IV SA 995/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska ( spr.), Sędziowie (WSA, As. WSA Mirosława Kowalska, Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2004 r. sprawy ze skargi J.A. na decyzje Wojewody [...] z dnia [...] luty 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej J.A. kwotę 300 zł ( trzysta ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. A. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2002 r., zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej Gminie [...] na "budowę ul. [...], oraz robót towarzyszących (...) w liniach rozgraniczających ul. [...] na odcinku od ul. [...] do [...]" –utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swego stanowiska stwierdził co następuje; Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].05.2000 r. i [...].02.2002 r. Przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania wynikające z art. 34 ust. 1 pkt 1, 2, 3 Prawa budowlanego. zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące nie wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane, są bezpodstawne ponieważ "z projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji, nie wynika by projektowana ulica naruszała granicę działki skarżącej (...)". Na powyższą decyzję ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpiła J.A. Wnosząc o uchylenie w/w decyzji, podniosła ponownie zarzut nie wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane. Stwierdziła, też, że organ odwoławczy nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do podniesionego w odwołaniu zarzutu, a ponadto w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego tytuł prawny inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca nadal jest właścicielką całej nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., objętej Księgą wieczystą nr [...] oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. (nr [...]) zatwierdził wprawdzie podział w/w nieruchomości na działki [...] o pow. 1366m² i działkę [...] o pow. 115m², jednakże decyzja ta nie stała się ostateczna, co więcej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. uchyliło ją. Nadto decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] Burmistrz Gminy [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na rozbudowę domu mieszkalnego położonego na przedmiotowej nieruchomości. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 6, 7, 8 i 77 § 1 kpa, mającym istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Przede wszystkim przypomnieć należy, że stosownie do zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego zasad (art.6, 7, 8) organy administracji państwowej zobowiązane są działać w taki sposób aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Niewyjaśnienie przez organy administracyjne sprawy w przedstawionym wyżej zakresie stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które obliguje Sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stosownie do brzmienia art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana (...) i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kwestionując wydane inwestorowi tj. Gminie [...] pozwolenie na budowę ulicy skarżąca J.A. już w odwołaniu zarzuciła, że inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane. Ustosunkowując się do tego rozstrzygającego dla wyniku sprawy zarzutu, organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że "z projektu budowlanego nie wynika aby projektowana ulica naruszała granice działki skarżącej". Zauważyć w związku z powyższym należy, że to lakoniczne stwierdzenie nie znajduje żadnego oparcia w zebranym w sprawie materiale, w szczególności w powoływanej przez organ II instancji dokumentacji budowlanej. Przede wszystkim tak w sentencji samej decyzji, jak i w planie sytuacyjnym nie określono nieruchomości przez które ma przebiegać projektowana ulica. Wyraźne wskazania numerów działek zajętych pod inwestycję z jednoznacznym podaniem, kto jest ich właścicielem i wykazaniem tego faktu stosownymi dokumentami, czyniłyby zadość wymogom wynikającym z art. 7, 77 § 1 kpa. Brak przytoczonych wyżej dowodów powoduje, że należy uznać iż niniejsza sprawa nie została wyjaśniona w wyczerpujący sposób. Przypomnieć w tym miejscu należy, że obowiązkiem organów wydających pozwolenie na budowę jest wykazanie, iż spełnione zostały przez inwestora obowiązki zawarte w art. 32 i 33 Prawa budowlanego. Tak więc w sytuacji kiedy skarżąca podniosła w odwołaniu zarzuty, ze inwestor, którym jest Gmina [...], bez jej zgody zaprojektował ulicę [...] na należącej do niej działce nr [...] z obrębu [...], organ II instancji winien szczegółowo sprawę w w/w zakresie wyjaśnić. W szczególności odnośnie stanu prawnego nieruchomości. Następnie na mapie sytuacyjnej należało zaznaczyć granice nieruchomości stanowiącej własność skarżącej, jak również przebieg i granice projektowanej inwestycji. Dopiero wówczas możliwym będzie dokonanie oceny, czy projektowana inwestycja przebiega przez nieruchomość stanowiącą własność skarżącej, a więc czy koniecznym było uzyskanie jej zgody na budowę tego odcinka ulicy. Dołączona do akt dokumentacja budowlana, w szczególności plan sytuacyjny, są w tym względzie nieczytelne. Również brak jest dowodów, które wykazywałyby, że ulica została zaprojektowana na gruntach stanowiących własność inwestora. Wykazane wyżej podstawowe braki przeprowadzonego postępowania stanowią naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 kpa, wywierające istotny wpływ na wynik sprawy. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.