IV SA/Wa 100/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Y. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. Y. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: I. przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, II. ustanowić w niniejszej sprawie dla skarżącej adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. M. Y. (dalej "skarżąca", "wnioskodawczyni") wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w niniejszej sprawie. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała, że jest osobą bezrobotną, nie otrzymuje żadnych dochodów. Skarżąca nie posiada także majątku oraz oszczędności. Słaba znajomość polskiego prawa sprawia, że zmuszona jest do skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Wnioskodawczyni wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r. oświadczyła, że koszty jej bieżącego utrzymania pokrywa w całości konkubent, u którego mieszka. Zapewnia jej bezpłatne zamieszkanie i wyżywienie w zamian za pomoc i opiekę. W związku z tym nie ponosi ona żadnych wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada rachunków bankowych, lokat terminowych ani kont dewizowych. Stwierdzono, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz piśmie z dnia 20 lutego 2014 r. uzasadnia przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżąca jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni pozostaje na utrzymaniu konkubenta, u którego zamieszkuje. W związku z tym nie ponosi żadnych opłat związanych z utrzymaniem mieszkania oraz zaspokojeniem podstawowe potrzeb życiowych, takie jak wyżywienie, czy ubranie. Wskazane okoliczności potwierdzają, że skarżąca nie posiadając żadnych dochodów nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie. W sytuacji bowiem, gdy skarżąca nie dysponuje jakimikolwiek zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, które mogłaby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków nie ulega wątpliwości, że nie jest ona w stanie wygospodarować środków na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy zatem uznać, iż aktualna sytuacja materialna wnioskodawczyni, w szczególności brak jakichkolwiek dochodów oraz majątku pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.