IV SA/Wa 1012/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego B. J. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. J., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz szamba szczelnego na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku, gdy zostanie ustalone, że zmierzenie inwestycje będące przedmiotem postępowania nie spełnia któregokolwiek z warunków określonych w pkt 1-5 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy stwierdził, iż podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż wnioskowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w pkt 4 powołanego wyżej ust. 1 art. 61. Zgodnie z tym przepisem warunek jest spełniony, jeżeli teren pod inwestycję nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych lub leśnych albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy. Kolegium podniosło, iż w myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych dokonywania jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody właściwych organów. Teren planowanej inwestycji obejmuje w całości grunt stanowiący użytek rolny LsV, który w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. ( Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ stwierdził, że w sprawie nie ma znaczenia, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. wyraził zgodę na przeznaczenie ww. gruntu na cele inne niż leśne, gdyż z treści jej wynika, iż nie odnosi się ona do Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] września 1992 r., lecz dotyczy opracowywanego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla W.. Zatem uzyskanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji będzie możliwe po uchwaleniu nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt II OPS 1/10, zgodnie z którą "warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust.2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych ( Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.)". W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. J. podniósł, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji w uzasadnieniach nie wyjaśniają zasadności odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku. Pomięto zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, że ustalenie innego niż leśne sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w planie zagospodarowania zatwierdzonym uchwałą Rady W. Nr [...] w dniu [...] września 1992 r., obowiązującym do czasu określonego w art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Błędne jest stanowisko organów, że przedmiotowy teren nie był objęty zgodą do ww. planu, gdyż ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, stanowiąca podstawę wydawania takich zgody jest późniejsza ( 1995 r.) niż przeznaczenie do zabudowy nieruchomości ustalone w planie z 1992 roku. Zdaniem skarżącego naruszono zasadę z art. 77 § 1 kpa, nakładającą obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, co doprowadziło do wadliwości decyzji obu instancji przez naruszenie art. 107 § 3 kpa, który wymaga szczegółowego uzasadnienia stanu faktycznego i prawnego decyzji. Naruszono również art. 9 i 11 kpa, które to naruszenia zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 22 października 1981 r., I SA 2147/81 ( ONSA 1891, nr 2, poz. 104) stanowią podstawę do uchylenia decyzji organów obu instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należało przypomnieć że zasadą administracyjnego postępowania odwoławczego jest to, że organ odwoławczy rozpatruje ponownie sprawę co do jej istoty. Oznacza to, że w sprawie, w której wniesione zostało odwołanie - organ odwoławczy powtórnie ocenia materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, a w przypadku stwierdzenia, że materiał ten jest niewystarczający dla wydania decyzji - przeprowadza dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 kpa). Do tego postępowania mają zastosowanie wszystkie zasady postępowania administracyjnego, w tym zasada praworządności i dochodzenia w postępowaniu do prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), znajdująca rozwinięcie w unormowaniach art. 77 § 1, 80 i 81 kpa. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie odwoławcze pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu czy też wydana została z jego naruszeniem oraz na wydanie stosownej decyzji, w której uzasadnieniu organ odwoławczy obowiązany jest zawrzeć wszystkie elementy uzasadnienia wskazane w art. 107 kpa. W sprawie niniejszej decyzja organu odwoławczego wydana została naruszeniem przepisów prawa procesowego, mającym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania, w którym skarżący podnosił, iż dla działki sąsiadującej, o tych samych uwarunkowaniach co jego działka, zostały ustalone warunki zabudowy. Istotnie, w przekazanych aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem oraz szamba szczelnego na działce nr ew. [...] w obrębie [...], użytek gruntu LsV, położonej przy ul. [...] w W.. Z oglądu załącznika graficznego do tej decyzji , jak również do decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. jednoznacznie wynika, że działka ew. nr [...] bezpośrednio graniczny z działką nr [...]. W treści ww. decyzji nr [...] organ pierwszej instancji wyraźnie stwierdził, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. znak [...] wyraził zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] z obrębu [...] na cele nieleśne, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Zarzut skarżącego wskazuje, że ta decyzja Wojewody [...] w jednej sprawie traktowana jest jako zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w drugiej podobnej sprawie, za taką zgodę nie jest uważana. Organ odwoławczy w motywach uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia w ogóle do tej okoliczności się nie ustosunkował. Natomiast autorytatywnie stwierdził, iż z treści wskazanej wyżej decyzji Wojewody wynika, że zgoda na zmianę przeznaczenia działki nr [...] z obrębu [...], dotyczy obecnie opracowywanego miejscowego planu Osiedla W.. W ocenie Sądu, z treści tej decyzji nie można wyprowadzić takiego wniosku, bowiem z jej treści wynika tylko tyle, że Wojewoda [...] zgodził się na zmianę przeznaczenia działki nr [...] na cele nieleśne, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o powierzchni nieprzekraczającej 20% działki i 400 m2. Rzeczą organu drugiej instancji w związku z tym było przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe ( art. 136 kpa) zmierzające do jednoznacznego wyjaśnienia czy istotnie wniosek Zarządu Gminy W. z dnia [...] marca 2001 r., uzupełniany i zmieniany późniejszymi pismami, skierowany do Wojewody [...], dotyczył zgody zmiany przeznaczenia wymienionych w nich gruntów rolnych i leśnych w związku z przystąpieniem do opracowywania projektu nowego planu dla Osiedla G.. W warunkach niniejszej sprawy wyjaśnienie tej kwestii dopiero umożliwi wydanie stosowanego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem skarżącego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.