IV SA/Wa 1000/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Z. z dnia 18 sierpnia 2008 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata lub doradcy podatkowego w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić w niniejszej sprawie dla Z. Z. radcę prawnego w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. Z. Z. wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2008 r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego lub doradcy podatkowego z urzędu. Ze złożonego wniosku wynika, że skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe (rubryka nr 6 formularza PPF). W oświadczeniu zawartym w rubryce nr 10 formularza PPF jako jedyne źródło dochodu wskazała emeryturę w wysokości 1116, 04 zł brutto. W uzasadnieniu wniosku oświadczyła, że otrzymywana emerytura wynosi 939, 04 zł. Także określając łączny dochód w gospodarstwie domowym podała kwotę 939, 04 zł. Wskazując okoliczności przemawiające za przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym Z. Z. podała, iż ponoszone przez nią wydatki na zakup leków wynoszą minimum 130 zł miesięcznie, opłaty za dostawę energii elektrycznej - 273 zł, a za zakup gazu - 44 zł za jedną butlę. Ponadto skarżąca realizuje zobowiązania pieniężne wobec banku w wysokości 345 zł miesięcznie. Z treści skargi wynika, że zaciągnęła kredyt na sfinansowanie remontów. Z. Z. podniosła też, że opłaca składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 77 zł oraz podatek gruntowy - 232 zł rocznie. Jak podała, łączna kwota ponoszonych przez nią wydatków wynosi 1656 zł. Z oświadczenia zawartego w rubryce nr 7 formularza PPF wynika, że skarżąca posiada dom o powierzchni 89 m2, nieruchomość rolną o powierzchni 0, 85 ha oraz budynek gospodarczy o powierzchni 36 m2. Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Już zestawienie tylko niektórych wydatków ponoszonych w gospodarstwie domowym, jak koszty zakupu leków (minimum 130 zł miesięcznie), realizacji zobowiązań wobec banku (345 zł miesięcznie), czy też koszty dostawy gazu (44 zł za butlę), z dochodem skarżącej (939, 04 zł netto), prowadzi do wniosku, że Z. Z. nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów swojego utrzymania. Zatem mimo, że skarżąca nie określiła precyzyjnie stałych miesięcznych wydatków w gospodarstwie domowym, nie podając w szczególności kosztów zaopatrzenia w wodę, czy też nie wskazując za jaki okres uiszcza wymienioną we wniosku należność za dostawę energii elektrycznej, należy stwierdzić, że wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na uwadze, że zwracając się o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika Z. Z. w przedmiotowym wniosku jako właściwego - obok adwokata i radcy prawnego - wskazała także doradcę podatkowego należy wyjaśnić, że stosownie do treści 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2008 r. Nr 73, poz. 443 ze zm.) doradca podatkowy uprawniony jest do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych. Zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi bez wątpienia nie dotyczy obowiązku podatkowego. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie jest dopuszczalne ustanowienie doradcy podatkowego. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.