IV SA/Wa 1012/17

Dnia 16 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. i P. M. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym B. M. i P. M. kwotę 300 (trzysta) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżący wnieśli 20 marca 2017 r. skargę na wskazaną w sentencji uchwałę w przedmiocie planu miejscowego w części odnoszącej się do działki ew. nr [...] z obrębu [...] w [...]. Skarżący uiścili wpis od skargi w wysokości 300 zł. Przed wniesieniem skargi Skarżący trzykrotnie, jednobrzmiącymi pismami wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.": pierwszy raz - pismem datowanym na 20 stycznia 2016 r. (wpływ do organu 29 lutego 2016 r.), drugi raz - pismem datowanym na 10 maja 2016 r. (wpływ do organu 19 maja 2016 r.), a trzeci - pismem datowanym na 16 grudnia 2016 r. (wpływ do organu 26 stycznia 2017 r.). Po złożeniu pierwszego i drugiego wezwania Skarżący wnieśli skargę na przedmiotową uchwałę. Skargę tę Sąd odrzucił prawomocnym postanowieniem z 19 września 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2050/16). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po terminie określonym przez art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zgodnie art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 4 P.p.s.a., dotyczących m. in. wnoszenia skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, przysługującą danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały w danym zakresie jedynie jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 P.p.s.a. Środek odwoławczy można zaś na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko raz. Oznacza to, że ten sam podmiot nie może powtórnie skutecznie złożyć wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tego samego organu w sprawie dotyczącej tej samej uchwały i w tym samym zakresie. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), jak i z art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołanie czy zażalenie) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u. s. g. W związku z tym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie pierwsze z powyższych trzech wezwań wystosowanych przez Skarżących, które wpłynęło do organu 29 lutego 2016 r. i na które organ nie udzielił odpowiedzi. Skargę należało wnieść w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania. Skoro wniesiono je 29 lutego 2016 r. (liczy się data jego wpływu do organu), sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 29 kwietnia 2016 r. (piątek). Skargę zaś wniesiono dopiero 20 marca 2017 r., czyli z uchybieniem terminu. Dla rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, że poprzednią skargę na przedmiotową uchwałę odrzucono postanowieniem z 19 września 2016 r. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. W pkt 2 sentencji orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.