IV SA/Wa 10/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędziowie WSA Łukasz Krzycki asesor WSA Wanda Zielińska-Baran /spr./ Protokolant Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę IV SA/Wa 10/04 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez J. i H. K. oraz R. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 40 ust1. i 3 art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2003r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowego, na okres trzech lat, parkingu samochodowego, z budką wartowniczą, TOI-TOI, z przyłączem energii elektrycznej oraz elementami zagospodarowania terenu na działkach o numerach ew. [...],[...],[...] i [...], w obrębie [...], położonych przy ul. [...] nr [...] w W. W uzasadnieniu decyzji na wstępie podano, że zgodnie z art. 85 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717) , która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003r., do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Podkreślono, że w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca ustanowił wolność zagospodarowania działki gruntu, do której posiada się tytuł prawny. Wolność ta może zostać ograniczona jedynie na mocy ustawy ( art. 3 ust. 1). W ocenie organu odwoławczego, planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. , zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] września 1992r. ( publ. w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Teren przedmiotowej inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym symbolem [...], w którym preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi oraz funkcji usługowych II i III stopnia obsługi ludności. W obszarze tym dopuszcza się lokalizowanie innych funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi, a wyklucza lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości wykraczałyby poza granice obszaru. Ponadto na tym terenie obowiązują uwarunkowania i ograniczenia wynikające ze specyfiki obszaru, dotyczące jedynie otuliny Lasu [...]. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniach organ odwoławczy podał, iż nie mogą być uwzględnione. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ) nie jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 42 ust.1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Na marginesie Kolegium podało, iż odległość stanowisk parkingowych od budynku mieszkalnego, zgodnie z § 19 ww. rozporządzenia, liczona jest od okien budynku , a nie od granicy działki. Ponadto organ wyjaśnił, iż decyzja o warunkach zabudowy została wydana na wniosek J. P. - właściciela działek [...],[...],[...] i [...], na których ma być realizowana planowana inwestycja, a nie, jak utrzymuje R. P. na wniosek firm M. i A., mających siedziby przy ul. [...]. Organ odwoławczy podkreślił, iż nie stwierdził naruszenia zasady równości wobec prawa. Celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest ocena zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a nie badanie celowości realizacji tej inwetsycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzje wniosła R. P., podnosząc zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej, naruszenie to polega na tym, iż władze miasta widząc uciążliwości wynikające z parkowania samochodów wprowadziły zakaz parkowania wzdłuż ulicy [...] i na innych okolicznych ulicach, a nie widzą uciążliwości parkowania samochodów na parkingu pod jej oknami i w pobliżu zabaw dla dzieci. Podniosła, iż zawarte w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji stwierdzenie ," że planowany parking będzie służył obsłudze ludności" jest poświadczeniem nieprawdy w rozumieniu art. 271 k.k., gdyż faktycznie jest to inwestycja na potrzeby firm prywatnych M. i A. zlokalizowanych przy ul. [...]. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, ponieważ podnoszone przez nią ww. zarzuty pozostały bez jakiejkolwiek reakcji ze strony władz dzielnicy i miasta. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 .) zadaniem sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż w wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Na wstępie należy przede wszystkim zauważyć, iż organ odwoławczy prawidłowo przyjął na podstawie art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U Nr 80, poz. 717), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003r., iż do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, w więc przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zwaną dalej ustawą. Zgodnie z art. 67 ust.1 ustawy obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. w dniu 1 stycznia 1995r., miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2003r. Ważność tych planów, jak stanowi ust. 1a wymienionego artykułu, mogła być przedłużona o jeden rok, tj. do 1 stycznia 2004r., o ile w terminie do 1 stycznia 2003r. rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany. Zatem w pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, czy w dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego W. , zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] września 1992r. ( opubl. w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Kwestia ta została wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, z której wynika, że wymieniony powyżej Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego W. z 1992 roku dla obszaru objętego wnioskiem inwestora zachował moc obowiązująca do 1 tycznia 2004r., gdyż uchwałą Nr [...] Rada Gminy W. z dnia [...] grudnia 1999r. uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego " Z." w oparciu o uchwałę Nr [...] z dnia [...] czerwca 1995r. Rozstrzygające znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania, w sprawie. Stosownie do regulacji art. 40 ust.1 i art. 43 ustawy celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, o zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Jeżeli zatem zamierzenie inwestycyjne nie naruszało ustaleń obowiązującego wówczas na obszarze położenia przedmiotowej inwestycji Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego W. z 1992 roku, przewidującego na przedmiotowym obszarze położonym na terenach oznaczonych symbolem [...], funkcję mieszkaniowo - usługową, to organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, iż sporna inwestycja nie narusza ustaleń planu oraz innych przepisów prawa, a więc organy zobowiązywane były do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora. Ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mają charakter promesy wiążącej organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę w tym sensie, że przesądza ona o możliwości realizacji na danym terenie inwestycji. Decyzja ta nie rozstrzyga jednak o ścisłym usytuowaniu inwestycji na działce, gdyż leży to w kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, który samodzielnie ustala i ocenia na gruncie przepisów prawa budowlanego, czy z uwagi na istniejąca zabudowę, w tym na działkach sąsiednich, dopuszczalna jest realizacja inwestycji w miejscu określonym w planie zagospodarowania działki objętej wnioskiem inwestora ( art. 34 i art.35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane Dz. U z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Oznacza to, że wszystkie zarzuty skarżącej, które związane są z zagrożeniami jakie wywoła sporna inwestycja ( odległość parkingu od domu ) będą mogły być podnoszone na etapie pozwolenia na budowę. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszenia art. 32 Konstytucji RP - zasady równości wobec prawa. Podnoszona przez skarżącą kwestia rozwiązań komunikacyjnych, a konkretnie wprowadzonych ograniczeń w parkowaniu samochodów na ul [...] i innych okolicznych ulicach pozostaje poza sferą, o której mógł orzekać organ administracji w rozpoznawanej sprawie i nie podlega ona również rozważaniu przez Sąd administracyjny. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi , zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia art. 107 § 3 kpa, bowiem organ odwoławczy zawarł w niej uzasadnienie faktyczne i prawne oraz odniósł się do zarzutów podniesionych przez wnoszących odwołania. Z przyczyn wymienionych powyżej, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.