IV SA/Wa 1000/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odpadów – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] lutego 2011r. znak: [...] Marszałek Województwa [...] zobowiązał "E." z siedzibą w R. do przedłożenia kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów za lata 2006-2008 lub ich uwierzytelnionych kopii. Strona złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji Marszałka podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, m.in. art. 36 ust. 12 w/w ustawy o odpadach. Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Minister Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./, w związku z art. 36 ust. 12 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach /Dz. U. z 2010 roku, Nr 185 poz. 1243/ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzja Marszałka Województwa P. z dnia 16 lutego 2011 roku, zapadła w skutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2010 roku, znak: [...]. Kolegium uchyliło decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 roku, znak: [...], którą Marszałek zobowiązał "E." z siedzibą w R. do przedłożenia kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów za lata 2006- 2008, a sprawę przekazało do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Czyniąc zadość ustaleniom zawartym w uzasadnieniu w/w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., organ I instancji ponownie rozpoznał sprawę. Po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej i przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, działając w trybie art. 36 ust. 12 w/w ustawy o odpadach, Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 roku, znak: [...], rozstrzygnął sprawę co do istoty i zobowiązał "E." z siedzibą w R. do przedłożenia kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów za lata 2006- 2008 lub ich uwierzytelnionych kopii, w terminie 7 dni od daty otrzymania decyzji. W myśl art. 36 ust. 1 w/w ustawy o odpadach posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą odpadów niebezpiecznych. Stosownie do treści art. 37 ust. 1 i ust. 3 tejże ustawy posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów i przekazać je marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odbierania odpadów komunalnych, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Zgodnie z art. 37 ust. 3a ustawy o odpadach marszałek województwa weryfikuje informacje zawarte w zbiorczych zestawieniach danych. Art. 36 ust. 12 stanowi, że marszałek województwa, właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów Komunalnych, wytwarzania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów albo miejsce zamieszkania lub siedziby transportującego odpady, w drodze decyzji, zobowiązuje posiadacza odpadów lub transportującego odpady, do przedłożenia dokumentów ewidencji odpadów, w przypadku, gdy zbiorcze zestawienie danych, o którym mowa w art. 37 budzi wątpliwości co do prawidłowości wypełnienia lub gdy jest to niezbędne do prowadzenia innych postępowań z zakresu ochrony środowiska będących w jego kompetencjach. Norma wynikająca z treści przywołanego powyżej art. 36 ust. 12 w związku z art. 37 ust. 3a upoważnia Marszałka do podjęcia stosownych działań jeśli nie ma pewności, że zbiorcze zestawienie danych zostało wypełnione w sposób prawidłowy. W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia 29 listopada 2002 roku, Wojewoda [...] udzielił "E." Sp. z o.o. z siedzibą w R., pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Decyzja ta została następnie zmieniona decyzjami Wojewody [...] z dnia [...] marca 2003 r., z dnia [...] czerwca 2004, z dnia [...] grudnia 2004 r. i z dnia [...] listopada 2006 r. Art. 3 ust. 3 pkt. 22 ustawy o odpadach stanowi, iż wytwórcą odpadów jest każdy, kogo działalność lub bytowanie powoduje powstawianie odpadów oraz każdy, kto przeprowadza wstępne przetwarzanie, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów. Stosownie do treści pkt. IV.5 tiret trzecie w/w pozwolenia na wytwarzanie odpadów Strona prowadzi unieszkodliwianie odpadów w instalacjach i urządzeniach, które stanowi granulator do wytwarzania paliwa alternatywnego: A zatem zgodnie z posiadanym pozwoleniem, "E." Sp. z o.o. jest wytwórcą odpadu o kodzie 19 12 10 - odpady palne (paliwo alternatywne), w ilości 4000 Mg/rok. Podkreślić należy, że w pozwoleniu wskazany został sposób postępowania z wytworzonym odpadem o kodzie 19 12 10, tj. poddanie tego odpadu procesowi odzysku Rl lub R15, jak również unieszkodliwienie metodą DIO. Wskazać ponadto należy, że wytwarzanie z mieszaniny odpadów nowego odpadu o kodzie 19 12 10 — odpady palne (paliwo alternatywne), który następnie poddawany jest procesowi odzysku Rl, stanowi proces odzysku R15. Jak wynika z akt sprawy, Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 21 lipca 2008 r. poinformował o kontroli przeprowadzonej w "E." Sp. z o.o. z siedzibą w R., w wyniku której ustalono, że podmiot prowadzi działalność w zakresie przetwarzania odpadów w celu przygotowania ich do wykorzystania w procesie odzysku R 1. W myś! art. 3 ust. 3 pkt. 9 w/w ustawy o odpadach, jako odzysk rozumie się wszelkie działania, nie stwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części,(lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy. Zgodnie z treścią załącznika, przetwarzanie odpadów, w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyklingu stanowi proces odzysku R1 5. Zdaniem organu nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, jakoby nie przetwarzała odpadów, a tylko przygotowywała je do przetworzenia. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 roku w sprawie katalogu odpadów /Dz. U. z 2001 roku, Nr 112 poz. 1206/ podgrupę odpadów o kodzie 19 12 stanowią odpady z mechanicznej obróbki odpadów, w tym także z granulowania. Podgrupa ta została zawarta w grupie 19 - odpady z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów. A zatem zakwalifikowanie odpadu powstałego podczas mechanicznej obróbki odpadów jako odpadu o kodzie 19 12 10 jednoznacznie wskazuje, że jest to odpad powstały z zagospodarowania odpadów w procesie przetwarzania odpadów określonych rodzajów. W zbiorczym zestawieniu danych "E." Sp. z o.o. nie zamieściła wymaganych prawem informacji dotyczących prowadzonego procesu odzysku R 15, ponadto jak wynika z akt sprawy strona dokonywała korekty zbiorczego zestawienia danych, o którym mowa w art. 37 ustawy o odpadach, m.in. zestawienia za 2007 rok. Strona nie przedstawiła zatem danych w zakresie, masy i rodzaju odpadów, wykorzystywanych do wytwarzania odpadu o kodzie 19 12 10, czyli prowadzenia procesu odzysku R15, jak również danych na temat masy odpadów poddanych odpowiednio procesowi odzysku metodami R1 i R15 oraz unieszkodliwiania metodą DiO. Stosownie do przedstawionych wyjaśnień, wskazać należy, że Marszałek miał przesłanki do zastosowania trybu postępowania wskazanego normą art. 36 ust. 12 ustawy o odpadach, a zatem nie może ostać się argument Strony jakoby Marszałek bezzasadnie przyjął, że sposób wypełnienia zbiorczego zestawienia danych budzi wątpliwości. Argumenty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, a zatem nie ma podstaw do zmiany rozstrzygnięcia zapadłego przed organem I instancji. Skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011r., domagając się jej uchylenia wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "E." z siedzibą w R. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 0. naruszenie art. 36 ust. 12 ustawy o odpadach w związku z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędną wykładnię ww. przepisów w postaci przyjęcia, że Marszałek Województwa [...] miał przesłanki do zastosowania wobec Skarżącego trybu wskazanego normą art. 36 ust. 12 ustawy o odpadach w sytuacji, gdy brak było do tego podstaw faktycznych i prawnych, 1. naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na zaniechaniu podjęcia przez organ wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, 2. naruszenie art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego w postaci prowadzenia postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, 3. naruszenie art. 11 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na braku uwzględnienia zasady przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy, 4. naruszenie art. 77 §1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie niewyczerpującej i jednostronnej analizy materiału dowodowego, mimo spoczywającego na organie administracji publicznej obowiązku w postaci wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 5. naruszenie art 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 6. naruszenie art. 107 §3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez braki w uzasadnieniu prawnym i faktycznym decyzji. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności odniesiono się do naruszenia przez Ministra Środowiska art. 36 ust. 12 ustawy o odpadach w związku z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że Marszałek Województwa [...] miał przesłanki do zastosowania wobec Skarżącego określonego w wymienionym przepisie ustawy o odpadach. Skarżący wskazuje, że decyzja Ministra Środowiska jest całkowicie niesłuszna. Skarżący podnosi, że wielokrotnie wykazywał, iż ma możliwość prowadzenia działalności z wykorzystaniem metody R15, którą zgodnie z definicją zawartą w załączniku nr 5 ustawy o odpadach, jest "przetwarzanie odpadów, w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyklingu". Działalność Skarżącego ogranicza się jednak tylko i wyłącznie do odpadów i do ich przetworzenia, a także odzysku przez inne podmioty. Przygotowane w ww. sposób odpady są następnie przekazywane podmiotom zewnętrznym, które dokonują procesu odzysku. Wobec powyższego skarżący nie jest finalnym podmiotem który odzyskuje energię skumulowaną w odpadach, co oznacza, że skarżona decyzja Ministra Środowiska jest pozbawiona podstaw. W ocenie skarżącego zbiorcze zestawienia nie budzą wątpliwości co do prawidłowości ich wypełnienia, które by uzasadniały skorzystanie przez organ z uprawień wynikających z art. 36 ust. 12 ustawy o odpadach. Skarżąca wskazała także, iż organ w sposób istotny naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, co bez wątpienia mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Minister Środowiska naruszył art. 107 §3 kpa w związku z art. 11 kpa, poprzez brak w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji przesłanek formalnych, jakie powinna spełniać każda decyzja administracyjna, określonych normą art. 107 kpa. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Zaniechanie którego dopuścił się Minister Środowiska, w postaci pominięcia w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów Skarżącego, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 kpa zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy. Chodzi, więc o to, aby adresaci tych decyzji wykonali nałożone na nich obowiązki bez zbędnej zwłoki nie w obliczu groźby użycia środków przymusu, ale w przekonaniu, że nałożony na nich obowiązek jest zgodny z prawem. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym. Minister Środowiska w swojej decyzji uchybił powyższemu obowiązkowi. Jak potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 marca 2009 r. VIII SA/Wa 517/2008 zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r. III SA/Wa 180/2005). Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że decyzja organu nie spełniła przesłanki formalnej, jaką powinna spełniać decyzja administracyjna. Nie zawiera, bowiem uzasadnienia odpowiadającego wymogom cytowanego wyżej przepisu - art. 107 §3 kpa. Nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7-10 kpa), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji. W odniesieniu do stwierdzenia dotyczącego art.3 ust. 3 pkt 22 Ustawy o odpadach, Minister Środowiska stoi na stanowisku, że "E." Sp. z o.o. w R. jest wytwórcą odpadów o kodzie 19 12 10, a strona skarżąca tj. "E." Sp. z o.o. jednoznacznie stoi na stanowisku, że takie prowadzenie działalności i wytwarzanie odpadu o kodzie 19 12 10 jest zgodne z posiadaną przez "E." Sp. z o.o. decyzją. Strona podnosi również, że na dzień dzisiejszy odpowiedzialne resorty, a dotyczy to, Ministerstwa Środowiska, Ministerstwa Gospodarki lub innego resortu nie opracowały rozporządzeń i innych aktów prawnych jednoznacznie określających ilościowy i jakościowy skład paliw alternatywnych, a tym samym nie ma przepisów prawnych, które narzucałyby na wytwórcę kodu 19 12 10 ilościowe składy konkretnych innych kodów odpadów w wytwarzanym paliwie alternatywnym tj. nie zostały podane normy wg jakich należy ( (można) wytwarzać paliwa alternatywne. Nie ma więc Rozporządzenia lub innego aktu prawnego, który precyzowałby jakie kody, w jakich ilościach i o jakim składzie chemicznym można wykorzystać do produkcji paliwa alternatywnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. , którą utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2011 r. na mocy której zobowiązano stronę skarżącą do przedłożenia kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów za lata 2006- 2008 lub ich uwierzytelnionych kopii. Powyższe decyzje wydane zostały w oparciu o art. 36 ust. 12 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Przepis ten stanowi, iż marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów komunalnych, wytwarzania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów albo miejsce zamieszkania lub siedziby transportującego odpady, w drodze decyzji, zobowiązuje posiadacza odpadów lub transportującego odpady do przedłożenia dokumentów ewidencji odpadów, w przypadku gdy zbiorcze zestawienie danych, o którym mowa w art. 37, budzi wątpliwości co do prawidłowości wypełnienia lub gdy jest to niezbędne do prowadzenia innych postępowań z zakresu ochrony środowiska będących w jego kompetencjach. Z cytowanej powyżej regulacji, wynika zatem uprawnienie -marszałka województwa, jako organu administracji publicznej odpowiedzialnego zgodnie z art. 37 ust. 3 i 3a ustawy o odpadach za zbieranie i weryfikację zbiorczych zestawień danych o odpadach, do wydania decyzji zobowiązującej posiadacza odpadów do przedłożenia posiadanych przez niego dokumentów ewidencji odpadów, zawsze gdy organ ten uzna, że znajdujące się w zbiorczym zestawieniu dane budzą jego wątpliwości. Powyższe wskazuje, iż organ wydając taką decyzję nie posiada jeszcze przekonania co do błędnego wypełnienia zbiorczych zestawień, a jedynie ma pewną wątpliwość w tym zakresie, którą może wyjaśni dopiero po otrzymaniu żądanych dokumentów. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych i zaskarżonych decyzji organ I instancji dokonując analizy zbiorczych zestawień danych przedkładanych przez spółkę za lata 2006-2008 uznał, iż nie zostały w nich wykazane odpady odzyskiwane metodą R 15 pomimo tego, iż wytwarza odpad jakim jest paliwo alternatywne 19 12 10, powstające w wyniku prowadzonego procesu odzysku. Nie zostało zatem wykazane jakiego rodzaju odpady są wykorzystywane do wytwarzania odpadów o kodzie 19 12 10 -paliwo alternatywne. Dodatkowo podniesiono, iż w latach tych występuje równica pomiędzy ilością zebranych i zagospodarowanych odpadów. Na podstawie przedłożonych przez spółkę zbiorczych zestawień o odpadach nie można zaś wyjaśnić w jaki sposób zostały zagospodarowane zebrane odpady, których nie poddano odzyskowi czy unieszkodliwieniu. Dopiero przedstawienie przez Spółkę kart ewidencji i kart przekazywania odpadów może pozwolić na poznanie mechanizmu postępowania z odpadami przez Spółkę, a zwłaszcza określenie z jakich odpadów wytwarzane jest paliwo alternatywne 19 12 10. Tym samym w ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż decyzje naruszają art. 6, 7, 8, 11,77§1, 80, 107 kpa. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wyjaśniły w jakim zakresie przedkładane przez skarżącą spółkę dane zbiorcze zestawienia budzą ich wątpliwości, do jakich celów potrzebują żądanych dokumentów, podały podstawę prawną żądania oraz zebrały w tym zakresie wymagany materiał dowodowy (zbiorcze zestawienia, które zbudziły wątpliwości organu I instancji, przeprowadzono rozprawę administracyjną). Kwestią sporną w niniejszym postępowaniu jest jedynie okoliczność, czy dokonywane przez skarżącą przetwarzanie odpadów prowadzące do uzyskania odpadu w postaci paliwa alternatywnego należy zaliczyć do procesu odzysku o kodzie R-15 czy też nie. Strona skarżąca w skardze podnosi, iż w jej ocenie błędne jest stanowisko organów, jakoby przedkładane przez nią zestawienia budziły wątpliwości, bowiem wbrew ustaleniom organów nie prowadzi działalności z wykorzystaniem metody R 15, którą zgodnie z definicją zawartą w zał. nr 5 do ustawy o odpadach jest przetwarzanie odpadów, w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyklingu. Tymczasem działalność skarżącego ogranicza się wyłącznie do przygotowania odpadów do ich przetworzenia, a także odzysku przez inne podmioty, którym przekazywane są te odpady. Skarżący nie jest zatem finalnym podmiotem, który odzyskuje energię skumulowaną w odpadach, tym samym zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest pozbawiona podstaw. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, iż w sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżąca jest wytwórcą odpadu o kodzie 19 12 10 odpady palne/paliwo alternatywne/, co wynika chociażby ze znajdujących się w aktach zbiorczych zestawieniach o rodzajach i ilości wytworzonych przez skarżącą odpadów w latach 2006, 2007, 2008. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U Nr 112 poz. 1206), w grupie 19 12 znajdują się odpady z mechanicznej obróbki odpadów (np. obróbki ręcznej, sortowania, zgniatania, granulowania) nieujęte w innych grupach. W ocenie Sądu skarżąca spółka dokonując przetwarzania odpadów w celu wytworzenia paliwa alternatywnego, dokonuje zatem ich odzysku. Pod pojęciem odzysku zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy rozumie się bowiem wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy. W załączniku tym pod pozycją R 15 jako jeden z procesów odzysku wymienia się przetwarzanie odpadów, w celu ich przygotowania do odzysku, w tym recyklingu. Co też czyni skarżąca spółka wytwarzając paliwo alternatywne. Okoliczność, iż paliwo alternatywne wykorzystywane jest przez inne- zewnętrzne podmioty nie świadczy jeszcze o tym, iż spółka nie dokonuje odzysku, Spółka zgodnie z definicją odzysku wykorzystuje odpady w całości lub części, wytwarzając paliwo alternatywne, ich odbiorca zaś prowadził będzie proces odzysku polegający na odzyskaniu z odpadu jakim jest paliwo alternatywne energii i jej wykorzystaniu. Zgodnie z definicją odzysku zawartą w art. 3 ust. 9 ustawy o odpadach, pod pojęciem tym należy rozumieć szereg działań, które dzielą się na dwie grupy alternatywne tj. działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części oraz działania prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania. Skarżąca spółka jako wytwórca paliwa alternatywnego prowadzi proces odzysku o którym mowa w grupie pierwszej, zaś podmiot, który odbiera od skarżącego paliwo alternatywne zajmuje się odzyskiem określonym w grupie drugiej. Oba te działania nie kolidując ze sobą stanowią proces odzysku zdefiniowany w art. art. 3 pkt 9 ustawy Reasumując Sąd nie podzielił zarzutów i argumentacji przedstawionych przez stronę skarżącą. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.