IV SA/Wa 1006/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, asesor WSA Joanna Skiba, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." na uchwałę Rady W. z dnia (...) października 2006 r. Nr (...) w przedmiocie : odrzucenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - Uchwałą z dnia (...) października 2006 r. nr (...) Rada W. odrzuciła w całości, z powodów faktycznych i prawnych, protest T. P., M. D., M. S., L. C. oraz D. M., wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego wzdłuż linii średnicowej PKP na odcinku od (...) do (...). Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Stowarzyszenie Z. W uzasadnieniu wskazało, iż działa w interesie społecznym uznając, że zaskarżona uchwała dotyczy odrzucenia zarzutu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaś protestu jak wskazał organ. Dalej strona skarżąca podniosła argumentację dotyczącą ochrony środowiska wykazując, iż projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza prawo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie bowiem skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego - nie ma interesu prawnego do gruntu położonego na terenie objętym projektem planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 85 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Powyższy przepis stanowi, że jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jest przed dniem 11 lipca 2003r., podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, dalsze czynności w postępowaniu planistycznym prowadzone są na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Oba te warunki w niniejszej sprawie zostały spełnione. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. przewidywała dwa odmienne środki zaskarżenia projektu planu po jego wyłożeniu do publicznego wglądu: - protest, który mógł wnieść każdy kto kwestionował przyjęte w projekcie planu ustalenia (art. 23), -zarzut, który mógł wnieść wyłącznie podmiot, którego interes prawny bądź uprawnienie naruszały zapisy projektu planu (art. 24). Skarga do sądu administracyjnego przysługuje wyłącznie na uchwałę odrzucającą zarzut (art. 24 ust. 4). T. P., M. D., M. S., L.C. oraz D. M. wnieśli do Urzędu Gminy pismo, w którym żądali zachowania funkcji przewietrzających korytarza "kolejowego" oraz zrezygnowania z zamiaru jego intensywnego zabudowania. Dokonując oceny tego pisma Rada uznała, że jest to protest i ocenę tę należy podzielić bowiem kwestionowane zapisy planu nie naruszają interesu prawnego wnoszących. Interes prawny jest rozumiany jako obiektywna, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Może to być interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Konfrontując treść zapisów projektu planu z zarzutami podniesionymi w proteście, stwierdzić należy, iż wskazane osoby faktycznie są mieszkańcami obszaru, którego dotyczy zaskarżony projekt planu jednakże okoliczności przez nich podniesione nie wskazują, że narusza on ich interes prawny. Jeżeli akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony. Czym innym jest interes faktyczny dający się nawet racjonalnie uzasadnić. Nadto cechą interesu prawnego jest jego realność. Nie może to być interes prawny tylko przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny ale rzeczywiście istniejący (por. Jan Zimmermann OSP 1997 r., z. 4, str. 204). Powyższe pozwala stwierdzić, iż Rada prawidłowo zakwalifikowała wystąpienie mieszkańców jako protest wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji, skarga na uchwałę Rady W. z dnia (...) października 2006 r. jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Dodatkowo należy podnieść, iż nawet w przypadku gdyby zaskarżona uchwała dotyczyła zarzutu (art. 24 powołanej ustawy), to skarga do sądu administracyjnego również nie mogłaby zostać uwzględniona bowiem została wniesiona przez podmiot, którego ona nie dotyczy. Stosownie bowiem do treści art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, skargę do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części, może złożyć tylko wnoszący zarzut. Z treści cytowanego przepisu wynika zatem, że uchwała dotycząca odrzucenia zarzutu stanowi prawną formę załatwienia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej toteż możliwość jej wzruszenia przysługuje podmiotowi, który wniósł zarzut i do którego uchwała była skierowana. Reasumując stwierdzić należy, iż Stowarzyszenie Z. wniosło skargę na uchwałę dotyczącą odrzucenia protestu T. P., M. D., M.S., L. C. oraz D. M., co czyni skargę, ze wskazanych wyżej względów, niedopuszczalną Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.