IV SA/Wa 1003/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi W. O. na zarządzenie pokontrolne (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) maja 2007 r. nr (...) w przedmiocie korekty sprawozdania - oddala skargę - Zarządzeniem pokontrolnym z dnia (...) maja 2007 r. (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zobowiązał, na zasadzie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 ze zm.) p. W. O. (prowadzącego Firmę Handlowo Usługową Produkcyjną "(...)"), w pkt 3 - do dokonania korekty rocznego sprawozdania dotyczącego osiągniętych poziomów odzysku i recyklingu przyjętych do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, w pkt 4 do przekazania korekty sprawozdania do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz do wojewody w terminie do 15 czerwca 2007 r. Uzasadniając zarządzenie wskazano, iż w toku kontroli stwierdzono wykazanie w sprawozdaniu za 2006 rok o 43 pojazdów mniej niż przyjęto do stacji demontażu w rzeczywistości. Pismem z dnia 13 czerwca 2007 r., które w ocenie Sądu miało charakter wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w myśl art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), W. O. zakwestionował zarządzenie w pkt 3 i 4 podnosząc, iż w sprawozdaniu nie wykazano jedynie 28 spośród pojazdów faktycznie przyjętych do prowadzonej przez niego stacji demontażu. Jednocześnie wskazał, iż w jego ocenie zamieszczenie pojazdów przyjętych w 2006 roku, lecz nie poddanych w tym roku demontażowi, byłoby niezasadne. W piśmie z dnia 22 czerwca 2007 r. (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zweryfikował swoje stanowisko odnośnie ilości pojazdów nie ujętych w sprawozdaniu (28 zamiast 43), podtrzymując jednocześnie stanowisko, iż w sprawozdaniu powinny być ujęte wszystkie pojazdy przyjęte do stacji demontażu w określonym roku kalendarzowym, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202). W. O. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarządzenie z dnia (...) maja 2007 r. odnośnie do pkt 3 i 4 (termin do wniesienia skargi został przywrócony postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1905/07). Sygn. akt IV SA/Wa 1003/08 W skardze podniesiono, iż w ocenie Strony skarżącej organ inspekcji obliguje go do wykazania odzysku i recyklingu większej ilości pojazdów niż została dokonana faktycznie. Strona wskazuje, iż w sprawozdaniu nie ujęto 28 pojazdów, które wprawdzie zostały przyjęte w roku 2006 do stacji, lecz nie zostały zdemontowane, gdyż działania w tym zakresie naruszałyby warunki decyzji Wojewody (...) zatwierdzającej program gospodarowania odpadami niebezpiecznymi (wskazywała ona maksymalna masę odpadów niebezpiecznych, jakie mogą powstać z pojazdów poddanych odzyskowi w roku). Z kolei obowiązek przyjmowania pojazdów do stacji demontażu wynika wprost z treści art. 23 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ustawa pozwala na trzyletnie magazynowanie odpadów, stąd podanie pojazdów odzyskowi w kolejnym roku nie narusza przepisów. Strona poza literą przepisu stara się rozumieć także jego ducha. Sprawozdawczość dotycząca poziomu odzysku i recyklingu powinna obejmować pełny cykl postępowania ze zużytymi pojazdami, gdyż w innym przypadku bilans będzie fałszywy. Konstrukcja przyjęta w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 25 września 2005 r. w sprawie rocznego sprawozdania o pojazdach wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 201, poz. 1672) jest niejasna, skoro liczba przyjętych pojazdów ma znaczenie wyłącznie dla oceny ilości pojazdów, jakie ubyły z dróg. Sprawozdawczość powinna dotyczyć liczby pojazdów poddanych odzyskowi i recyklingowi. Strona zwróciła uwagę, iż sprawozdawczość stanowi podstawę uzyskiwania dopłat. Zastosowanie się do zarządzenia Inspektora spowodowałoby, iż uzyskane poziomy odzysku i recyklingu nie kwalifikowałyby Strony skarżącej do uzyskania dopłat. W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym zarządzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga na zarządzenie wydane w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, o ile w jego treści strona obligowana jest do usunięcia określonego naruszenia prawa, jest co do zasady dopuszczalna, w związku z treścią art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami Sygn. akt IV SA/Wa 1003/08 administracyjnymi. Zarządzenie stanowi bowiem akt z zakresu administracji publicznej dotyczący obowiązków wynikających z przepisów prawa, przede wszystkim z uwagi na treść art. 18 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. W rozpatrywanej sprawie Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżony akt, (wobec zweryfikowania omyłki co do ilości pojazdów pismem z dnia 13 czerwca 2007 r.), nie narusza prawa. W myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji przedkładana przez przedsiębiorcę ewidencja ma obejmować m.in. ilość pojazdów przyjętych do stacji demontażu w okresie sprawozdawczym. Wynika to jednoznacznie z treści normy prawnej. Zasada ta znajduje dodatkowo odzwierciedlenie w akcie wykonawczym do ustawy (patrz dział I rozporządzenia w sprawie rocznego sprawozdania o pojazdach wycofanych z eksploatacji). Stąd poza oceną Sądu muszą pozostać podnoszone w skardze kwestie odnośnie celowości gromadzenia innych danych niż wskazane w akcie normatywnym (kwestia zbierania danych o pojazdach poddanych odzyskowi w danym roku zamiast przyjętych do stacji demontażu). W sprawie jest bezsporne między stronami, iż w sprawozdaniu za rok 2006 Strona skarżąca nie wykazała 28 pojazdów przyjętych do stacji demontażu (które nie zostały jednocześnie, jak twierdzi Strona skarżąca, poddane demontażowi). W tym świetle zaskarżone zarządzenie, obligujące do złożenia sprawozdania zgodnie z przepisami, nie narusza prawa. Odrębną kwestią, wykraczającą poza ramy niniejszej sprawy, jest zagadnienie systemu udzielania dopłat ze środków publicznych w myśl art. 41 Oa ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm..), o ile oparty jest on, dla potrzeb ustalenia spełnienia wymagania wynikającego z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, wyłącznie na sprawozdawczości obejmującej tylko porównanie masy pojazdów przyjętych do stacji demontażu oraz masy odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi w danym roku (bez rozważenia, w stosownych przypadkach kwestii ilości pojazdów podanych faktycznie demontażowi w danym roku rozrachunkowym). Konkluzję taką może potwierdzać treść § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 października 2005 r. w sprawie obliczania poziomów odzysku i recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 112, poz. 1774). Rozważenia mogłoby Sygn. akt IV SA/Wa 1003/08 wymagać, czy może być on akceptowany jako legalny, w tym czy odpowiada regułom konstytucyjnym, mając na uwadze chociażby, wskazany w skardze, ustawowy obowiązek przyjmowania do stacji demontażu każdej ilości pojazdów wycofanych z eksploatacji, o ile spełnione są określone wymagania techniczne (art. 23 ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji) w połączeniu z ustawową zasadą reglamentacji, w polskim systemie prawnym, ilości odpadów powstających w okresie roku także w następstwie odzysku i recyklingu określonych rodzajów odpadów - w myśl art. 18 ust. 2 pkt 1 i art. 21 ust. 1 pkt 1, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.). Wskazana kwestia wykracza poza zakres badania legalności zaskarżonego aktu, który, jak wskazano, prawa nie narusza. Mogłaby być jedynie rozważana w razie rozpatrywania sporu odnośnie uprawnienia do uzyskania dopłaty, w myśl art. 41 Oa ustawy - Prawo ochrony środowiska. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.