor przedłożył dokumentację żądaną przez organy nadzoru budowlanego oraz - czy spełnił warunki z art. 57 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, uprawniające do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Zgodzić się należy z Wojewodą [...], że na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie w oparciu o art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego /tj. po nałożeniu przez nadzór budowlany obowiązku dokonania określonych czynności w trybie procedury legalizacyjnej/, organ architektoniczno-budowlany może dokonać jedynie sprawdzenia zgodności wykonanych robót z dokumentacją, której wykonanie nakazał nadzór budowlany w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Organ architektoniczno-budowlany jest bowiem w tym zakresie związany stanowiskiem organu nadzoru budowlanego. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego przesądził, że czynnościami wystarczającymi do "zalegalizowania" samowoli budowlanej będzie naprawienie formalnoprawnej strony procesu inwestycyjnego. W tej sytuacji organ administracji architektoniczno-budowlanej po dokonaniu odpowiednich sprawdzeń, co stwierdził w protokole z tej czynności /art. 59 Prawa budowlanego, stosowany w niniejszej sprawie odpowiednio/, w zakresie przedłożenia dokumentacji budowlanej powykonawczej-inwentaryzacji budowlanej tarasu wraz z oceną prawidłowości wykonania robót budowlanych, umożliwiającej sprawdzenie technicznej zdatności obiektu do użytku, inwentaryzacji geodezyjnej oraz sprawdzeniu uporządkowania terenu zasadnie uznał, iż nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie Wskazać ponadto należy, iż skuteczność skargi w sprawie administracyjnej przed sądem administracyjnym uzależniona jest od wykazania przez skarżących, iż zaskarżona decyzja narusza ich interes prawny Każdy podmiot występujący w postępowaniu musi wykazać interes prawny- wywieść go z art. 5 Prawa budowlanego, który stanowi o ochronie osób trzecich w procesie budowlanym W wyroku z dnia 20 lutego 2002 r. sygn. akt III RN 220/00 publ OSNP 2002/16/372, Sąd Najwyższy stwierdził, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich , o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U Nr 38, poz. 229 ze zm.) powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie przestrzegania obowiązujących przepisów, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wymagań techniczno-budowlanych i norm projektowania, budowy i utrzymywania obiektu budowlanego zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy. Oznacza to, że właścicielowi sąsiedniej nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektu wywołując skutki wymienione w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu skarżący nie wykazali ze wydana decyzja narusza ich interes prawny Bezzasadny jest zarzut skarżących dotyczący naruszenie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 57 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z akt sprawy inwestorka przedłożyła dokumentację stosownie do nałożonego na nią obowiązku określonego w decyzji wydanej na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Nie został naruszony art. 59 ust.3 Prawa budowlanego. Inwestorka przedłożyła bowiem ocenę prawidłowości wykonanych robót ze stwierdzeniem uprawnionego rzeczoznawcy, iż obiekt jest zdatny do użytku. Art. 59 ust. 3 nie miał zatem w sprawie zastosowania. Również pozostałe zarzuty dotyczące w szczególności naruszenia § 12 ust. 5 i 13 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1999 r.Nr 15, poz. 140 z późn. zm.) należy uznać za chybione. Skarżący nie wykazali bowiem, iż w związku z budową tarasu nastąpiło ograniczenie dostępu światła dziennego do ich okna kuchennego niezgodnie z § 57 i 60 ww. rozporządzenia. Wskazywany zaś przez skarżących § 12 rozporządzenia dotyczy usytuowania budynków wolnostojących a nie bliźniaczych, posadowionych z istoty rzeczy w tzw. ostrej granicy działek. Wskazać należy iż zarzuty skarżących podlegają badaniu przez Sąd jedynie w granicach postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem kontrolowanej przez Sąd decyzji. W związku z powyższym nie mogły odnieść skutku zarzuty skarżących dotyczące wydanych uprzednio decyzji w trybie art. 48 i 51 Prawa budowlanego. Postępowania te zostały zakończone decyzjami ostatecznymi organów administracji, a zatem wiążą one organy administracji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.